บทที่ 2 Yagami Reiji

อเล็กซ์กำหมัดแน่นพลางจ้องมองชายหนุ่มในกระจกที่แค่เห็นหน้าก็แทบจะได้ยินคำว่า "นักเลง" ตะโกนอัดกระแทกหน้าออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ขยับปาก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะถอดเสื้อยืดตัวโคร่งออกเพื่อสำรวจร่างกายส่วนที่เหลือ

"อืม... ก็ไม่ได้เลวร้ายที่สุดซะทีเดียวนะ..."

อเล็กซ์ลูบหน้าท้องที่แข็งแกร่งดั่งหินผา และเกาผมสีทองหนานุ่มของตัวเองด้วยความชื่นชมในความงามอันสมบูรณ์แบบของร่างกายใหม่นี้ กล้ามเนื้อเพรียวบางแต่เปี่ยมไปด้วยพลังอัดแน่นอยู่ทุกส่วน ผิวพรรณเรียบเนียนไร้ที่ติ จะมีตำหนิก็แค่รอยสักรูปมังกรที่พาดผ่านหน้าอกซ้ายยาวไปจนถึงต้นแขนซ้าย มันก็ดูเท่ดีหรอกนะ แต่มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

หน้าหล่อ? ผ่าน

หุ่นแซ่บ? ผ่าน

ขนาดน้องชาย?..... ผ่านฉลุย

สำหรับผู้ชายที่มีบทบาทไว้แย่งแฟนพระเอกในบางรูท คุณสมบัติแค่นี้ถือเป็นเรื่องพื้นฐาน ถ้ามองข้ามรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาว่า "ข้าจะกระทืบเอ็ง" ส่วนที่เหลือก็ถือว่าดูดีใช้ได้เลยทีเดียว

"ไม่ๆๆๆๆๆ ห้ามวอกแวกเด็ดขาด นี่มันจุดสตาร์ทที่บัดซบที่สุดสำหรับการมาต่างโลกเลยนะเนี่ย ถ้าความทรงจำพวกนี้เป็นของจริง นี่มันเปิดเทอม ม.ปลาย ปี 1 มาได้เดือนนึงแล้ว และ 'เซอร์ไพรส์!' ชื่อเสียงฉันป่นปี้ไม่มีชิ้นดีไปเรียบร้อยแล้ว!"

เรย์จิคนเดิมเริ่มรังแกเด็กคนอื่นไปบ้างแล้ว แถมยังต่อยหน้าชาวบ้านด้วยเหตุผลงี่เง่าแค่เพราะอีโก้จัด ซ้ำร้ายยังไปมีเรื่องขัดแย้งกับประธานนักเรียนที่เป็นหนึ่งในนางเอกอีก เท่านั้นยังไม่พอ เขายังทะเลาะกับพ่อจอมโหดจนแตกหักแล้วย้ายออกจากบ้านมา... อเล็กซ์อยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

"โทษนะครับคุณผู้พัฒนา ผมมั่นใจว่าผมชมเกมพวกคุณไปนะ แล้วทำไมถึงทำกับผมแบบนี้ฟะ!"

...แน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบรับ เขาถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวันแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง เริ่มคิดทบทวนว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อจากนี้ดี

'หรือนี่จะเป็น 'รสชาติชีวิต' ที่เกมเขียนทิ้งท้ายไว้ตอนจบ?'

อย่างแรกเลย เขาจะเลิกทำตัวงี่เง่าแบบที่เรย์จิคนเก่าทำ แล้วใช้ชีวิตแบบคนปกติ ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่อง เขาก็ยินดีที่จะเป็นหมาหัวเน่าผู้อ้างว้างในชีวิตใหม่นี้ (ถึงมันจะแย่กว่าเดิมเยอะก็เถอะ) ดังนั้นเขาไม่ได้กังวลเรื่องชีวิตในโรงเรียนเท่าไหร่นัก

ส่วนเนื้อเรื่องหลัก... ในเมื่อเขาไม่ได้กะจะเป็นตัวร้ายอยู่แล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะส่งผลกระทบยังไง บางทีบทของเขาอาจจะแค่หายไปเฉยๆ ก็ได้? ใครจะรู้ เดี๋ยวก็คงได้เห็นกัน

เขาไม่ได้วางแผนจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับพระเอกหรือพวกนางเอกด้วย หลักๆ ก็เพราะพื้นเพของเขานั่นแหละ เขาชอบตัวละครพวกนั้นมากเกินกว่าจะเอาตัวเองเข้าไปพัวพัน เพราะรู้ดีว่าถ้าพยายามจะเป็นเพื่อนกับพวกนั้น (ซึ่งคงเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรก) พวกเขาจะต้องเดือดร้อนจากธุรกิจสีเทาหรือโดนหางเลขจากการคบหากับทายาทแก๊งมาเฟียแน่ๆ ศัตรูของตระกูลเขามีไม่น้อยเลยทีเดียว

ในความเป็นจริง ในการเล่นรอบที่ 100 อเล็กซ์เคยเกณฑ์ศัตรูของเรย์จิมาถล่มแก๊งยากามิจนราบคาบ นั่นพิสูจน์ให้เห็นว่ามีคนมากมายที่พร้อมจะทำร้ายคนรอบข้างเขา เพียงเพื่อจะแก้แค้นตระกูลนี้

อเล็กซ์ค้นดูความทรงจำใหม่ๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ชัดเจนขึ้น เขาพยายามจำทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวและรายละเอียดอื่นๆ ที่จะช่วยให้ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่จำใจต้องยอมรับนี้ เขาไม่ได้มีห่วงอะไรกับชีวิตเก่าอยู่แล้ว เพื่อนแท้ก็ไม่มี พ่อแม่ก็เสียไปในอุบัติเหตุรถชน มรดกอะไรก็ไม่มีให้เสียดาย มีแค่ลุงที่เขาอาศัยอยู่ด้วยหลังจากเป็นกำพร้า แต่พวกเขาก็แทบไม่ได้คุยกันอยู่แล้ว

"อืม... อันนี้น่าแปลกแฮะ..." อเล็กซ์พึมพำเมื่อรายละเอียดเริ่มชัดเจนขึ้น

แก๊งยากามิ... ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น อย่าเข้าใจผิดนะ พวกเขายังเป็นอาชญากรที่คุมตลาดมืดและธุรกิจผิดกฎหมาย ใช้การข่มขู่ ความรุนแรง และการยัดเงินเพื่อรักษาอำนาจ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการลักลอบนำเข้าสินค้าอย่างกัญชา (ที่ถูกกฎหมายแค่บางประเทศแต่ไม่ใช่ที่นี่) เหล้าวินเทจ หนังสือเถื่อน เทคโนโลยีต้องห้าม เวชภัณฑ์ ฯลฯ และให้บริการ 'คุ้มครอง' ธุรกิจ โดยเก็บค่าคุ้มครองแลกกับการดูแลไม่ให้พวกเงินกู้นอกระบบ หรือพวกรีดไถข้างถนนมายุ่มย่าม

ฟังดูเป็นแก๊งที่มีคุณธรรมใช่ไหม? แต่ถ้าทำแค่นั้นไม่มีทางที่พวกเขาจะมีอำนาจหรือน่าเกรงขามขนาดนี้ เพื่อรักษาชื่อเสียง พวกเขามักจะทำเกินกว่าเหตุในบริการคุ้มครอง จนเหยื่อต้องเข้าโรงพยาบาลหรือถึงแก่ความตายอยู่บ่อยครั้ง และเนื่องจากรายได้มหาศาลแต่ก็ยังไม่พอ พวกเขาจึงทำธุรกิจถูกกฎหมายโดยใช้วิธีบริหารแบบผิดกฎหมายเพื่อสร้างความได้เปรียบเหนือคู่แข่ง

และที่จุดสูงสุดของอำนาจทั้งหมดนี้คือ 'ยากามิ ไดจิ' พ่อของเรย์จิ ราชาแห่งแก๊งยากามิ เขาเป็นคนที่น่าสะพรึงกลัว มีฝีมือการต่อสู้ที่รุนแรงและความเป็นผู้นำสูงลิ่วที่คอยขับเคลื่อนองค์กรและคุมลูกน้องไม่ให้แตกแถว

ตามความทรงจำของเรย์จิ เขามีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่กับพ่อ เขาเห็นพ่อเป็นตาแก่ที่น่ากลัวและชอบบงการ ชีวิตเขามีค่าแค่ในฐานะผู้สืบทอดเท่านั้น แต่อเล็กซ์ผู้มีมุมมองที่เป็นกลางและรู้เหตุการณ์ในเกมดี รู้ว่าความจริงมันต่างออกไปเล็กน้อย

แม้ไดจิจะเป็นคนเย็นชา แต่เขารักเรย์จิจากใจจริง นั่นเป็นสาเหตุที่เขาเข้มงวดเกินเบอร์เสมอเมื่อต้องสั่งสอนลูก เขาเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม แต่เพราะแบบนั้นเขาเลยเลี้ยงดูเรย์จิในมุมมองของ 'ผู้นำ' ไม่ใช่ 'พ่อ' เขาแทบไม่เคยมอบความอบอุ่น มุ่งเน้นแต่จะสอนการต่อสู้และเรื่องในแก๊ง จนลืมไปว่าตัวเองควรทำหน้าที่พ่อแม่

ในเกม ทั้งแก๊งและพ่อของเขาไม่เคยทอดทิ้งเรย์จิเลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขายืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ ซึ่งสุดท้ายก็นำไปสู่จุดจบที่หายนะในหลายๆ รูท แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาห่วงใยเขาแค่ไหน

'ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าขยะนี่จะโตมาเป็นขยะ... เจตนาพ่อดี แต่วิธีการมันปั้นเรย์จิให้กลายเป็นเด็กเปรต หยิ่งยโส ขี้โมโห และบ้าอำนาจ'

ก่อนที่อเล็กซ์จะเข้ามาสิงร่าง พ่อลูกคู่นี้เพิ่งทะเลาะกันเรื่องเรื่องเลวร้ายที่เรย์จิทำ อย่างการซ้อมคนบริสุทธิ์และรีดไถคนอ่อนแอ จนทำให้ไดจิไล่ลูกชายออกจากบ้านและจำกัดเงินค่าขนม

"พ่อนี่บื้อหรือเปล่าเนี่ย? การลงโทษประสาอะไรให้ลูกไปอยู่คอนโดส่วนตัวสุดหรู พร้อมเงินเดือน 300,000 เยน (ประมาณ 70,000 บาท) แถมแทบไม่มีคนคอยคุม???? มิน่าล่ะมันถึงได้เลวลงเรื่อยๆ!"

อีกเหตุผลที่เรย์จิทำตัวเหลวแหลกขนาดนี้คือแม่ของเขาเสียชีวิตไปเมื่อ 5 ปีก่อน และ 'เมียรอง' ของไดจิที่คอยสร้างปัญหาอยู่เบื้องหลังเพื่อแย่งชิงอำนาจให้ลูกชายของตัวเองในแก๊ง

ใช่แล้ว เมียรอง ไม่ใช่แม่เลี้ยงใหม่ ในโลกนี้กฎหมายอนุญาตให้มีภรรยาหลายคนได้เพราะอัตราส่วนระหว่างชายและหญิงอยู่ที่ 35% ต่อ 65% ซึ่งเป็นเซ็ตติ้งที่ทีมพัฒนาเกมคงใส่เข้ามาเพื่อให้ฉากจบแบบฮาเร็มของพระเอกดูสมเหตุสมผลขึ้น

มีการปรับเปลี่ยนกฎระเบียบ กฎหมาย และสามัญสำนึกของโลกนี้ให้สะดวกต่อพล็อตเรื่อง เพื่อความสมจริงและอินกับเกมมากขึ้น ซึ่งก็ถือเป็นจุดเด่นที่ทำให้เกมนี้ต่างจากเกมอื่นๆ ในตลาด

ก็แหม... ทำไมสาวสวยระดับท็อปหลายคนถึงจะยอมแต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกัน ถ้าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติในสังคมตั้งแต่แรกล่ะจริงไหม?

เอาเป็นว่า เมียรองของไดจิมีลูกติดมาด้วยคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่าเรย์จิหนึ่งปี แต่เนื่องจากเธอพาลูกคนนี้เข้ามาจากความสัมพันธ์ครั้งก่อนและไม่มีสายเลือดของตระกูลยากามิ เขาจึงไม่มีสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่ง

นั่นทำให้เธอคอยชักใยเรย์จิไปในทางที่ผิดอยู่ลับหลัง ทั้งดูถูกเหยียดหยาม สนับสนุนให้ทำตัวเลวๆ และแม้กระทั่งปล่อยข่าวเสียๆ หายๆ ของเขาภายในแก๊ง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ไดจิไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมอบมรดกให้ลูกชายของเธอแทน

แน่นอนว่าเจ้าโง่เรย์จิไม่เคยบอกเรื่องนี้กับไดจิเลย เพราะศักดิ์ศรี ความไม่รู้ และความมั่นใจในตัวเองผิดๆ อเล็กซ์เลยเคยดึงตัวเมียรองกับลูกชายเธอมาเป็นพวกในหลายรอบการเล่น เพื่อช่วยจัดการกับเรย์จิ

อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์เริ่มใจเย็นลงเมื่อความทรงจำเข้าที่เข้าทาง และตระหนักว่าสถานการณ์ของเขาไม่ได้แย่ขนาดนั้น เขามีร่างกายที่ยอดเยี่ยม มีพ่อที่รักลูก (แม้จะมีวิธีการสอนที่น่ากังขา) มีพี่ชายต่างแม่ที่เขาอาจจะโยนตำแหน่งทายาทไปให้รับช่วงต่อแทนได้ และยังเป็นหนึ่งในตระกูลที่รวยที่สุดในประเทศ ข้อเสียดูเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับข้อดี โชคดีที่เรย์จิยังไม่ได้ทำอะไรที่กู้คืนไม่ได้ ทั้งที่โรงเรียนและกับครอบครัว

ความรุนแรงทางร่างกายน่าจะเป็นปัญหาหลักในตอนนี้ เหตุการณ์ที่เขาต่อยคนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน มันยังคงสดใหม่ในความทรงจำของนักเรียน ถ้าอเล็กซ์ไปโรงเรียน บรรยากาศคงจะ 'อึดอัด' สุดๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

ประเด็นหลักคือเขาจะทำยังไงกับอนาคต เพราะเขาไม่ได้คิดจะสืบทอดแก๊ง แต่ก็รู้ว่าพ่อคงไม่ยอมให้เขาไปทำอย่างอื่นแน่ๆ

แต่นั่นเป็นปัญหาในอนาคตอันไกลโพ้น เขาตัดสินใจยอมรับชีวิตใหม่นี้แต่โดยดี วันนี้เป็นวันเสาร์ เขายังมีเวลาอีก 2 วันในการปรับตัวก่อนโรงเรียนจะเปิดอีกครั้ง ซึ่งมากพอที่จะเปลี่ยนแปลง 'ภาพลักษณ์' ของตัวเอง

"ไม่มีทางที่ฉันจะเดินออกไปข้างนอกด้วยทรงผมแบบนี้เด็ดขาด"

แม้ผมของเขาจะหนาและดูสุขภาพดี แต่มันถูกย้อมเป็นสีทองและยาวประบ่า ที่แย่ไปกว่านั้นคือเรย์จิใช้น้ำมันใส่ผมปริมาณมหาศาลเพื่อเสยผมไปข้างหลัง เพราะคิดว่ามันดู 'เท่และน่าเกรงขาม' แต่มันกลับทำให้เขาดูหัวมันเยิ้มเหมือนคนไม่อาบน้ำ ตู้เสื้อผ้าเขาก็หายนะไม่แพ้กัน เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่จับคู่สีได้พังพินาศ ทำให้เขาดูเหมือนกล่องน้ำผลไม้มากกว่าจะเป็นชายหนุ่มรูปหล่อ

ที่จริงแล้ว เรย์จิมีสูทสีส้มแสบตาแขวนอยู่ในตู้ที่สกรีนคำว่า 'Cool' (เจ๋ง) ไปทั่วทั้งตัว ซึ่งเขาชอบใส่ไปงานปาร์ตี้ไฮโซ แถมยังมีแจ็กเก็ตหนังขาดๆ ที่ประดับด้วยหนังจระเข้แท้และขนหมาป่า ซึ่งเขาชอบใส่ไปงานลำลอง

ดังนั้น ภารกิจแรกของเขาคือไปตัดผม ย้อมกลับเป็นสีดำ และซื้อเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไม่ทำให้รู้สึกอยากกระโดดทะลุหน้าต่างตึกตาย

"เอาล่ะ ลุยกันเลย ไม่ต้องห่วงนะอเล็... ไม่สิ ฉันคงต้องเรียกตัวเองว่า ยากามิ เรย์จิ แล้วสินะ"

เรย์จิตบแก้มตัวเองทั้งสองข้างเรียกความมั่นใจ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโลกใบใหม่รอบตัว

แต่จังหวะที่เขากำลังจะไปล้างหน้าล้างตา—

ก๊อก ก๊อก

"ลูกพี่ ตื่นหรือยังครับ?"

"อ่า... ชิบหาย ลืมไอ้พวกงี่เง่านั่นไปเลย..."