บทที่ 365: แบ่งเค้กกับสร้างเค้ก! คริสต์มาสห่วยแตกที่สุด! (ฟรี)

"ทำเงินจากเงิน... ระหว่างแบ่งเค้กกับสร้างเค้ก แบบไหนดีกว่ากันนะ?"

ฮอลล์หันไปมองเดรโก พยายามขอประสบการณ์ชีวิตจากอีกฝ่าย

เดรโก: "..."

"ฉันไม่มีเงิน"

ฮอลล์โบกมือไปมา: "ไม่เป็นไร พี่ชายจะพานายไปหาเงินด้วยกัน!"

"ฉันต่างหากที่เป็นพี่ชาย!" เดรโกเหล่ตามองฮอลล์ แต่ก็เปลี่ยนเรื่องอย่างไว: "แล้วเราจะหาเงินยังไง?"

ไม่ใช่ความผิดของเดรโกหรอกที่ดูจะกระตือรือร้นเกินไป

ก็เพราะว่า... ในบ้านของเขาน่ะ มีสัตว์สี่ขาที่กินเงินเป็นอาหารตัวหนึ่ง

ความเร็วในการใช้เงินของเดรโก ตามความเร็วที่พ่อแม่ให้เงินไม่ทันเลย!

เดรโกอยากหาแหล่งทำเงินที่มันเหมาะ ๆ จริง ๆ ซะที!

ฮอลล์กลอกตาไปมาอย่างมีแผน

เหอะ ๆ ๆ~

คุณมัลฟอยก็ร่วมมือกับเขาอยู่แล้ว แถมเขาก็กำลังทำเงินจากคุณมัลฟอยอยู่ด้วย

แต่ตระกูลมัลฟอยในอนาคตก็ต้องตกเป็นของคุณชายมัลฟอยอยู่ดี เพราะงั้นเขาก็ไม่ควรเลือกที่รักมักที่ชัง ทุกคนควรได้ทำเงินด้วยกันหมด!

ฮอลล์เชื่อด้วยว่า—เมื่อเทียบกับมิตรภาพล้วน ๆ แล้ว บางทีผลประโยชน์ร่วมกันอาจจะเหนียวแน่นกว่าด้วยซ้ำ

ฮอลล์เองก็ไม่อยากให้ตระกูลมัลฟอย—ตระกูลที่ทรงอิทธิพลในโลกเวทมนตร์—หันไปเข้ากับโวลเดอมอร์ในเวลาสำคัญ

ก็โวลเดอมอร์น่ะ เทียบกับเขาแล้ว ยังจะน่าเลือกกว่าได้ไง?

"แบ่งเค้ก" ฮอลล์อธิบายให้เดรโกฟังอย่างอดทน "หมายถึงแย่งส่วนแบ่งจากธุรกิจที่มีอยู่ในตลาด เรามาทีหลังก็จะเข้ายากหน่อย"

"แต่ถ้าเรามีเกลเลียนมากพอ เราก็เอาเกลเลียนไปเปิดประตูสู่ตลาดได้—แบบการผลิตไม้กวาดบินไงล่ะ"

ฮอลล์ยกตัวอย่างขึ้นมาง่าย ๆ แล้วก็เห็นตาเดรโกเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที

ฮอลล์: "..."

ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้แล้ว

ว่าเดรโกน่ะหลงรักไม้กวาดบินแค่ไหน

ก็เหมือนผู้ชายอังกฤษที่แพ้ฟุตบอลนั่นแหละ พ่อมดอังกฤษก็คงแพ้ควิดดิชเหมือนกัน

"อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ถึงเราอยากจะเข้าวงการผลิตไม้กวาดบินจริง แต่ถ้าไม่มีเทคโนโลยีใหม่ในมือ มันก็ยากจะทำกำไรอยู่ดี"

"เราไม่ได้จะปั่นไฟด้วยความฝันนะเว้ย จริงมะ?"

พูดจบ ฮอลล์ก็ยักไหล่เบา ๆ

"ก็ได้..." เดรโกพึมพำในลำคอ ดูก็รู้ว่าเขาโดนไอเดียธุรกิจไม้กวาดบินตกเข้าให้แล้ว

ฮอลล์ไม่แม้แต่จะหันไปมองเดรโก: "อีกทางคือการสร้างเค้กใหม่ สร้างธุรกิจใหม่ที่ยังไม่มีใครแตะ"

"ข้อดีก็คือเราจะเป็นเจ้าแรก กินตลาดไปเลยแปดสิบเปอร์เซ็นต์—แต่ข้อเสียคือเราต้องทำให้คนอื่นเชื่อในเค้กก้อนใหม่ที่เราสร้างขึ้นให้ได้"

เรื่องนี้ก็เข้าใจง่ายนะ

อย่างเค้กก้อนใหม่ที่ฮอลล์สร้าง—สมุดเวทมนตร์เล่มเล็ก

เจ้าแรกในตลาด

ไม่มีใครเหมือน

ใครอยากแย่งตลาดเหรอ?

ก็ไปแฮกระบบเทคโนโลยีให้ได้ก่อนละกัน

เค้กก้อนใหม่อื่น ๆ... "คิดไม่ออกแฮะ รู้สึกว่าโลกเวทมนตร์มันไม่มีอะไรที่ขาดเลย" เดรโกพูดด้วยสีหน้างง ๆ ตาเบิกกว้าง

ฮอลล์หลุดหัวเราะออกมา: "ไม่มีอะไรขาดเหรอ? ฉันว่าไม่นะ"

"แล้วโลกเวทมนตร์มันยังขาดอะไรอีกล่ะ?" เดรโกถามกลับ

เดรโกรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมันก็ดี๊ดี

โดยเฉพาะตั้งแต่เจอฮอลล์ ชีวิตก็สนุกขึ้นเป็นกอง

สร้างเค้กใหม่เหรอ?

ไอเดียน่าสนใจดี แต่จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ?

"อย่างตลาดภาพยนตร์ไงล่ะ นั่นก็เค้กก้อนใหม่เหมือนกัน" ฮอลล์พูดเหมือนแค่ยกตัวอย่าง ไม่ได้บอกว่าหนังนั่นก็ของเขาเหมือนกัน

"ตลาดรองที่แตกแขนงจากภาพยนตร์—อย่างนักแสดง เสื้อผ้า อุปกรณ์—พวกนี้ก็ทำเงินได้ทั้งนั้น"

"แน่นอนว่า ตอนนี้พวกเราก็เข้าช้าไปนิดนึงแล้วล่ะ"

ฮอลล์พยักหน้า อืม ไม่ใช่เพราะตลาดพวกนั้นเป็นของเขาเองหรอก ไม่ใช่เลย~

ต่อให้พาใครมาในตลาดนี้ เขาก็แค่ต้องแย่งเงินกับตัวเองแค่นั้นแหละ

เดรโก: "..."

"ก็จริงนะ? งั้นไอเดียนายคือ—" เดรโกหันไปมองฮอลล์ สีหน้าแบบยอมตามฮอลล์ทุกอย่าง

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

เทียบกับฮอลล์แล้ว เดรโกรู้สึกว่าตัวเองจินตนาการได้น้อยไปเลย

ฮอลล์คิดอะไรได้เป็นกองในพริบตา

"คิดเองไม่ออกก็ไม่เป็นไร ลองดูจากฝั่งมักเกิ้ลก็ได้" ฮอลล์กระพริบตาให้เดรโกที่ทำหน้างอแงใส่

แต่ฮอลล์ก็ไม่ได้ใส่ใจ: "จะหาเงินก็ต้องมีใจอยากหาเงินไง ไอเดียมักเกิ้ลมันผิดตรงไหน?"

"หลายทีเลยนะที่มักเกิ้ลฉลาดกว่าคนทั่วไปอีก!"

"เช่น... ห้างสรรพสินค้า!"

เดรโกที่กำลังจะพูดอะไร กลืนคำพูดลงคอทันที: "ห้าง... สรรพ... สินค้า... มันคืออะไร?"

ฮอลล์มีไอเดียนี้ตั้งแต่ตอนตกลงจะเป็นสปอนเซอร์ให้แฝดเปิดร้านแล้ว

ตอนนั้นยังคิดไม่รอบเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ตลาดขยายขึ้นเรื่อย ๆ ฮอลล์ก็รู้สึกว่าถึงเวลาต้องลงมือทำจริง ๆ แล้ว

"อธิบายยากแฮะ... งี้ดีกว่า ไปเดินดูในโลกมักเกิ้ลด้วยกันมั้ย?" ฮอลล์เสนออย่างจริงใจ

เดรโก: "..."

ครึ่งนึงก็อยากไป อีกครึ่งก็หมั่นไส้พอมาพูดถึงมักเกิ้ล... "ช่วงคริสต์มาสก็ได้ ฉันสละเวลาไปเดินสำรวจตลาดกับนายสักวัน"

"ไม่ได้อยากไปเพราะสนใจโลกมักเกิ้ลหรอกนะ หึ! ก็แค่มักเกิ้ล มีอะไรน่าสนใจได้บ้างกัน!"

เดรโกพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

และแล้ววันคริสต์มาสก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

ปีนี้โรงเรียนเงียบมาก... เงียบจนหลายคนเริ่มรู้สึกไม่ชิน

ระหว่างมื้อเย็น แฝดก็ยังบ่นว่า: "โห! ปีนี้ไม่มีอะไรประจำปีเลยเหรอ?"

"น่าเบื่อ! เบื่อสุด ๆ!"

"ไม่ใช่ว่าไม่มีนะ ก็ล็อกฮาร์ตคนนั้น..."

"ไม่ ๆ ๆ ล็อกฮาร์ตปีนี้สู้ปีก่อนไม่ได้เลย..."

โต๊ะอาหารคึกคักเป็นพิเศษ ทุกคนหัวเราะคุยเล่นเกี่ยวกับความสงบของปีนี้

ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ แฮร์รี่ก็รู้สึกเหมือนมันไม่จริงยังไงไม่รู้ เหมือนว่า... มันไม่ควรจะสงบขนาดนี้?

แต่แฮร์รี่ก็ส่ายหัวอีกที

ไม่หรอก

เขาชอบความสงบแบบนี้มาก ๆ เลย

ไปเรียนกลับหอทุกวัน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข กับครอบครัว เพื่อน ๆ และก็... แฮร์รี่เหลือบตามองจินนี่ที่นั่งข้าง ๆ รอยยิ้มขี้อายหวาน ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้า

จินนี่เองก็ดูเขินนิด ๆ เธอขยิบตาให้แฮร์รี่: "อยากกลับบ้านพร้อมฉันช่วงคริสต์มาสมั้ย?"

"แม่เขียนจดหมายมาถามแล้วล่ะ ถ้านายไป แม่ต้องดีใจมากแน่ ๆ"

แฮร์รี่ถึงจะเขินนิด ๆ แต่ก็พยักหน้า: "โอเค!"

แฮร์รี่ชอบบรรยากาศบ้านวีสลีย์มาก ๆ

แต่ปีนี้... การไปบ้านวีสลีย์ในสถานะนี้... แค่ก แค่ก แฮร์รี่ที่เมื่อก่อนทำตัวสบาย ๆ ได้ กลับเขินอีกรอบ

เอาจริง ๆ ก็แอบอายนิดนึงนะ!

ฮอลล์ที่อยู่ไกล ๆ แล้วเหมือนเพิ่งโดนป้อนอาหารหมาเข้าเต็มคำ: "..."

ฮอลล์หันไปมองเดรโกที่นั่งข้าง ๆ

"คริสต์มาสปีนี้ ฉันไปอยู่บ้านนายละกัน" เขาอยู่ที่บ้านวีสลีย์ต่อไม่ไหวแล้ว!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….