บทที่ 16 พักผ่อน

เมื่อเห็นแววตาออดอ้อนน่าสงสารของเคียน่า เพลิงโทสะในใจของหยินอวี้เซวียนก็มอดดับลงไปเกินครึ่ง เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทำไงได้ ก็เขาตามใจ 'ฉีเป่า' ของเขาจนเคยตัวเสียแล้ว

น้ำเสียงของหยินอวี้เซวียนอ่อนโยนลงราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ เขาลูบศีรษะเคียน่าอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยว่า "เอาล่ะเคียน่า ขอแค่เธอทำตัวเป็นเด็กดี อยากกินอะไรฉันจะซื้อให้ทุกอย่างเลย ตอนนี้ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนพักผ่อนเถอะนะ!"

พอได้ยินดังนั้น เคียน่าก็ดีใจจนเนื้อเต้น เธอกระโดดโลดเต้นราวกับนกน้อยเริงร่า "เย้! รู้อยู่แล้วว่ากัปตันใจดีที่สุด!"

ยังพูดไม่ทันจบประโยค เธอก็เขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มหยินอวี้เซวียนฟอดใหญ่ แล้ววิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำไปปิดประตูดัง 'ปัง' ทิ้งไว้เพียงสายลมจางๆ

ทว่าเคียน่าคงไม่รู้ตัวเลยว่าในวินาทีที่หันหลังกลับไป ใบหูของเธอแดงระเรื่อราวกับแอปเปิลสุก ซึ่งกิริยาทั้งหมดนี้ล้วนตกอยู่ในสายตาของหยินอวี้เซวียนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

หยินอวี้เซวียนยังตั้งตัวไม่ติดกับการกระทำปุบปับของเธอ มือของเขาเผลอยกขึ้นแตะแก้มข้างที่เพิ่งถูกประทับรอยจูบ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

"ชีวิตแบบนี้... ก็ดีเหมือนกันแฮะ..." เขาพึมพำกับตัวเอง

หยินอวี้เซวียนใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในเมืองนี้มาตลอด นอกจากเพื่อนร่วมงานแล้ว เขาก็แทบไม่มีเพื่อนหรือสังคมอื่น เพื่อนเก่าต่างแยกย้ายไปตามทาง เดินห่างออกไปเรื่อยๆ บ้านหลังนี้จึงเงียบเหงาเสมอมา มีเพียงเงาของเขาเป็นเพื่อน

แต่การมาเยือนของเคียน่าได้เติมเต็มความอบอุ่นให้กับบ้านหลังเล็กที่เงียบสงบแห่งนี้

คิดได้ดังนั้น เขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเกม Honkai Impact 3rd!

มัวแต่ยุ่งอยู่กับเคียน่าทั้งวันจนเกือบลืมล็อกอินรับบัตรเดือนไปเลย

ไม่นานนัก เสียงตะโกนของเคียน่าก็ดังลอดออกมาจากห้องน้ำ

"กัปตันคะ! กัปตัน! อยู่ไหมคะ?"

"เป็นอะไรไปเคียน่า?" หยินอวี้เซวียนถามด้วยความสงสัย

"กัปตันคะ..." น้ำเสียงของเคียน่าดูตะกุกตะกัก เจือความขัดเขินเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกมา "กัปตันคะ ฉัน... ฉันลืมหยิบเสื้อผ้าเข้ามาด้วย!"

หยินอวี้เซวียนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจริงๆ ยิ่งพอนึกถึงท่าทางเขินอายของเธอเมื่อครู่ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง เขาขานรับ "โอเค! เข้าใจแล้ว"

เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาวันนี้ เดินไปเคาะประตูห้องน้ำแล้วแง้มส่งให้ แน่นอนว่าไม่มีอุบัติเหตุเซอร์วิสใดๆ เกิดขึ้น

(พวกคุณหวังอะไรกันอยู่ห๊ะ!)

(ภาพราชาจ้องมองด้วยความเหยียดหยาม.jpg)

"เคียน่า ปูเตียงในห้องไว้ให้แล้วนะ อาบน้ำเสร็จก็รีบเข้านอนล่ะ แล้วก็จำไว้ด้วย! ห้ามแอบกินขนมเด็ดขาด!"

"ค่า! รับทราบค่ะกัปตัน!"

หยินอวี้เซวียนกำชับอีกสองสามคำแล้วกลับเข้าห้องของตัวเองเพื่อเตรียมพักผ่อน ดึกมากแล้ว และความตื่นเต้นจากการมาถึงของเคียน่าก็เริ่มจางลง

หยินอวี้เซวียนทิ้งร่างที่เหนื่อยล้าลงบนเตียง ถอดชุดนอนออกเหลือเพียงกางเกงชั้นใน เขาชินกับการนอนเปลือยท่อนบนมาตั้งแต่เด็ก เพราะการใส่เสื้อนอนมันชวนให้อึดอัดจริงๆ

"ฮ้าว~"

...

อีกด้านหนึ่ง เดิมทีเคียน่ารู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าของหยินอวี้เซวียนเดินห่างออกไป ความเขินอายในใจก็ค่อยๆ สงบลงดั่งผิวน้ำที่เรียบนิ่งเมื่อลมสงบ

เธอเริ่มขบคิดถึงความรู้สึกที่มีต่อกัปตัน... มันช่างแปลกประหลาดเหมือนหมอกควันหนาทึบที่มองไม่เห็นทาง ยามอยู่ใกล้เขา ความสุขจะเอ่อล้นออกมาจนโลกทั้งใบดูสดใส แต่พอเขาจากไป ใจกลับโหวงเหวงเหมือนทำของสำคัญหาย

เธอรู้แค่ว่าเธอชอบกัปตัน แต่ทำไมความรู้สึกนี้ถึงไม่เกิดขึ้นตอนอยู่กับพี่เมย์นะ?

เธอจะรู้สึกภูมิใจและดีใจเวลาหยินอวี้เซวียนบอกใครๆ ว่าเธอเป็นแฟน และเธอก็เผลอตัวอยากจะอ้อนให้เขาเอาใจอยู่ตลอดเวลา

"นี่ฉัน... เป็นอะไรไปเนี่ย?"

มือเล็กๆ ของเคียน่าวางทาบลงบนอกซ้าย สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหาคำตอบ ภายในห้องน้ำที่เพิ่งผ่านการใช้งานยังคงมีไอน้ำจางๆ ลอยอวล เปรียบเสมือนม่านบางๆ ที่บดบังเรือนร่างอันงดงามของเคียน่าอย่างเลือนราง

ร่างกายของเด็กสาวเติบโตเต็มที่ในวัยแรกแย้ม ผิวพรรณเนียนละเอียดดุจแพรไหม ทรวดทรงองเอวโค้งเว้า โดยเฉพาะเรียวขายาวและเอวคอดกิ่วที่เปี่ยมเสน่ห์ เธอมีทั้งความสดใสของเด็กสาวและความเย้ายวนของหญิงสาว เป็นบุคลิกเฉพาะตัวที่ทำให้เธอโดดเด่นสะดุดตา

"เฮ้อ ช่างเถอะ!" เคียน่าส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ตัดสินใจเลิกคิดเรื่องชวนปวดหัวนี้ แล้วรีบสวมชุดนอนเดินออกจากห้องน้ำ

ไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดไปแล้ว เหลือเพียงความมืดมิด ทว่ามีแสงไฟสายหนึ่งลอดออกมาจากประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ มันคือห้องที่เตรียมไว้สำหรับเธอ ราวกับกำลังเชิญชวนให้เข้าไป

สายตาของเคียน่าเผลอมองไปยังประตูห้องนอนอีกบานที่ปิดสนิท... นั่นคือห้องของหยินอวี้เซวียน เธอมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมายังห้องของตัวเองแล้วก้าวเท้าเข้าไป

พอผลักประตูเข้าไป ความอบอุ่นก็โอบล้อมกาย แสงไฟนวลตา เตียงนอนที่ปูไว้อย่างเรียบร้อย และเฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอย่างลงตัว

ที่มุมหนึ่งของห้อง มีตู้โชว์ที่อัดแน่นไปด้วยฟิกเกอร์หลากหลายแบบ

ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน... เธอหวนนึกถึงวันแรกที่ไปถึงเซนต์เฟรย่า ตอนนั้นพี่เมย์ก็จัดห้องรอเธอไว้แต่เนิ่นๆ ผ้าห่มพับเรียบร้อยวางอยู่บนเตียง รอคอยการมาถึงของเธอ ต่างกันแค่ไม่มีตู้โชว์ฟิกเกอร์เท่านั้น

เมื่อหวนนึกถึงความทรงจำเหล่านี้ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอตระหนักได้ว่า... ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอก็มักจะได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่เสมอมา ไม่ว่าจะเป็นพี่เมย์ หรือคนอื่นๆ ที่คอยห่วงใยเธออย่างเงียบๆ ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคำว่า "บ้าน"