บทที่ 285: ความคิดแย่ๆ ของการเป็นแค่ “ลูกน้อง”! (ฟรี)

ทันทีที่ซ้อมควิดดิชเสร็จ ฮอลล์ก็รีบพุ่งตรงไปที่ห้องสมุด — เขายังตื่นเต้นไม่หายกับห้องแห่งความลับของมาดามเรเวนคลอ

หนังสือสารพัดที่ถูกรวบรวมไว้อยู่ในนั้น เยอะเกินกว่าที่ฮอลล์จะจินตนาการได้อีก!

มันทำให้ฮอลล์มั่นใจยิ่งกว่าเดิมอีกว่า มาดามเรเวนคลอจะต้องเป็นผู้หญิงที่ทั้งเก่ง ทั้งมีความรู้แน่นอน

ไม่ว่าจะเล่นแร่แปรธาตุหรือรูน มาดามเรเวนคลอก็ศึกษาไว้หมด

และฮอลล์รู้สึกได้เลยว่า ความเข้าใจและการวิจัยของเธอเกี่ยวกับพวกหนังสือพวกนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่นิด

ฮอลล์ต้องยอมรับเลยว่า

เขาทำได้ถึงขนาดนี้ก็เพราะมุมมองแบบผู้ใหญ่ บวกกับ “นิ้วทองคำ” ที่ช่วยให้โกงชีวิตได้

แต่มาดามเรเวนคลอล่ะ?

แค่คิดถึงตรงนี้ ฮอลล์ก็รู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง!

...

ห้องนั่งเล่นรวมบ้านสลิธีริน

“ฮอลล์อยู่ไหน?”

“ไม่อยู่กับนายเหรอ?”

ซาบินี่กวาดตามองเดรโก แล้วก็ยิ้มมุมปาก

เดรโกเหลือบมองซาบินี่ แล้วก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ

“ฮอลล์... ฮึ่ม! นายจะสนใจเขามากไปแล้ว!”

ตอนที่กลับเข้ามา เดรโกก็รู้แล้วว่าฮอลล์หายตัวไป ไม่ต้องคิดมาก เดรโกก็เดาได้ทันทีว่าอีกคนต้องแอบไปที่ห้องลับของเรเวนคลออีกแน่

เดรโกรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ

แต่ก็เข้าใจฮอลล์อยู่นั่นแหละ

พร้อมกันนั้น เดรโกก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง — ฮอลล์เก่งอยู่แล้ว แถมยังขยันสุดๆ อีก! ฮอลล์จะเอาให้เก่งกว่านี้อีกเหรอ?!

ไม่ได้!

ควิดดิชก็สำคัญก็จริง

แต่เรื่องคะแนนสอบ เขาจะตามหลังฮอลล์เยอะๆ ไม่ได้เด็ดขาด!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์จากกริฟฟินดอร์ ที่ขยันไม่แพ้ฮอลล์เลยสักนิด... แค่คิดว่าตัวเองอยู่ที่สามของรุ่น เดรโกก็เริ่มอารมณ์เสียแล้ว

โถ่เว้ย!

เทอมนี้ ต้องจบด้วยอันดับสองให้ได้!

แบบที่มีชื่อฮอลล์อยู่ข้างหน้าเขาเท่านั้น!

อะไรนะ?

จะล้มฮอลล์ขึ้นไปเป็นที่หนึ่งเลยเหรอ?

แค่คิดก็ขนลุกแล้ว...

ถ้าไปนอนในห้องสมุดฮอกวอตส์วันละ 16 ชั่วโมงจะไหวมั้ยเนี่ย?

ดูท่า... อืม... ไม่เอาดีกว่า!

ซาบินี่มองเดรโกที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง แล้วก็เหมือนจะอยากพูดอะไรอีกสักหน่อย พอดีกับที่ลูกสมุนสองคนของเดรโก — กอยล์กับแคร็บ — เดินเข้ามาพอดี

สีหน้าล้อเลียนของซาบินี่หายวับไปทันที เปลี่ยนเป็นสีหน้าทางการแบบสุภาพชนเลือดบริสุทธิ์ทันทีที่ต้องเจอหน้า

เดรโกมัวแต่คิดเรื่องตัวเองอยู่ เลยไม่ทันสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของซาบินี่

“คุณชายมัลฟอย ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วครับ” แคร็บไม่แม้แต่จะชายตามองซาบินี่ เดินไปหาเดรโกพร้อมรอยยิ้มประจบ

เดรโกพยักหน้าแบบไม่ใส่ใจ ลุกขึ้น แล้วก็เดินไปสองก้าว ก่อนจะหันกลับไปมองซาบินี่

“ซาบินี่ ไปด้วยกันมั้ย?”

กอยล์กับแคร็บก็หันไปมองซาบินี่พร้อมกัน

ซาบินี่เอนตัวพิงโซฟานุ่มๆ สไตล์วินเทจ แล้วโบกมือแบบขี้เกียจพูดกลับไป “ไปก่อนเลย ฉันยังไม่หิวเท่าไหร่”

เดรโกทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย

ซาบินี่หัวเราะเบาๆ

จากนั้นก็เฝ้ามองเดรโกที่เดินนำหน้า โดยมีแคร็บกับกอยล์เดินตามแบบลูกน้องต้อยๆ แววตาเขาก็ค่อยๆ มืดลง

...สลิธีรินสินะ... ซาบินี่ส่ายหัวเบาๆ

ช่างเถอะ

ถึงจะไม่รู้ว่าสมุนตัวจิ๋วสองตัวของเดรโกคิดจะทำอะไร แต่ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี

แถม...

สิ่งที่มัลฟอยคิดจะทำ... ก็ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลซาบินี่จะไปห้ามอะไรได้ด้วย

ฮอลล์ วีสลีย์... แค่คิดถึงชื่อนั้น ซาบินี่ก็หลับตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากก็ผุดรอยยิ้มบางๆ ด้วยความสนใจ...

“คุณชาย ได้ข่าวว่าอาหารเย็นวันนี้มีพายแอปเปิ้ลเขียวที่คุณชายชอบด้วยนะ!”

เดรโกยังคงอารมณ์ไม่ดี ถึงจะได้ยินเรื่องของกินที่ตัวเองชอบจากแคร็บกับกอยล์ก็ตาม

ก็ฮอลล์นั่นแหละ... คิดถึงฮอลล์ทีไร เดรโกรู้สึกไม่ค่อยดีทุกที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะควิดดิชวันนี้ หรือเพราะฮอลล์ที่เก่งอยู่แล้วแต่ยังไม่หยุดพัฒนาตัวเอง หรืออาจจะเพราะฮอลล์ไปปกป้องกริฟฟินดอร์...

ความคิดในหัวเดรโกตอนนี้ เหมือนเส้นด้ายที่โดนแมวเล่นพังไม่เหลือดี

พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

จนเจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองรู้สึกยังไงแน่

แคร็บกับกอยล์เริ่มจับสังเกตได้ว่าเดรโกอารมณ์ไม่ดี

ทั้งสองสบตากันแว่บหนึ่ง

แล้วแคร็บก็เริ่มพูดเบาๆ “คุณชายมัลฟอย... เป็นเพราะที่วู้ดพูดตอนซ้อมควิดดิชวันนี้รึเปล่า...”

“เงียบไปเลย!” หน้าตาเดรโกเริ่มหงิกงอ

แคร็บรู้ทันทีว่าพูดไปโดนจุดเดือด รีบหุบปากแทบไม่ทัน

“ถ้าคุณชายมัลฟอยไม่พอใจวู้ด พวกเราก็จัดการเขาได้ในแมตช์อาทิตย์หน้านะ!” กอยล์รีบเสนอทันที ทำหน้าประจบสุดชีวิต

เดรโกได้ยินก็เริ่มสนใจขึ้นมานิดๆ

“ว่ามาสิ”

เห็นเดรโกสนใจ กอยล์ก็รีบพูดต่อทันที

“ก็ยังมีพวกผู้คุมวิญญาณอยู่ข้างนอกฮอกวอตส์ใช่มั้ยล่ะ...”

“เป็นไปไม่ได้!” เดรโกยังพูดไม่ทันจบก็รีบขัดขึ้นทันควันด้วยสีหน้าจริงจัง: “ถ้าผู้คุมวิญญาณหลุดเข้ามาในฮอกวอตส์ล่ะก็ คนที่กลัวไม่ใช่แค่วู้ดหรอก!”

เดรโกไม่ถูกกับโอลิเวอร์ วู้ดก็จริง... เอาจริงๆ คือไม่ถูกกับพวกกริฟฟินดอร์เกือบทั้งบ้านนั่นแหละ!

แต่ผู้คุมวิญญาณน่ะ มันไม่รู้หรอกว่าใครเพื่อนใครศัตรู!

“ไม่ๆๆ!” กอยล์รีบโบกมือใหญ่พัลวัน “เราไม่ได้จะเอาผู้คุมวิญญาณเข้ามาจริงๆ นะ! เราจะปลอมตัวเป็นผู้คุมวิญญาณต่างหาก!”

“พวกกริฟฟินดอร์ต้องกลัวกันแน่ๆ!”

เดรโกที่เมื่อกี้ยังปฏิเสธหัวชนฝา ตอนนี้กลับเริ่มคิดว่า... เออ มันก็น่าสนุกดีเหมือนกันแฮะ

“แต่แค่ปลอมตัว...” มันก็คงแค่ดูน่ากลัวนิดๆ เท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรพิเศษ

แคร็บกับกอยล์ทำหน้าบูดเหมือนกินของบูดมา

พวกเขารู้ว่าคุณชายมัลฟอยเรื่องมาก

แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องมากขนาดนี้... ของจริงก็ไม่เอา เพราะน่ากลัวเกิน ของปลอมก็ไม่เอา เพราะน่ากลัวไม่พอ!

เอาใจยากฉิบ!

แต่ทั้งคู่ก็ยังพยายามสุดความสามารถจะยุเดรโกให้ทำตามแผนอยู่ดี

เดรโกคิดๆ ดู... ของจริงมันก็ไม่โอเคแหละ แต่แกล้งพวกกริฟฟินดอร์ให้กลัวเล่นๆ... อืม น่าสนใจอยู่

“งั้นฝากพวกนายจัดการเรื่องนี้ละกัน!” เดรโกโบกมือหนึ่งที เป็นอันสั่งการเรียบร้อย

แคร็บกับกอยล์พยักหน้ารัวๆ

แทบจะเอามือทุบอกรับประกัน!

พร้อมกันนั้น ทั้งสองก็แอบสบตากันอีกที

ดีมาก ดีมาก!

ดูเหมือนพวกเขาจะยังมีประโยชน์กับคุณชายมัลฟอยอยู่นะ!

ไม่อย่างนั้นต้องโดนลืมเพราะฮอลล์ วีสลีย์แน่ๆ!

...

ฮอลล์ที่กำลังอ่านหนังสือในห้องสมุด: “?”

“ฮัดชิ่ว—”

ฮอลล์จามเบาๆ แล้วขมวดคิ้วนิดๆ

“หรือเราจะเป็นหวัดเข้าให้แล้ว?”

เดือนมีนาคมแบบนี้อากาศยังหนาวอยู่เลย

แถมอากาศอังกฤษก็ขึ้นชื่อเรื่องแย่อยู่แล้ว แทบไม่มีแดดให้เห็นเกินสองสามเดือนต่อปีด้วยซ้ำ

“ต้องรีบไปต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงกินตอนกลับแล้ว!”

แบบหวานเว่อร์ๆ ถึงจะเอาอยู่!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….