บทที่ 260: รอน ฉันทำไม่ได้จริง ๆ! (ฟรี)

พวกเขาทั้งสี่คน—ไม่มีข้อยกเว้น—โดนลงโทษให้มายืนอยู่หน้า ห้องสมุด

แน่นอนล่ะ

แต่นี่ไม่ใช่ฝีมือของมาดามพินซ์

ก็ในเมื่อมาดามพินซ์มีหน้าที่แค่คุมความเรียบร้อยในห้องสมุดเท่านั้น

พอโดนไล่ออกมาแล้วน่ะเหรอ?

นักเรียนจะไปไหนก็ไม่ใช่เรื่องของเธออีกต่อไป

แต่...

"รอนหายตัวไปในห้องสมุดน่ะสิ" แฮร์รี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"หึหึ บางทีเขาอาจจะแอบหนีไปก็ได้มั้ง?" เดรโกกอดอกพูดอย่างดูแคลน เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมตัวเองต้องมายืนทำตัวโง่ ๆ อยู่กับพวกกริฟฟินดอร์กลุ่มนี้ แถมยังมานั่งคุยเรื่องไร้สาระนี่อีก

เฮอร์ไมโอนี่เดินวนไปมาอย่างร้อนใจ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความกังวล

"รอนไม่น่าจะหนีหรือซ่อนตัวก่อนเวลา"

"ฉันไปเช็คที่โซนต้องห้ามมาแล้วนะ รอนไม่อยู่ที่นั่น" ฮอลล์ประกาศเสียงเรียบ แต่นั่นก็เหมือนระเบิดลูกหนึ่ง

ทั้งสามคนที่เหลือหันมามองฮอลล์พร้อมกัน

ฮอลล์ยักไหล่

"ก็รู้นี่นา ศาสตราจารย์สเนปเขาเขียนใบอนุญาตให้ฉันน่ะ"

เฮอร์ไมโอนี่ถึงกับมองด้วยสายตาอิจฉา

เดรโกพยักหน้าอย่างเข้าใจ

แฮร์รี่พูดเบา ๆ ว่า "ทำแบบนั้นก็ได้เหรอ?" แต่จริง ๆ เขาไม่ได้สนใจโซนต้องห้ามเท่าไหร่หรอก เทียบกันแล้ว เขาสนใจ ป่าต้องห้าม มากกว่าอีก!

"ฉันเพิ่งไปดูมาก่อนออกมานี่แหละ เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น" ฮอลล์ถอนหายใจ ก่อนจะพูดเสริม "แน่นอน โอกาสที่นักเรียนจะบังเอิญเข้าไปในโซนนั้น... มันน้อยมากอยู่แล้ว"

ก็ในเมื่อโรงเรียนกล้าตั้งโซนต้องห้ามไว้อย่างเปิดเผยในห้องสมุด

นั่นก็หมายความว่า ถ้าไม่มีเงื่อนไขพิเศษ นักเรียนจะเข้าไปไม่ได้แน่นอน แถมยังไม่สามารถเห็นหนังสือพวกนั้นด้วยซ้ำ

"งั้นตอนนี้..." แฮร์รี่ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่สบายใจสุด ๆ เขาเริ่มกังวลว่ารอนอาจจะไม่ปลอดภัยแล้ว

ตรงกันข้าม ฮอลล์—ที่เป็นพี่ชายของรอน—กลับดูใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งกลุ่มพากันเข้าไปในห้องเรียนว่าง ๆ ห้องหนึ่ง

แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร

ก็เห็นฮอลล์ดึงอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม... สมุดโน้ต?

แฮร์รี่กับเดรโกมองด้วยสายตางุนงงเหมือนกันเป๊ะ

เฮอร์ไมโอนี่โน้มตัวเข้าไปดูด้วยความอยากรู้

"ดูคล้าย ๆ กระดาษหนังมังกรนะ? แต่เหมือนมีอะไรเปื้อนอยู่ กลิ่นมันแปลก ๆ แฮะ"

ฮอลล์มองเธออย่างชื่นชม

"ถูกครึ่งหนึ่งล่ะ"

"อีกครึ่งหนึ่งเป็นความลับทางการค้า ถ้าเธอไม่ใช่หุ้นส่วนฉันก็เปิดเผยไม่ได้หรอก"

เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากนิด ๆ ด้วยความเสียดาย

เอาเถอะ

เธอเป็นคนสนใจความรู้

แต่ก็รู้เหมือนกันว่าฮอลล์เป็นพ่อค้า

เรื่องนี้ไม่มีทางต่อรองได้แน่นอน

ฮอลล์หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา เคาะเบา ๆ ที่หน้าปกสมุดโน้ต

"ฮอลล์ วีสลีย์ ว่าที่มหาเศรษฐีแห่งโลกเวทมนตร์ ขอปฏิญาณว่า—"

ทันทีที่ฮอลล์พูดจบ

หน้าปกที่ว่างเปล่าก็เริ่มค่อย ๆ แสดงภาพปราสาทฮอกวอตส์ขึ้นมา

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่: "?"

หะ?

คาถาเปิดใช้งานแบบไหนกันเนี่ย!?

"เหมาะกับฮอลล์มากเลยแหล่ะ" เดรโกพูดพลางทำหน้าเหมือนชินแล้ว

ว่าที่มหาเศรษฐีแห่งโลกเวทมนตร์เหรอ?

โอ้

ฝันแบบนี้... สำหรับฮอลล์แล้วมันดูเล็กไปด้วยซ้ำ!

ฮอลล์แค่ปีสองเองนะ แล้วเดรโกคิดแค่เรื่องเงินที่ตัวเองเคยจ่ายให้ฮอลล์ ก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แน่

ด้วยสมองของฮอลล์

จะโตแล้วรุ่งเรืองในอนาคตก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

ชัดเจนมาก

เดรโกยังไม่รู้ว่าฮอลล์เป็นคนปรุงยาสำหรับ สควิบ ด้วยตัวเอง แถมยังร่วมมือกับพ่อของเขาด้วย แต่เดรโกไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสัยในความสามารถทำเงินของฮอลล์เลย

ตราบใดที่ฮอลล์อยากทำ

เขาทำได้แน่นอน

ฮอลล์ยิ้มให้เดรโก "พูดได้ดี เดรโก! ไว้รอบหน้าจะลดให้เลย!"

"หนึ่งเปอร์เซ็นต์!"

เดรโกยังไม่ทันดีใจ ก็ได้ยินประโยคต่อมาจากฮอลล์

เดรโกกลอกตาใส่

"รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยนะ ที่นายไม่ลดให้สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์น่ะ?"

"ถ้าลูกค้าที่น่านับถือเรียกร้องก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้..."

เดรโกรีบพูดแทรกทันที

"ไม่ต้องเลย!"

เขาแค่แหย่ฮอลล์เล่นเท่านั้นเอง

ไม่ได้อยากจะใช้บริการ บวกกำไรพิเศษ แบบนั้นเลยสักนิด!

"แหม น่าเสียดายจัง" ฮอลล์ยักไหล่ พูดอย่างเสียดายจริงจัง

"หวังว่าจะหาลูกค้าที่ชอบส่วนลดแบบนี้ได้ในครั้งหน้า"

เดรโก: "..."

เขาขอไว้อาลัยให้กับคนที่จะต้องเจอกับ การบวกกำไรสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ของฮอลล์ล่วงหน้าเลยละกัน

แต่ก็ดีแล้วล่ะ

ขนาดบ้านมัลฟอยจะรวยแค่ไหน ก็ยังทนกับพฤติกรรมใช้เงินของฮอลล์ไม่ได้หรอก!

ในขณะที่กำลังหยอกล้อกับเดรโก ฮอลล์ก็ค่อย ๆ เปิด แผนที่ตัวกวนเวอร์ชั่นพลัส ออกมา

แบบจำลองขนาดย่อของปราสาทฮอกวอตส์ปรากฏตรงหน้าพวกเขา

ไม่ว่าไม้กายสิทธิ์ของฮอลล์จะชี้ไปตรงไหน ตรงนั้นก็จะขยายขึ้น พร้อมกับปรากฏชื่อของผู้คนในตำแหน่งต่าง ๆ ด้วยสีต่างกัน

ห้องสมุด ทางเดิน ห้องนั่งเล่นรวม... และอื่น ๆ อีกมากมาย

"นี่มัน... แผนที่เหรอ?" เฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้าง พูดเสียงเบาอย่างไม่อยากเชื่อ

สิ่งแบบนี้... ทำได้ด้วยเวทมนตร์จริงเหรอ?

"แผนที่ตัวกวนเวอร์ชั่นอัปเกรด" ฮอลล์พูดตรง ๆ "ดัมเบิลดอร์มีเวอร์ชั่นธรรมดาอยู่"

"อันนี้ฉันปรับแต่งและพัฒนาเอง"

"ใช้แยกแยะผู้คนได้สะดวกมากเลย"

พูดจบ ฮอลล์ก็แตะไม้กายสิทธิ์เบา ๆ เปิดฟังก์ชันค้นหา

ใช่

เพราะฮอลล์รู้จักคนพิเศษหลายคน

เพื่อให้เช็กได้ง่ายว่าคนเหล่านั้นอยู่ในฮอกวอตส์ไหม ฮอลล์เลยเพิ่มฟังก์ชัน ค้นหาชื่อแบบคลิกเดียว เข้าไปโดยเฉพาะ

ไม่ได้ใช้เวลามากนัก

แต่ใช้งานสะดวกสุด ๆ

สะดวกมากจริง ๆ

【รอน วีสลี่ย์】

หลังจากพิมพ์ชื่อลงไป แผนที่ก็กระพริบแว้บ ๆ อยู่สองที

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

"แผนที่... พังรึเปล่า?" แฮร์รี่ถามเสียงเบา พลางเหลือบมองหน้าฮอลล์

ใบหน้าของฮอลล์มืดครึ้มทันที สีหน้าดูไม่ดีเอาเสียเลย

"อาจจะเกิดอุบัติเหตุก็ได้มั้ง?" เฮอร์ไมโอนี่เดาอย่างระมัดระวัง

มีแค่เดรโกเท่านั้นที่มั่นใจสุด ๆ

"ต้องเป็นปัญหาของวีสลีย์แน่ ๆ!"

ของที่ฮอลล์ทำไม่มีทางพังแน่นอน!

จากนั้นพวกเขาก็เห็นฮอลล์พิมพ์ชื่อของตัวเองลงไป

【ฮอลล์ วีสลี่ย์】

แผนที่กระพริบสองครั้ง

ห้องเรียนว่างที่พวกเขายืนอยู่ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับชื่อ ฮอลล์ วีสลี่ย์ กระพริบอยู่ในนั้น ข้าง ๆ มีชื่อสีแดงสองอันกับสีเขียวหนึ่งอันกะพริบอยู่ด้วย

ก็คือเดรโก แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นนั่นเอง

ชัดเจนมาก

ฮอลล์พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าแผนที่ไม่ได้พัง

"งั้น... รอนไม่ได้อยู่ในโรงเรียนแล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้!" เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้วแน่น

จะบอกว่ารอนแอบออกจากห้องสมุดไปก่อน อันนั้นพอเข้าใจได้

แต่จะให้เชื่อว่ารอนหนีออกจาก ฮอกวอตส์ โดยไม่มีใครรู้ แถมในเวลาสั้น ๆ แบบนี้... ขอโทษนะ ไม่มีใครในกลุ่มเชื่อว่ารอนจะมีความสามารถขนาดนั้นเลย!

ด้วยความสามารถของรอน... เขาทำไม่ได้จริง ๆ!

"งั้นก็เหลือแค่ความเป็นไปได้เดียวแล้ว"

"เฮเลน่า"

ฮอลล์เรียกชื่อบาซิลิสก์เบา ๆ

แฮร์รี่ได้ยินเสียง "ฟ่อ..." จากการเลื้อยอยู่ในท่อที่มองไม่เห็น

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……