บทที่ 395: หนึ่งวันของแฮร์รี่ พอตเตอร์ วัย 20 ปี (ฟรี)

บ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลส

7:00 น.

แฮร์รี่กระโจนลงจากเตียงอย่างลนลาน หวีผมสีดำยุ่งเหยิงแบบพอผ่าน ๆ ใส่แว่น เปลี่ยนชุดเป็นยูนิฟอร์มมือปราบมาร แล้วก็เตรียมจะวิ่งออกจากบ้าน

“อย่าเพิ่งรีบสิ กินข้าวเช้าก่อน!” ซิเรียสที่ตื่นมานานแล้ว ยื่นอาหารเช้าให้แฮร์รี่

“กระทรวงเวทย์มนตร์เริ่มงานตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว!”

แฮร์รี่รีบคว้ามาแบบไม่พูดพร่ำ: “วันนี้แผนกมือปราบมีประชุม ต้องเข้าออฟฟิศก่อนยี่สิบนาที!”

พูดจบก็พุ่งเข้าเตาผิงแบบไม่หันกลับไปมองเลยสักนิด

เขามีเวลาแค่สิบ นาที และที่แย่ที่สุดคือ เพราะความพิเศษของกระทรวงเวทมนตร์ เตาผิงไม่สามารถพาเขาไปถึงออฟฟิศได้โดยตรง แต่จะไปโผล่ในห้องโถงใหญ่ก่อน แล้วค่อยวิ่งไปยังออฟฟิศอีกที—

แฮร์รี่คือรีบสุดชีวิต!

ซิเรียสมองตามหลังแฮร์รี่ที่หายวับไปในเปลวไฟ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ “...ฮึ่ม! บอกกี่ทีกี่หนแล้วว่ากระทรวงควรเปลี่ยนเวลาเริ่มงานเป็นแปดโมง! สิบโมงยังไม่สายเลยด้วยซ้ำ!”

7:10 น.

แฮร์รี่ไม่รู้เรื่องที่ซิเรียสบ่นอยู่หรอก—ถึงรู้ก็คงไม่ใส่ใจอยู่ดี เพราะซิเรียสบ่นเรื่องนี้มานานจนชินแล้ว และจริง ๆ แฮร์รี่เองก็เห็นด้วยอยู่หน่อย ๆ

เจ็ดโมงครึ่งนี่มันเช้าเกินไปจริง ๆ

แต่ถึงแฮร์รี่จะบ่นไปก็เปล่าประโยชน์

เขาไม่ใช่รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ ไม่ใช่หัวหน้าแผนกมือปราบมาร เป็นแค่มือปราบที่เก่งคนหนึ่ง แม้จะเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็เปลี่ยนระบบงานของแผนกไม่ได้หรอก

เพื่อนร่วมงานมองเขาที่วิ่งมาถึงพอดีเป๊ะพร้อมสายตาชื่นชม

มาทันพอดีเป๊ะเป๊ะเลยนะเนี่ย!

ถ้าสายไปแค่หนึ่งวินาที แฮร์รี่โดนหัวหน้าด่าชัวร์!

แต่เขาเข้าออฟฟิศได้ตรงเวลาพอดิบพอดี! ไม่ขาด ไม่เกิน!

พอแฮร์รี่ก้าวเข้ามาในออฟฟิศปุ๊บ คุณรูฟัส หัวหน้าแผนกมือปราบมารก็เดินตามเข้ามาทันที

สายตาดุ ๆ ของรูฟัสกวาดมาที่แฮร์รี่ซึ่งดูไม่เรียบร้อยนัก: “คุณพอตเตอร์ คุณเป็นมือใหม่เพียงคนเดียวในรอบสามปีที่ผ่านมาที่สอบเข้าแผนกนี้ได้ ผมเชื่อว่าคุณน่าจะรู้ดีว่าภาพลักษณ์ของคุณคือภาพลักษณ์ของมือปราบมารในสายตาประชาชน”

แฮร์รี่วางอาหารเช้าลงแทบไม่ทัน รีบจัดชุดกับเนคไทให้เข้าที่ทันที: “ครับ!”

รูฟัสจ้องเขานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

7:15 น.

การประชุมเริ่มตรงเวลา

หัวข้อของวันนี้คือแผนการทำงานของแผนกมือปราบมารในอีกสามเดือนข้างหน้า

แม้โวลเดอมอร์จะตายไปหลายปีแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าโลกเวทมนตร์จะสงบลงซะทีเดียว

มันยังมีพวกหัวคิดเพี้ยน ๆ หรือไม่ก็พวกคลั่งลัทธิที่บูชาความชั่วพยายามจะทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่เสมอ

และนั่นแหละที่ทำให้มือปราบต้องทำงานกันหัวหมุน

7:30 น.

การประชุมจบลง งานประจำวันก็เริ่มขึ้น

เพราะแฮร์รี่เพิ่งเข้าแผนกมาได้ไม่ถึงสองเดือน งานที่เขาได้รับเลยเป็นแค่งานจุกจิกไม่สำคัญ

ขณะที่เพื่อนร่วมงานแต่ละคนยุ่งอยู่กับคดี แฮร์รี่ทำได้แค่นั่งอยู่ในออฟฟิศ เคลียร์เอกสารกองบนโต๊ะ

ทุกคนที่เดินผ่านโต๊ะแฮร์รี่ ต่างพากันมองเขาด้วยสายตาเวทนา—

ยืนยันได้เลยว่า

หัวหน้าแผนกเขาไม่ปลื้มแฮร์รี่ พอตเตอร์ อดีตผู้กอบกู้แน่ ๆ ไม่งั้นไม่กลั่นแกล้งกันขนาดนี้หรอก

แฮร์รี่มองสายตาเห็นใจเหล่านั้นแล้วก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง—จริง ๆ เขาไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้นนะ?

11:00 น.

พักกลางวัน

แฮร์รี่ใช้เตาผิงกลับไปบ้านโพรงกระต่าย กินข้าวกับจินนี่

“...เอาจริง ๆ นะ เทียบกับคุณรูฟัสแล้ว ฉันไม่สบายใจกับสายตาพวกนั้นมากกว่าอีก” แฮร์รี่พูดพลางซัดมื้อพิเศษที่มอลลี่เตรียมไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อย บ่นกับจินนี่ที่นั่งข้าง ๆ ไปด้วย

“ฉันดูออกว่าคุณรูฟัสไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก แต่พวกที่ทำเป็นปลอบใจฉันเนี่ย...”

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว

จินนี่ยิ้มแล้วจุ๊บแก้มเขาเบา ๆ “อย่าไปเครียดกับคนไม่เกี่ยวเลย ไม่คุ้มหรอก”

ฮอลล์ที่บังเอิญอยู่บ้านวันนี้ พูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า “คนเรามันก็แบบนี้แหละ ชอบเดาเอาเองจากที่เห็น”

“แล้วถ้าถามฉันนะ การที่รูฟัสทำตัวแบบนั้นกับนายเนี่ย แปลว่าเขาให้ความสำคัญกับนายมากเลยล่ะ—รูฟัสก็เริ่มแก่นะ”

แฮร์รี่ที่พอจะเข้าใจความหมายของฮอลล์ ใจเต้นตุ้บอยู่ข้างใน

นี่เขาหมายถึงว่า...

14:00 น.

เริ่มงานช่วงบ่าย

พอกลับเข้าสภาพแวดล้อมการทำงาน ปฏิกิริยาตอนกลางวันจากคำพูดของฮอลล์ก็เงียบสงบลงทันที

โอเค

แฮร์รี่—แฮร์รี่บอกตัวเองว่า—ไม่ว่าคุณรูฟัสจะคิดยังไง หรือวางแผนอนาคตยังไง สำหรับตอนนี้ เขาก็แค่เจ้าหน้าที่ใหม่... ใหม่มาก ในแผนกมือปราบมารเท่านั้นเอง

หน้าที่ของเขาก็แค่ทำงานที่ได้รับให้เรียบร้อย

17:00 น.

แผนกมือปราบมารเลิกงานช้ากว่าแผนกอื่นหนึ่งชั่วโมง

ตอนแฮร์รี่กลับถึงบ้านก็เป็นเวลามื้อเย็นพอดี

ซิเรียสรีบเข้ามากอดเขาทันที: “แฮร์รี่ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”

แฮร์รี่รู้สึกอบอุ่นในใจ ยิ้มกว้างขณะกอดซิเรียสกลับ

ระหว่างกินข้าวเย็น แฮร์รี่ได้ยินซิเรียสบอกว่า: “รีมัสจะมานอนค้างที่นี่มะรืนนี้นะ!”

“เยี่ยมไปเลย!” ดวงตาแฮร์รี่เป็นประกายทันที

ข่าวดี!

อารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

สองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย แล้วอยู่ ๆ ซิเรียสก็ถามว่า: “ว่าแต่นายจะขอเด็กสาวตระกูลวีสลีย์แต่งงานเมื่อไหร่?”

แฮร์รี่: “...หา?”

ซิเรียสมองเขาแบบจริงจัง: “เจมส์แต่งกับลิลี่ทันทีหลังเรียนจบ แล้วตอนนี้นายก็อายุ 20 แล้วนะ!”

ซิเรียสเกือบจะตะโกนใส่แล้วว่าอายุเท่านี้ ลูกเขาก็เกิดแล้วน่ะสิ!

แฮร์รี่: “...”

แฮร์รี่ที่เคยได้ยินแต่เรื่องพ่อแม่เร่งแต่งงาน แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเอง ก็นั่งเงียบไป

“เอ่อ... กำลังวางแผนอยู่น่ะ กำลังคิดอยู่ ฉันก็ต้องพิสูจน์ตัวเองก่อนสิ ว่าฉันสามารถให้จินนี่มีชีวิตที่มั่นคงได้ใช่มั้ยล่ะ?” แฮร์รี่พูดพลางถอนหายใจเบา ๆ

เพราะโวลเดอมอร์ตายตั้งแต่เนิ่น ๆ และไม่มีสงครามหลังเรียนจบ—แฮร์รี่กับจินนี่เลยไม่มีแผนจะแต่งงานเร็วขนาดนั้น

ฟังแฮร์รี่พูดจบ ซิเรียสก็ยังดูไม่ค่อยพอใจอยู่ดี: “ยังต้องพิสูจน์อะไรอีก? ทั้งของที่เจมส์ทิ้งไว้ ทั้งของฉัน...”

“พี่ชายของจินนี่คือฮอลล์นะ” แฮร์รี่สวนกลับไปประโยคเดียว ทำเอาซิเรียสเงียบไป

ซิเรียสยอมแพ้: “โอเค ๆ... ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของพวกเด็ก ๆ ก็ได้...”

กลางคืน

21:00 น.

แสงไฟในเตาผิงกระพริบไหว

บรรยากาศอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมของบ้าน

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….