บทที่ 320: วีสลีย์กับมัลฟอย ที่เรียกว่าความร่วมมือ (ฟรี)

"นายอยู่โรมาเนียมาตั้งเดือน คงยังไม่รู้ว่าอังกฤษเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหนเข้าแล้ว"

เดรโกกำลังเล่นเกล็ดมังกรที่ฮอลล์ให้มา สีหน้าดูชิลสุด ๆ

คิ้วของฮอลล์กระตุกนิดหน่อย แต่มันเบามากจนเดรโกที่นั่งตรงข้ามยังไม่ทันสังเกตเห็น

"ไม่รู้สิ"

"อะไร จะบอกว่าเกิดเรื่องเว่อร์กว่า ผู้คนนับสิบหนีออกจากอัซคาบันอีกเหรอ?"

ฮอลล์พูดพร้อมรอยยิ้ม

ก็จริงไม่ใช่หรือไง!

การแหกคุกอัซคาบันช่วงปลายเดือนธันวานี่ยังเป็นหัวข้อฮิตในโลกเวทมนตร์อยู่เลย

โลกเวทมนตร์มันก็แคบ ๆ แบบนี้แหละ

ไม่ได้มีเรื่องใหม่ ๆ เกิดขึ้นทุกวัน

แต่ต่อให้เป็นเรื่องเล็กแค่ไหน พอมีคนพูดขึ้นมา มันก็จะถูกหยิบมาคุยซ้ำ ๆ อยู่นั่นแหละ

ก็เพราะแบบนี้แหละ เรื่องที่คอร์นีเลียส ฟัดจ์ทำไว้เลยถูกขุดมาจวกซ้ำแล้วซ้ำอีก

เดรโกส่งเสียงฟึดฟัดสองที "เว่อร์กว่านั้นอีกต่างหาก"

"แม่มดจากครอบครัวมักเกิ้ลคนหนึ่ง—นามสกุลเธอมันสามัญเกินไป จำไม่ได้แล้วล่ะ" เดรโกพูดแบบไม่ใส่ใจ

ฮอลล์ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ

"เขาว่ากันว่าเธอเป็นลูกครึ่งระหว่างมักเกิ้ลอังกฤษกับมักเกิ้ลฝรั่งเศส ตอนจะกลับฝรั่งเศส ดันเจอร่องรอยของพวกนักโทษหนีออกจากคุก แล้วจับได้ตั้งสามคน..." ผู้เสพความตาย

คำสุดท้ายนั้น เดรโกพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน

แม้ว่าเดรโกจะยังไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกผู้เสพความตายจริง ๆ

แต่ในใจลึก ๆ เดรโกก็ยังมีความกลัวต่อคนที่คุณก็รู้ว่าใคร... กลัวโวลเดอมอร์อยู่ดี

ถึงจะไม่ได้พูดตรง ๆ ออกมา

เดรโกก็ยังมีลางสังหรณ์อยู่ในใจ—ถ้าถึงวันที่คุณก็รู้ว่าใครกลับมา บ้านมัลฟอยจะยืนอยู่ฝั่งไหนก็พูดยากเหมือนกัน

ฮอลล์ถอนหายใจเบา ๆ ไม่พูดอะไร

ต่อให้พูดกับเดรโกไปมากแค่ไหน เดรโกที่ปีนี้เพิ่งจะอายุ 12 กำลังจะขึ้น 13 ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรอยู่ดี

ทิศทางของบ้านมัลฟอยในอนาคต ตอนนี้ยังอยู่ในมือของลูเซียส

ถึงจะเป็นฮอลล์ ก็เปลี่ยนสิ่งนั้นไม่ได้

ฮอลล์เลยเปลี่ยนเรื่องให้อย่างแนบเนียน: "แล้วไงต่อ?"

ฮอลล์เองก็แอบมองว่าคุณลิเดีย บลูมฟิลด์ เป็นคนมีแววเหมือนกัน

"แล้วก็—" เดรโกก็สลัดความคิดชั่ววูบนั้นทิ้ง แล้วเริ่มบ่นต่อ "เพราะคอร์นีเลียส ฟัดจ์มันห่วยแตกไงล่ะ มีคนเสนอให้แม่มดมักเกิ้ลคนนั้นขึ้นเป็นรัฐมนตรีเวทมนตร์ซะเลย"

เดรโกแค่นหัวเราะ: "นี่มันแบบว่า..." บ้าชัด ๆ!

แม้เดรโกจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่สีหน้าทุกอย่างก็บอกชัดเจน

บ้าชิบ!

จะให้พ่อมดแม่มดจากครอบครัวมักเกิ้ล แถมยังเป็นผู้หญิง มาเป็นรัฐมนตรีเนี่ยนะ?

"โอ้—"

"ฉันว่ายังไงข่าวพวกผู้คุมวิญญาณยังไม่พีคเท่านี้เลยมั้ง!"

เดรโกบ่นอุบ

แต่ฮอลล์กลับดูตาเป็นประกายขึ้นมานิดหน่อย

การที่ลิเดียจะถูกเสนอชื่อให้เป็นรัฐมนตรีเวทมนตร์ได้ภายในแค่เดือนเดียว—มันเกินความคาดหมายของฮอลล์ไปเยอะเลย

จริง ๆ นะ

แม้ว่าฮอลล์จะเคยกดดันลิเดียอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันยากแค่ไหน

ไม่น่าจะทำได้ง่าย ๆ หรอก

ทีแรกเขาคิดว่าอาจต้องหาทางช่วยสร้างกระแสให้เธออีกเยอะเลย

แต่ตอนนี้ ลิเดียกลับมาถึงจุดนี้ได้ด้วยตัวเอง… ฮอลล์เริ่มเชื่อในฝีมือของเธอขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

"มันบ้าขนาดนั้นเลยเหรอ?" ฮอลล์พูดพร้อมรอยยิ้ม: "สำหรับฉันนะ ถ้าเธอคนนี้มีปัญญามากพอจะทำให้ฉันใช้ชีวิตในฮอกวอตส์อีกห้าปีได้อย่างสงบ ฉันก็ไม่มีปัญหาเลยที่จะให้เธอขึ้นเป็นรัฐมนตรีเวทมนตร์"

เดรโกมองฮอลล์แบบอึ้ง ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อว่าฮอลล์จะคิดตื้นขนาดนี้

เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

แต่แล้วคุณมัลฟอยก็ปรากฏตัวขึ้น ท้าวไม้เท้าหัวงูที่ฝังอัญมณีอย่างหรูหรา เดินเข้ามาแบบสะดุดตาสุด ๆ

"นานเลยนะไม่ได้เจอกัน คุณชายวีสลีย์" ลูเซียส มัลฟอยทักฮอลล์ด้วยรอยยิ้มเรียบ ๆ

"นานเหมือนกันครับ คุณมัลฟอย" ฮอลล์โบกมือให้แบบชิล ๆ สีหน้าไม่เกร็งอะไรเลย

ตรงกันข้าม เดรโกที่เมื่อกี้นั่งเอนหลังอยู่ ถึงกับดีดตัวนั่งหลังตรงทันทีที่เห็นพ่อโผล่มา

ฮอลล์หัวเราะเบา ๆ

สายตาของลูเซียส มัลฟอย เหลือบมองเดรโกนิดนึง แต่ไม่ได้พูดอะไร เดินอย่างสง่างามมายืนข้าง ๆ สองคน

เอลฟ์ประจำบ้านปรากฏตัวพร้อมกับเก้าอี้นุ่ม ๆ สำหรับคุณมัลฟอย

ลูเซียส มัลฟอยแค่นั่งลงก็เรียบร้อยแล้ว

"ถึงคุณชายวีสลีย์จะเพิ่งกลับมา แต่ดูเหมือนว่าก็ได้รู้ข่าวใหญ่ล่าสุดของกระทรวงเวทมนตร์อังกฤษจากเดรโกเรียบร้อยแล้วสินะ"

พอได้ยินที่ลูเซียสพูด คนที่ตกใจสุดกลับไม่ใช่ฮอลล์ แต่เป็นเดรโก

เขาเบิกตากว้าง มองพ่อแบบไม่อยากเชื่อ

เดี๋ยวนะ?

พ่อไม่ไล่เขาออกไปเหรอ?

เรื่องจริงหรือหลอกเนี่ย?

เดรโกรู้สึกงง ๆ แต่ก็กลั้นความดีใจไว้ไม่อยู่

ลูเซียสเห็นสีหน้าลูกชายที่ดูตื่นเต้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

อย่างที่เดรโกคิดนั่นแหละ คุณมัลฟอยยอมให้เขาร่วมวงคุยกับฮอลล์ได้

ฮอลล์ก็ไม่พูดอะไรเหมือนกัน

ในเมื่อพ่อเขาไม่ว่า แล้วเขาจะเสนอตัวเป็นตัวร้ายทำไมล่ะ?

ฮอลล์พยักหน้า: "ครับ เพิ่งได้ยินเมื่อกี้เอง แต่ยังไม่รู้ชื่อของเธอเลย"

"ลิเดีย บลูมฟิลด์" ลูเซียส มัลฟอยความจำดีกว่าเดรโกเยอะ

แต่ตอนพูดชื่อนั้น สีหน้าเขาก็แสดงความดูแคลนออกมาชัดเจน

"แม่มดบ้านเรเวนคลอจากครอบครัวมักเกิ้ล เกือบจะตัดสินใจแต่งงานหลังเรียนจบ... กับมักเกิ้ลธรรมดาคนนึงด้วยซ้ำ—โอ้ ถึงฉันจะไม่รู้หรอกนะว่าเธอเปลี่ยนใจได้ยังไง"

คุณมัลฟอยรู้ข้อมูลส่วนตัวของลิเดียละเอียดยิบ

"ขึ้นมาเป็นรองหัวหน้ากองบังคับใช้กฎหมายเวทมนตร์ภายในสิบปี... ต้องยอมรับว่าเธออาจจะมีฝีมือบ้าง แต่ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ"

"จะมาเป็นรัฐมนตรีเวทมนตร์เนี่ยนะ... ฮึ"

คุณมัลฟอยแค่นเสียงเบา ๆ

ฮอลล์ตั้งใจฟังแบบไม่พลาดสักคำ

โกรธเหรอ?

ไม่มีความคิดนั้นในหัวเลย

ตรงกันข้าม เขาว่า... มันน่าสนุกดีออก

ไม่ใช่เหรอ?

วีสลีย์กับมัลฟอยนั่งโต๊ะเดียวกัน

ดูเหมือนจะเป็นพาร์ตเนอร์กัน

แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่า ฮอลล์กับแม่มดมักเกิ้ลที่มัลฟอยดูถูกอยู่ ก็จะเป็นพาร์ตเนอร์กันไม่ได้

ความร่วมมือ

มันก็เป็นแบบนี้แหละ

จับมือกันเพราะผลประโยชน์ และวันหนึ่งก็พร้อมจะแยกทางกันเพราะผลประโยชน์เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับการเลือก

"แล้วคุณมัลฟอยมีใครที่ชอบเป็นพิเศษไหมครับ?" ฮอลล์ลองหยั่งเชิงศัตรูดูนิดนึง

เขาชอบใคร?

เดี๋ยวฉันจะได้ตั้งเป้าหมายไปโจมตีถูก!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….