บทที่ 22 ไปทำงาน!

หยินอวี้เซวียนอมยิ้ม หันหน้าไปหาเคียน่าอย่างอ่อนโยนก่อนจะยื่นนิ้วไปบีบแก้มเนียนนุ่มของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงแค่เขาสองคน

"ไม่ได้นะเคียน่า ถ้าฉันไม่ไปทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ล่ะ? ฉันต้องขยันทำงานหาเงินมาซื้อไก่ทอดของโปรด แล้วก็ขนมอร่อยๆ ให้เธอกินไง!"

แม้เคียน่าจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเงินทองมากนัก แต่เธอก็พอจะรู้ว่าหยินอวี้เซวียนต้องทำงานเพื่อแลกมันมา แต่สิ่งที่เธอต้องการมากกว่าคือการมีเขาอยู่ข้างกายตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอจึงกอดแขนหยินอวี้เซวียนแน่น ทำแก้มป่องเหมือนลูกแมวขี้อ้อน

"งั้น... กัปตันคะ ฉันขอไปทำงานกับคุณด้วยได้ไหม? สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี จะนั่งรอเงียบๆ จนกว่ากัปตันจะเลิกงานเลย"

อ้อมกอดของเคียน่าทำให้หยินอวี้เซวียนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและความอบอุ่น ความรู้สึกเหมือนสายน้ำใสไหลผ่านกลางใจทำให้เขารู้สึกหวั่นไหว อันที่จริงเขาชอบให้เคียน่าอ้อนและพึ่งพาเขาแบบนี้มาก แต่เมื่อคำนึงถึงความเป็นจริง เขาก็ต้องส่ายหน้าปฏิเสธคำขอของเธอ

การพาแฟนไปที่ทำงานด้วยมันดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ ถึงเจ้านายจะไม่ว่าอะไร แต่เพื่อนร่วมงานคงเอาไปนินทาลับหลังแน่ๆ ซึ่งนอกจากจะกระทบต่อประสิทธิภาพการทำงานแล้ว ยังอาจนำปัญหาไม่จำเป็นมาสู่เคียน่าด้วย

หยินอวี้เซวียนโอบไหล่เคียน่าแล้วพูดว่า "เคียน่า ฉันเลิกงานตอนเที่ยง ถึงบ้านก็ประมาณเที่ยงครึ่ง รอไม่นานหรอกนะ แล้วถ้าคิดถึงกัน ก็วิดีโอคอลหาฉันได้ตลอดเลย"

เคียน่าไม่ใช่คนงี่เง่าไร้เหตุผล เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หยินอวี้เซวียนจูบหน้าผากเธอเบาๆ แล้วกำชับว่า "เป็นเด็กดีรอฉันกลับมานะ!"

หยินอวี้เซวียนเหลือบมองเวลาแล้วรีบร่ำลาเคียน่า คว้ากุญแจรถวิ่งออกจากบ้าน เขาออกจะสายไปสักหน่อย แต่ก็ซิ่งรถไปถึงบริษัทตอนเจ็ดโมงห้าสิบกว่าๆ จากนั้นก็สับตีนแตกวิ่งไปตอกบัตรเข้างานได้ทันเวลาเฉียดฉิว

หลังจากหยินอวี้เซวียนออกไปทำงาน เคียน่ามองดูบ้านที่ว่างเปล่า หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหวั่นใจ แต่มันก็ไม่รุนแรงเท่าความรู้สึกตื่นตระหนกในคืนแรกที่ต้องอยู่คนเดียวในห้อง ดูเหมือนเธอจะเริ่มปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ได้บ้างแล้ว...

กระนั้น เคียน่าก็ยังวิ่งเข้าไปในห้องของหยินอวี้เซวียน ทิ้งตัวลงบนเตียงจนผ้าปูที่จัดไว้อย่างดีสั่นไหว เธอนอนหนุนหมอนของเขา สูดดมกลิ่นกายของหยินอวี้เซวียนที่ติดอยู่บนปลอกหมอน หัวใจของเธอจึงค่อยๆ สงบลง

"ฮ้าว~"

ไม่นานนัก เคียน่าก็หาวออกมา นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าตื่นแต่เช้าตรู่ งั้นถือโอกาสงีบเอาแรงตอนนี้เลยละกัน!

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับหยินอวี้เซวียน มันช่างยาวนานทรมาน ปกติเวลาช่วงเช้าจะผ่านไปไวเหมือนติดปีก แต่ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ภาพเคียน่าที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน

เขาว่ากันว่าคู่รักข้าวใหม่ปลามันยิ่งห่างกันยิ่งคิดถึง หยินอวี้เซวียนรู้สึกอยากจะรีบบึ่งรถกลับบ้านไปกอดเคียน่าใจจะขาด

"อวี้เซวียน! เลิกงานแล้ว ไปกันเถอะ! วันนี้กินอะไรดี?" เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินมาตบไหล่เขาที่โต๊ะทำงาน พร้อมกับเพื่อนๆ อีกกลุ่มที่เดินเข้ามาสมทบ

"เฮ้ย! ร้านราเมงตรงข้ามอร่อยดีนะ ไปร้านนั้นกันเถอะ!"

"โธ่เอ้ย! เอ็งกินร้านนั้นทุกวัน ไม่เบื่อบ้างรึไงวะ?!"

"พูดแบบนั้นไม่ถูกนะเว้ย ราเมงร้านนั้นรสชาติดี ให้เยอะอิ่มจุกๆ แถมเจ้าของร้านยังใจดีอีกต่างหาก"

เพื่อนร่วมงานคุยกันเรื่องสัพเพเหระและเมนูมื้อเที่ยง

ปกติหยินอวี้เซวียนคงจะร่วมวงสนทนาด้วย แล้วหลังจากกินข้าวเสร็จก็จะกลับมางีบที่โต๊ะทำงานรอเข้างานตอนบ่ายสอง

แต่ตอนนี้... มีก้อนขนสีขาวนุ่มนิ่มรอเขาอยู่ที่บ้าน

"อะแฮ่ม! พี่ตง วันนี้ผมคงไม่ได้ไปกินข้าวด้วยนะครับ กะว่าจะกลับไปทำกับข้าวที่บ้านน่ะ!"

เมื่อเพื่อนคนอื่นๆ หันมามอง หยินอวี้เซวียนก็โอบไหล่ 'เหลาตง' (พี่ตง) แล้วกระแอมไอแก้เก้อ การที่จู่ๆ ก็ปลีกตัวออกไปแบบนี้มันดูแปลกแยกไปหน่อย เพราะการกินมื้อเที่ยงด้วยกันคือวิถีลูกผู้ชาย! เหมือนกับการกอดคอกันไปเข้าห้องน้ำหลังเลิกเรียนนั่นแหละ

"เฮ้ย! อวี้เซวียน จู่ๆ วันนี้มามุกไหนเนี่ย ถึงกับกลับบ้านไปกินข้าว? หรือว่าแอบมีสาวแล้วจะกลับไปกกแฟน?"

เหลาตงหรี่ตามองหยินอวี้เซวียนอย่างจับผิด

ขณะที่หยินอวี้เซวียนกำลังคิดหาคำแก้ตัว โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นวิดีโอคอลจากเคียน่า

เหลาตงชะโงกหน้ามามองจอ ตบไหล่หยินอวี้เซวียนดังป้าบ "ไอ้เสือ! แอบซุกเมียไว้นี่หว่า! ร้ายนะเรา กลัวพวกพี่จะไปแย่งแฟนหรือไง?" พูดจบ เพื่อนร่วมงานรอบข้างก็พากันหัวเราะครื้นเครง

หยินอวี้เซวียนถือว่าเป็นน้องเล็กสุดในบริษัท เหลาตงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เขาเดินนำเพื่อนคนอื่นๆ ออกไปทางประตูบริษัท

ฟังเสียงแซวของเพื่อนร่วมงาน หยินอวี้เซวียนยิ้มรับแล้วกดรับสายวิดีโอคอลจากเคียน่า

"กัปตัน! เลิกงานแล้วใช่ไหมคะ!" ทันทีที่รับสาย หน้าจอโทรศัพท์ก็เต็มไปด้วยใบหน้าของเคียน่า เสียงใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นดังลอดออกมา

"ใช่แล้วเคียน่า! กำลังจะกลับแล้วนะ วันนี้อยากกินอะไรเป็นมื้อเที่ยงล่ะ?"

หยินอวี้เซวียนเดินไปที่รถ พลางพูดคุยด้วยรอยยิ้ม

ตลอดทางกลับบ้าน หยินอวี้เซวียนขับรถไปคุยกับเคียน่าไป

"กริ๊ก!" เสียงไขกุญแจประตูบ้านดังขึ้น หยินอวี้เซวียนหิ้วถุงกับข้าวเดินเข้ามา

"กลับมาแล้วครับ!"

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่า กัปตัน~"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน ก้อนขนสีขาวก็กระโจนเข้าใส่ กอดคอเขาแน่น พร้อมกับเรียวขายาวที่ตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาไว้

หยินอวี้เซวียนวางถุงกับข้าวลง ใช้มือข้างหนึ่งประคองสะโพกของเคียน่า อีกมือหิ้วของเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"เคียน่า หิวแล้วล่ะสิ เดี๋ยวฉันรีบไปทำกับข้าวให้เดี๋ยวนี้นะ!" จมูกของเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่จากตัวเคียน่า เขาพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานเมื่อเช้าก็มลายหายไปจนสิ้น

"อื้มๆ! กัปตัน!"

หยินอวี้เซวียนวางเคียน่าลงบนโซฟา แล้วเดินเข้าครัวไปเริ่มลงมือทำอาหาร

หลังจากผ่านมื้อเที่ยงแสนสุข เวลาก็ล่วงเลยไปถึงบ่ายโมง หยินอวี้เซวียนวางแผนจะงีบหลับสักครึ่งชั่วโมงก่อนกลับไปทำงานตอนบ่าย

"เคียน่า มานอนกลางวันด้วยกันไหม?" หยินอวี้เซวียนเอ่ยถามพลางมองเคียน่าในอ้อมกอด

"เอ๊ะ?" เคียน่าแปลกใจเล็กน้อยกับคำชวน แต่หัวใจกลับพองโตด้วยความดีใจ ใบหน้าแดงระเรื่อขณะพยักหน้าตอบรับ หยินอวี้เซวียนยิ้มกว้างก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในห้อง

เคียน่านอนหนุนแขนหยินอวี้เซวียนอยู่ในอ้อมกอด เขาตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ แล้วไม่นานก็ผล็อยหลับไป ส่วนเคียน่าที่นอนมาเต็มอิ่มเมื่อเช้าและยังไม่รู้สึกง่วง จึงนอนนิ่งๆ คอยเฝ้ามองใบหน้ายามหลับใหลของหยินอวี้เซวียน