บทที่ 265: ฉันเกลียดสลิธีริน...บ้านนี้แหละ (ฟรี)

เฮเลน่าเหลือบตามองเฮอร์ไมโอนี่, แฮร์รี่ และเดรโกที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็แสดงออกอย่างระมัดระวัง เธอไม่พูดออกมาตรงๆ ว่าฮอลล์มีสายเลือดเดียวกับซัลลาซาร์

เธอเพียงแค่มองฮอลล์ด้วยสายตาเมตตา

ฮอลล์เม้มปากแน่น

เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าตัวเองจะมีสายเลือดเดียวกับซัลลาซาร์

เขาไม่อยากพูดถึงมันเพราะกลัวจะสร้างเรื่องวุ่นวาย แต่เอาจริงๆ แล้ว มันก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไรขนาดนั้น

เพราะบางที…

สถานะนี้มันก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน

“ฉันอยากรู้ว่าแม่ของคุณ, มาดามเรเวนคลอ, เคยมีห้องลับที่ฮอกวอตส์ไหม?”

“วันนี้พี่ชายของฉัน, รอน วีสลีย์, จู่ๆ ก็หายตัวไปในห้องสมุด”

“ฉันสงสัยว่าเขาถูกส่งตัวไปยังห้องแห่งความลับของเรเวนคลอ”

คุณเฮเลน่าทำตัวเป็นมิตร และฮอลล์ก็ไม่ได้คิดจะโกหกอะไรเธอเลย

เธอลอยตัวเบาๆ วนรอบตัวฮอลล์หนึ่งรอบ

เฮอร์ไมโอนี่, แฮร์รี่ และเดรโกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พากันดูตื่นๆ เล็กน้อย

“ห้องของแม่… แม่เคยมีห้องที่เหลือไว้ในฮอกวอตส์ มันคือห้องสมุด” เธอพูดเบาๆ

“แต่หลังจากที่แม่เสีย…”

สีหน้าของเฮเลน่าดูเศร้าและอ่อนแรงลงกว่าเดิม แล้วเธอก็ข้ามเรื่องนั้นไปเลย

“สรุปก็คือ… ห้องของแม่ถูกปิดตายถาวรแล้ว”

“แม้แต่ฉันในฐานะลูกสาว ก็ยังไม่สามารถเข้าไปได้อีกเลย”

เธอก้มหน้าลงช้าๆ

ชัดเจนเลยว่าเธอเสียใจเรื่องนี้จริงๆ

เฮอร์ไมโอนี่หน้าเศร้าลงทันที: “โอ้พระเจ้า! นั่นมันห้องสมุดของมาดามเรเวนคลอเลยนะ!”

“ทำไมถึงไม่เปิดให้คนอื่นเข้าไปดูบ้างล่ะ?”

“ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนเรเวนคลอหรือนักเรียนบ้านอื่นๆ ก็ต้องอยากเห็นหนังสือที่มาดามเรเวนคลอเคยอ่านแน่ๆ! แล้วก็ต้องอยากอ่านหนังสือพวกนั้นด้วย!”

หนังสือ!

ทั้งหมดนั่นคือหนังสือ!

เฮอร์ไมโอนี่จินตนาการไม่ออกเลยว่าหนังสือที่มาดามเรเวนคลอเก็บไว้จะล้ำค่าแค่ไหน!

เธออยากเห็นมัน!

คำว่า “อยากเห็น” เขียนเต็มหน้าเธอไปหมดแล้ว

คุณเฮเลน่าหันมามองเฮอร์ไมโอนี่ แล้วยิ้มบางๆ สีหน้าดูสดใสขึ้นทันตา: “แม่คงชอบนักเรียนแบบเธอนะ”

“แต่ถ้าเรื่องความฉลาดแล้วล่ะก็ ไม่มีใครเทียบแม่ได้เลย แม้แต่ฉันในฐานะลูกสาวก็เถอะ”

เธอดูจะชอบความขยันเรียนของเฮอร์ไมโอนี่อยู่ไม่น้อย

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เหมือนจะมองว่าคนอื่นด้อยกว่าทั้งหมด ยกเว้นตัวเองกับแม่

ส่วนท่าทีที่เธอมีต่อฮอลล์ ก็ดูดีขึ้นมาหน่อย... แค่นิดเดียว

ก็แค่เพราะเขามีสายเลือดของซัลลาซาร์เท่านั้น

คุณเฮเลน่าไม่ได้รังเกียจลูกหลานของซัลลาซาร์เท่าไหร่

“ฉันไม่รู้หรอกว่าจะเข้าไปยังไง”

“แต่ที่นั่น… มันก็อยู่ในห้องสมุดนั่นแหละ”

ฮอลล์กับแฮร์รี่ไม่ได้คาดหวังเลยว่าแม้แต่การได้พบคุณเฮเลน่า เรเวนคลอ ก็ยังไม่ช่วยให้เข้าไปในห้องแห่งความลับของเรเวนคลอได้

นี่มัน…

“แล้วคนที่อยู่ข้างในล่ะ ออกมาได้มั้ย?” แฮร์รี่ถามด้วยความร้อนใจ

เข้าไม่ได้ไม่เป็นไร

แค่รอนออกมาได้ก็พอ!

“อืม…” คุณเฮเลน่ามองแฮร์รี่ แม้ในตอนแรกเธอจะไม่คิดตอบ แต่สุดท้ายเธอก็เปลี่ยนใจแล้วตอบคำถามของเขา

“ได้สิ”

แฮร์รี่ยังไม่ทันได้ยิ้มออกมา ก็ได้ยินคุณเฮเลน่าพูดต่อว่า

“แค่เขาอ่านหนังสือของแม่ฉันจบก่อนก็พอ”

พอได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่แค่แฮร์รี่ แต่สีหน้าฮอลล์ก็ค้างไปเลย

“รอน—” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงหลง “เขาโชคดีมากเลยนะ!”

เดรโกยิ้มเยาะ: “แต่ฉันว่าเขาคงไม่อยากได้โชคแบบนั้นหรอก”

“ให้รอน วีสลีย์ ร้อยปีก็ออกจากห้องนั้นไม่ได้หรอก”

ฮอลล์กับแฮร์รี่: “…”

อยากจะเถียงกลับเหมือนกัน

แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

เพราะที่เดรโกพูดมันโคตรจริง!

จะให้รอนนั่งลงอ่านหนังสือเงียบๆ?

แทบเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“งั้นเราจะทำไงดีล่ะตอนนี้…” แฮร์รี่เดินวนไปมาในห้องนั่งเล่นรวมของเรเวนคลอด้วยความร้อนใจ

ไม่ต้องพูดถึงว่ารอนจะอ่านหนังสือพวกนั้นจบมั้ย

ในห้องแห่งความลับนั่นมันไม่มีอาหารแน่นอน!

อยู่ต่ออีกสองวัน มีหวังรอนอดตายแน่ๆ!

ฮอลล์ขบคิดอย่างรวดเร็ว: “รอนคงไม่ได้ถูกส่งตัวเข้าไปในห้องแห่งความลับของเรเวนคลอโดยไม่มีเหตุผลหรอก ต้องมีสาเหตุอะไรบางอย่างแน่ๆ”

แล้วเขาก็หันไปมองคุณเฮเลน่า เรเวนคลอ

“คุณเฮเลน่า คุณพอจะร่วมมือกับพวกเราได้มั้ยครับ”

“ลองไปค้นหาด้วยตัวคุณเอง ว่าห้องที่แม่ของคุณเคยอยู่มันอยู่ตรงไหน?”

“พวกเราอยากช่วยเพื่อน ส่วนคุณก็อยากกลับไปยังสถานที่ที่แม่ของคุณเคยอยู่”

เฮเลน่ากับฮอลล์สบตากัน

เงียบ

เงียบสนิท

“ฉันไม่ชอบนักเรียนบ้านสลิธีริน” คุณเฮเลน่าพูดขึ้นมาทันที

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้าง รีบหันไปมองฮอลล์อย่างตื่นตระหนก กลัวว่าวิญญาณสาวตรงหน้าจะของขึ้นแล้วเสกอะไรใส่ฮอลล์จนกลายเป็นวิญญาณตามไปอีกคน

ถึงผีส่วนใหญ่จะไม่สามารถแตะต้องคนเป็นได้ก็เถอะ

แต่ถ้าเกิดขึ้นมาล่ะ!?

เธอเป็นถึงลูกสาวของเรเวนคลอเชียวนะ!

ใครจะไปรู้ว่าแม่จะทิ้งคาถาอะไรโหดๆ ไว้ให้หรือเปล่า!

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่รีบยืนบังหน้าฮอลล์แทบจะทันที

แล้วก็หันไปส่งสายตาสะกิดใจให้ฮอลล์

เห็นมั้ย! เห็นมั้ย! เห็นมั้ยล่ะ!

นี่แหละผลลัพธ์ของการเลือกบ้านสลิธีริน!

ตอนนี้รู้สึกถึงความลำบากแล้วใช่มั้ย!?

ฮอลล์ทำท่าจะพูด แต่ก็กลืนคำพูดกลับไป

เดรโกกอดอกกลอกตาใส่เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ แล้วก็พูดขึ้นมาแบบไม่เกรงใจเลยว่า “พอตเตอร์ ผู้กอบกู้โลก มาช่วยปกป้องฉันหน่อย!”

แฮร์รี่: “…”

เขาเลือกทำเป็นไม่ได้ยิน

อะไรนะ?

มีคนที่สี่อยู่ด้วยเหรอ?

ไม่เห็นรู้เลย!

ถ้าเฮเลน่าจะของขึ้นใส่บ้านสลิธีริน ก็ไปจัดการมัลฟอยโน่นเลย!

เดรโกถึงกับเดือด

“เอาน่าๆ” ฮอลล์หันไปมองเดรโกด้วยสีหน้าจำยอม แล้วก็ยื่นมือออกไปดันแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ที่บังเขาไว้ออกไปเบาๆ

ทั้งคู่ถูกดันออกไปแบบง่ายดาย พร้อมกับเต็มไปด้วยคำถามในหัว

อะไรเนี่ย?

ฮอลล์แรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

แค่ดันก็ปลิวเหมือนเค้กก้อนเล็กๆ?

มันดูเวอร์ไปหน่อยมั้ย!?

แต่ฮอลล์ไม่สนว่าพวกเขาจะคิดอะไรอยู่

เขาหันไปมองคุณเฮเลน่า: “ท่านผู้หญิงครับ ที่คุณไม่ชอบบ้านสลิธีริน มันก็มีเหตุผลของคุณ และผมก็เข้าใจได้”

เดรโกเลิกคิ้วขึ้น

เขารู้สึกว่ามีดราม่าอะไรบางอย่างอยู่ตรงนี้แน่ๆ

น่าเสียดาย

เจ้าตัวอยู่ตรงนี้เอง ไม่งั้นเขาจะถามฮอลล์ให้รู้เรื่องเลย

แต่ก็ไม่เป็นไร

ค่อยไปเค้นถามฮอลล์ทีหลังหลังจากเรื่องนี้จบก็ได้

ยังไงก็อยู่บ้านเดียวกัน เดินเข้าออกห้องนั่งเล่นรวมด้วยกัน สะดวกจะตาย!

คิดแล้ว

เดรโกก็หันไปมองเฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ด้วยสายตากวนๆ

หึ~!

กริฟฟินดอร์ไม่ได้รับอภิสิทธิ์แบบนี้หรอก!

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่: แต่พวกเขาไปบ้านฮอลล์ตอนช่วงปิดเทอมได้เลยนะ!

โดยเฉพาะแฮร์รี่

ถึงขั้นนอนห้องเดียว เตียงเดียวกับฮอลล์เลยล่ะ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….