บทที่ 325: ฮอลล์ได้ของถูก เพราะทำงานฟรีทั้งปี! (ฟรี)

ในตอนนั้นเอง เสียงของฮอลล์ก็ดังขึ้นเบาๆ ข้างหูศาสตราจารย์ลูปิน

"ว่าไงครับ ศาสตราจารย์ลูปิน ยังคิดว่ากิลเดอรอย ล็อกฮาร์ตเหมาะกับตำแหน่งนี้อยู่มั้ย?"

คำถามของฮอลล์เหมือนจิ้มเข้าไปที่กลางใจของศาสตราจารย์ลูปินเต็มๆ

ศาสตราจารย์ลูปินอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็พูดคำว่า "ใช่" ไม่ออกจริงๆ

มันยาก!

ยากเกินไป!

เขาพูดฝืนใจตัวเองไม่ลง!

"...เขาอาจจะมีด้านดีอยู่บ้างนะ ได้ข่าวว่าเคยอยู่เรเวนคลอ บางทีเขาอาจจะ—"

คำพูดของศาสตราจารย์ลูปินโดนฮอลล์ขัดกลางคัน: "เท่าที่ผมรู้ คาถาที่เขาใช้เก่งที่สุดคือ ‘ลบความทรงจำ’ นะครับ"

ศาสตราจารย์ลูปิน: "?"

ศาสตราจารย์ลูปินหันมามองฮอลล์ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เหมือนกำลังสงสัยว่าฮอลล์ไปได้ข้อมูลพวกนี้มาจากไหน

ฮอลล์เพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรเพิ่ม

เขาพูดเท่าที่ควรพูดไปหมดแล้ว

ฮอลล์ไม่คิดว่าล็อกฮาร์ตจะมีความสามารถมากเท่าไหร่ เป็นความจริงที่เขาไม่ปิดบัง

"เฮ้อ..." ศาสตราจารย์ลูปินถอนหายใจยาว "ถ้าทำได้ ฉันก็อยากอยู่ฮอกวอตส์ต่อเหมือนกัน อยากสอนวิชาการป้องการตัวจากศาสตร์มืดต่อ แต่เพราะตัวตนของฉัน..."

พูดจบ ศาสตราจารย์ลูปินก็ส่ายหัวเบาๆ

แม้ว่าโชคดีที่ตลอดทั้งปี ไม่มีใครจับได้ว่าเขาเป็นมนุษย์หมาป่า

แต่ศาสตราจารย์ลูปินก็จินตนาการได้ไม่ยากเลย

หากตัวตนของเขาถูกเปิดเผยโดยบังเอิญในฮอกวอตส์ จะเกิดอะไรขึ้น ทั้งเขาเอง และศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะต้องเจอกับอะไร

ถ้าเลือกได้ ศาสตราจารย์ลูปินก็ไม่อยากให้ถึงจุดนั้น

ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็พอ

แค่นี้...ก็ดีมากแล้ว

ตำแหน่งอาจารย์วิชาการป้องการตัวจากศาสตร์มืดป้องกันตัวเองไม่เคยถาวรอยู่แล้ว

วันนี้เขาลาออก แต่วันหน้าก็อาจจะได้กลับมา

คิดถึงตรงนี้ ศาสตราจารย์ลูปินก็ยิ้มเล็กๆ แล้วหันไปมองซิเรียส แววตาอ่อนโยน "ฉันรู้ว่านายรู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นใคร"

คำพูดดูวกวนเล็กน้อย

แต่ศาสตราจารย์ลูปินมั่นใจว่าฮอลล์เข้าใจความหมายของเขา

ก็เหมือนที่... ศาสตราจารย์ลูปินรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ยาที่เขากินทั้งหมดก็เป็นฮอลล์ที่ทำให้ และซิเรียสก็เป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

"ทั้งปีที่ผ่านมา ฉันก็อยากจะขอบคุณที่เธอคอยดูแลฉันนะ"

ฮอลล์ยักไหล่ ไม่ใส่ใจนัก: "ผมได้เงินนะครับ ศาสตราจารย์ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก"

ศาสตราจารย์ลูปินหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง

เขารู้จักนิสัยของเด็กคนนี้ดี แต่พอได้เห็นกับตาจริงๆ ก็ยังรู้สึกว่า...น่ารักดีเหมือนกันนะ?

"ซิเรียสเป็นคนบุ่มบ่าม มันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดนั่นแหละ" ศาสตราจารย์ลูปินที่เมื่อครู่ยังรู้สึกอึดอัดในใจอยู่ พอถึงตอนนี้ก็เหมือนปลดปล่อยได้หมด เขาพูดยิ้มๆ

"เขาทั้งหยิ่ง ทั้งหุนหัน หลายครั้งก็ทำอะไรที่คนทั่วไปมองว่าสิ้นคิดสุดๆ"

"เมื่อก่อนฉันอยู่ ฉันพอจะห้ามเขาได้ แต่ตอนนี้เขาอยู่ตัวคนเดียวแล้ว..."

ศาสตราจารย์ลูปินหันไปมองฮอลล์ ก่อนจะควักถุงใบหนึ่งจากเสื้อสูทที่ดูเก่าหน่อยๆ: "ในนี้มีห้าพันเกลเลียน"

ฮอลล์เลิกคิ้วสูง

ห้าพันเกลเลียนเหรอ

นั่นมันเกือบครึ่งเงินเดือนทั้งปีของศาสตราจารย์ลูปินเลยไม่ใช่เหรอ?

แปลว่า... ศาสตราจารย์ลูปินทำงานฟรีมาตลอดปีที่ผ่านมา?

แต่สีหน้าของศาสตราจารย์ลูปินไม่ได้แสดงถึงความเสียดายเงินพวกนั้นเลย

สำหรับเขาแล้ว เกลเลียนมันหาใหม่ได้เสมอ แต่เพื่อนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว...คือสิ่งที่สำคัญกว่า: "ฉันไม่มีคำขออื่น แค่อยากให้เธอช่วยดูแลเขาหน่อย ตอนที่เขาไม่มีสติหรือใจร้อนเกินไป"

"แค่นี้?" ฮอลล์เอียงคอถามย้ำ

ศาสตราจารย์ลูปินพยักหน้า: "แค่นั้นก็พอแล้ว"

ฮอลล์ยังเป็นแค่นักเรียน แค่เด็กปีสาม ยังไม่ควรแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมด

ถึงจะมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยว แต่ก็ไม่ควรใช้เป็นข้ออ้างด้วยซ้ำ

"โอเค ผมสัญญา" ฮอลล์รับถุงเงินมาแบบไม่เกรงใจ

น้ำหนักของถุงทำให้ฮอลล์อารมณ์ดีขึ้นเยอะ

ถึงจะได้เงินปันผลจากมัลฟอยมาเยอะ แต่สิ่งที่สนุกที่สุดในการหาเงินก็คือ ‘ได้ลงมือทำเอง’ นี่แหละ

ฮอลล์เก็บถุงใส่กระเป๋า แล้วโบกมือให้ศาสตราจารย์ลูปิน: "ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลซิเรียสให้เอง"

ศาสตราจารย์ลูปินยังดูมีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด

ก็อย่างที่เขาบอก

ขอแค่ฮอลล์ช่วยเหลือซิเรียสในช่วงเวลาสำคัญ ไม่ปล่อยให้เขาถูกความโกรธบดบังสายตา แค่นั้น...ก็พอแล้วสำหรับศาสตราจารย์ลูปิน

ซิเรียสเองก็เพิ่งสังเกตเห็นศาสตราจารย์ลูปินที่หายหน้าไปสักพัก

"รีมัส?"

ซิเรียสเดินตรงไปหาเขา แต่กลับเห็นฮอลล์เดินเคียงข้างศาสตราจารย์ลูปินอยู่

สีหน้าของซิเรียสเปลี่ยนไปทันทีอย่างแปลกๆ

เหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี

"นี่... เรกูลัส..."

ฮอลล์โบกมือให้ซิเรียส: "ยังวิจัยอยู่ ยังวิจัยอยู่ อย่ารีบ รีบไปก็เท่านั้น"

ซิเรียสโดนฮอลล์ดับเครื่องชนทันที

สิ่งที่ควรพูด ฮอลล์พูดไปหมดแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก?

แต่ซิเรียสไม่ใช่คนยอมแพ้ง่ายๆ

เขามองฮอลล์อย่างเคืองๆ: "จะเร็วหน่อยไม่ได้รึไง!"

"ผมก็เร็วสุดๆ แล้วนะครับ ปีนี้ก็ขึ้นปีสามแล้ว" ฮอลล์ถอนหายใจ

เขาเร็วขนาดนี้แล้วจริงๆ!

อายุแค่ 13 เองนะ!

เร็วขนาดนี้ไม่พออีกเหรอ!?

ซิเรียสถึงกับพูดไม่ออก... เออ ก็จริง...

เกือบลืมไปเลย

ฮอลล์เพิ่งจะอายุ 13 ปีในปีนี้เอง

ที่เขายอมช่วยวิจัยนี่ก็สุดยอดมากแล้ว จะให้ไปหวังอะไรอีก...แต่พอซิเรียสนึกถึงเรกูลัสที่นอนนิ่งๆ อยู่แบบคนหมดลม เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจ

"ถึงจะร้อนใจแค่ไหน ก็ต้องเก็บไว้ก่อน" ฮอลล์เองก็พูดตรงๆ ไม่ปรานี: "ผมไม่ได้โกหกนะ ผมมีความคืบหน้า แต่ตอนนี้มันแค่ ‘ความรู้สึก’ แค่ ‘คาดเดา’ เข้าใจมั้ย?"

"ผมยังยืนยันอะไรไม่ได้ ต้องใช้เวลา"

การเติบโตต้องใช้เวลา

การสำรวจฮอกวอตส์ต้องใช้เวลา

และการเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในฮอกวอตส์...ก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน

ศาสตราจารย์ลูปินยิ้มพลางมองฮอลล์

ทั้งสองสบตากันเหมือนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด

แล้วศาสตราจารย์ลูปินจึงหันไปหาเพื่อนรัก: "ซิเรียส ไปเถอะ ไปหาแฮร์รี่กัน"

พอได้ยินชื่อแฮร์รี่ ซิเรียสก็เปลี่ยนโหมดทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงเรกูลัส หรือไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับความทรงจำเหล่านั้น

แต่มากกว่าคนที่ยังไม่กลับมา

สำหรับซิเรียส ตอนนี้...แฮร์รี่สำคัญที่สุด!

ศาสตราจารย์ลูปินพาซิเรียสเดินจากไป และรอบๆ ฮอลล์ก็เงียบลงอย่างกะทันหัน

ครอบครัววีสลีย์แยกย้ายกันไปหมดแล้ว

ร้านตัวบรรจงและหยดหมึก ร้านเสื้อคลุมของมาดามมัลคิน ทุกคนต่างก็มีของที่ต้องซื้อ

มอลลี่ยังต้องพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้เดินเข้าไปในร้านของเก่า กับร้านเสื้อคลุมมือสอง

โอ๊ย!

ปีนี้ให้ลูกๆ ได้เสื้อผ้าใหม่ก่อนแล้วกัน!

ค่อยไปดูของมือสองตอนหน้าหนาวก็แล้วกัน!

รอนซึ่งไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความลังเลในใจของมอลลี่ กำลังตะโกนเสียงดัง: "แม่! ผมอยากกินไอติม!"

มอลลี่ฟาดหัวรอนไปที: "ฉันดูเหมือนไอติมตรงไหนกันหา!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….