บทที่ 370: ฮอลล์มีบ้านเป็นของตัวเองในที่สุด (ฟรี)

ลิเดียถึงกับสำลักกับคำพูดของฮอลล์

“หือ?”

ลิเดียตกอยู่ในห้วงความคิด

เขาทำได้ยังไง...พูดอะไรแบบนี้ออกมาโต้งๆ ทั้งที่กำลังใช้ตัวตนปลอมอยู่?

แล้วอยู่ๆ ลิเดียก็นึกขึ้นได้ — คนที่เธอต้องรับมือทุกวันหลังจากขึ้นเป็นรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ มันดีกว่านี้สักแค่ไหนเชียว?

คุณเฮนรี่คนนี้ ต่อให้ไม่รู้ว่าเป็นใครกันแน่ แต่เขาก็ให้ความช่วยเหลือเธอเยอะอยู่ไม่น้อย

คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของลิเดียก็คลายลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันเดาว่าวันนี้คุณมาหาฉัน คงไม่ได้แค่มาคุยเล่นใช่ไหม?” ลิเดียเลือกจะไม่อ้อมค้อมกับฮอลล์ เธอพูดตรงๆ

ฮอลล์ยิ้มน้อยๆ

นี่แหละคือเหตุผลที่เขามองว่าลิเดียมีแวว

เธอฉลาด

เธอมีจรรยาบรรณ

เธอเป็นคู่หูที่ยอดเยี่ยม—เพราะงั้นฮอลล์เลยไม่ลังเลที่จะมอบเครดิตผลงานดีๆ ให้กับลิเดียบ้าง

“ลิเดีย คุณคิดยังไงกับโลกเวทมนตร์ในตอนนี้?”

ฮอลล์ประสานมือเข้าด้วยกัน: “เช่น... มักเกิ้ลกำลังจะเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 แล้ว แต่พ่อมดยังติดแหง็กอยู่ในศตวรรษที่ 18 เหมือนเศษเสี้ยวที่หลงเหลือจากโลกยุคเก่า”

ลิเดียถึงกับตะลึง

มักเกิ้ลเหรอ?

เธอคิดมาหลายเรื่อง แต่ไม่เคยนึกว่าจะได้ยินหัวข้อเกี่ยวกับมักเกิ้ลจากปากของฮอลล์

และเธอก็มั่นใจว่าไม่ได้หูฝาด

ท่าทีของฮอลล์ที่มีต่อมักเกิ้ล...ดูดีอยู่นะ?

พอคิดแบบนั้น ลิเดียก็ขยับท่านั่งใหม่: “เล่ามาอีกสิ”

...ฮอลล์เริ่มอธิบายกับลิเดียอย่างเข้าใจง่าย

ใจความหลักก็ยังคงเป็น — การโน้มน้าวให้ลิเดียเปิดทางให้เขาลุยแผนต่างๆ ที่จะลงมือในโลกเวทมนตร์

อย่างเช่นการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเวทมนตร์...จะซื้อที่ดินแปลงใหญ่ขนาดนั้น ก็ต้องผ่านการอนุมัติจากกระทรวงเวทมนตร์

ถ้าส่งเรื่องผ่านระดับล่าง โอกาสที่จะผ่านมันก็น้อยมาก

แต่ถ้าโน้มน้าวลิเดียได้ แล้วให้เธออนุมัติจากบนลงล่าง โอกาสสำเร็จก็สูงขึ้นมาก

“ข้อเสนอของคุณนี่มัน...” ลิเดียหยุดชั่วครู่ สีหน้าสวยสง่าเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

แม้จะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์แล้ว แต่ลิเดียก็ยังคงสไตล์การแต่งหน้าแต่งตัวแบบเดิมไว้

สวยเฉียบ พร้อมด้วยความมั่นใจของตัวเอง

เธอคลี่ยิ้มบาง ริมฝีปากแดงกระจับขยับอย่างแผ่วเบา: “...น่าตกใจจริงๆ”

“ไม่คิดว่าคุณจะตกใจหรอก” ฮอลล์ไหวไหล่

ลิเดียหยิบถ้วยน้ำชากระดูกจีนจากบนโต๊ะ

ตรงหูจับมีลายเถากุหลาบพันอยู่

ของขวัญที่มีคนมอบให้หลังเธอได้เป็นรัฐมนตรี

เธอก้มมองไอน้ำที่ลอยขึ้นช้าๆ จากในถ้วย: “ทัศนคติของพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ที่มีต่อมักเกิ้ลในโลกเวทมนตร์ ฉันคงไม่ต้องพูดอะไรมาก คุณเองก็รู้อยู่แล้ว”

ดังนั้น พอชายคนหนึ่งที่ดูยังไงก็เหมือนพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ แถมยังกล้าใช้ชื่อสกุล ‘สลิธีริน’ ตรงๆ มาบอกว่าอยากยืมโมเดลธุรกิจของมักเกิ้ล...ก็ไม่แปลกเลยที่เธอจะอึ้งใช่มั้ยล่ะ?

“ผมเป็นนักธุรกิจ” ฮอลล์ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ

ลิเดียก็ไม่ถามต่อ เธอแค่พยักหน้า

แม้จะตกใจ แต่ลิเดียก็สนับสนุนการตัดสินใจของฮอลล์

ถึงจะเป็นแค่การเอารูปแบบซูเปอร์มาร์เก็ตของมักเกิ้ลมาใช้ แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้น — จุดเริ่มต้นของการอยู่ร่วมกันอย่างสันติระหว่างพ่อมดกับมักเกิ้ล

คิดมาถึงตรงนี้ ลิเดียก็เผลอยิ้มออกมาอย่างจริงใจในที่สุด

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมคุณถึงเลือกสนับสนุนฉันให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์คนใหม่”

“ไม่ใช่แค่เพราะคุณพูดว่าต้องการความสงบในโลกเวทมนตร์อังกฤษหรอก แต่เพราะมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นแหละ...ที่จะยอมรับไอเดียบ้าๆ ของคุณ”

ลิเดียมองหน้าฮอลล์ ดวงตาเป็นประกาย

ฮอลล์: “ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย?”

ลิเดีย: “ด้วยความยินดี”

ฮอลล์ลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนเสื้อ แล้วในพริบตาเดียวก็หายวับไปจากสายตาของลิเดีย

ลิเดียมองจุดที่เขาหายตัวไปเงียบๆ และสุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเลย

“ไม่จำเป็นหรอก” ลิเดียพึมพำเบาๆ พลางถือถ้วยชากระดูกจีนไว้ในมือ “เดี๋ยวรายงานขออนุมัติมาถึงมือฉัน ฉันก็จะรู้เองนั่นแหละว่า ‘คุณเฮนรี่’ คนนี้เป็นใครกันแน่”

...

ครึ่งเดือนต่อมา

ลิเดียมองแบบฟอร์มขออนุมัติที่วางอยู่บนโต๊ะ มีตราประจำตระกูลมัลฟอยประทับอยู่ เธอถึงกับทำหน้างง

“ห๊ะ?”

คุณเฮนรี่เป็น...มัลฟอย?

ของจริงหรือของปลอม?

ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลมัลฟอยมีสมาชิกอยู่น้อยนิดขนาดไหน

แล้วนี่มันเฮนรี่ ลูเซียส มัลฟอย หรือ เดรโก มัลฟอย กันแน่?

ลิเดีย: “...ฮึ!”

จะให้เชื่อว่าเขาเป็นมัลฟอย สู้เชื่อว่าเขาเก่งมากจนแม้แต่ตระกูลมัลฟอย—ยอดพ่อมดเลือดบริสุทธิ์แห่งอังกฤษ—ยังยอมร่วมมือด้วย ยังจะสมเหตุสมผลกว่า...

ในขณะนั้นเอง ฮอลล์ไม่มีทางรู้เลยว่าลิเดียกำลังช็อกแค่ไหน เขากำลังหาสถานที่นอกโรงเรียนเพื่อใช้วางเวทอาคมของตัวเองอยู่

“อืม...ต้องเป็นที่ส่วนตัว เป็นของฉันคนเดียว แล้วก็ไม่ควรถูกเจอง่ายๆ” พอเงื่อนไขพวกนี้ผุดขึ้นมาในหัว ฮอลล์ก็ถึงกับอึ้ง — เดี๋ยวนะ? ทำไมไม่ซื้อบ้านล่ะ?

“จริงด้วย!”

ก่อนหน้านี้ฮอลล์ไม่เคยนึกในมุมนี้เลย

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...เขาน่าจะมีอสังหาริมทรัพย์เป็นของตัวเองบ้างแล้วล่ะ

ซื้อไว้ในโลกเวทมนตร์สักหลัง แล้วก็ซื้อในลอนดอนอีกหลังสองหลัง

พูดแล้วทำเลย

เรื่องไหนเรื่องนั้น ต้องเอาจริง

ฮอลล์กลับไปใช้ตัวตนเดิมในฐานะทายาทสลิธีริน แล้วตรงไปที่กริงกอตส์ หาเหล่าก๊อบลิน

เรื่องเงิน ที่ดิน หรืออสังหาฯ ในโลกเวทมนตร์ ไม่มีใครรู้ดีกว่าพวกก๊อบลินแห่งกริงกอตส์อีกแล้ว

“ขอแค่ทำเลดี ราคาก็คุยกันได้”

ส่วนบ้านในลอนดอน...ฮอลล์ก็ใช้เงินจ้างนายหน้าหลายคน จากนั้นก็ใช้พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์อ่านใจ เลือกคนที่น่าเชื่อถือที่สุด — แล้วก็มีบางคนที่ผิดกฎหมายพอดี ส่งต่อให้ตำรวจลอนดอนเป็นผลงานไป

หลังจากใช้เวลาครึ่งวัน ฮอลล์ก็เปลี่ยนจากคนรวยธรรมดา เป็นคนรวยที่มีอสังหาฯ เป็นของตัวเองหลายแห่ง

จำนวนเงินเกลเลียนที่เคยเกือบเจ็ดหลัก...ตอนนี้หายไปหลายหลักแล้ว

แต่ฮอลล์ไม่ได้กังวลเลย — ตามที่เขาคาดไว้ สงครามได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

แม้จะยังไม่กระทบอังกฤษ

แต่วงการค้าในสงครามกำลังร้อนแรงสุดๆ...และเกลเลียนล็อตใหม่ก็กำลังจะไหลเข้ากระเป๋าเขา

“พอดีเลย จะได้เอาไว้ลงทุนเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต” ฮอลล์พึมพำ

ตอนนี้เขาจึงยืนอยู่ในบ้านใหม่ของตัวเองได้ — หลังจากลงคาถาอำพรางสายตาและคาถาขับไล่มักเกิ้ลเรียบร้อย เพื่อกันไม่ให้มีใครลอบเข้ามาเวลาที่เขาไม่อยู่

ฮอลล์สร้างจุดยึดใหม่ไว้ในห้องนั่งเล่นใจกลางบ้าน — แล้วเปิดประตู

ในวินาทีถัดมา

ฮอลล์ก็กลับมาที่ห้องต้องประสงค์ได้สำเร็จ

“ว่ายังไงล่ะ เฮเลน่า วันนี้น่าสนุกใช่ไหม?”

“ฟ่อออ~”

เฮเลนา ผู้พันอยู่ที่ข้อมือของฮอลล์แลบลิ้นออกมา ตอบรับคำพูดของเขา

สนุกมากเลยล่ะ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….