บทที่ 235: ความสามารถที่ไม่มีใครแทนได้! ความเจ็บปวดของชาวอังกฤษ (3) (ฟรี)

ฮอลล์: “…”

สมแล้วที่เป็นมัลฟอย!

จะเชื่อมโยงไปเรื่องธุรกิจได้ตลอดเลย!

แต่… ฮอลล์พยักหน้า: “ถ้าผมว่างจะลองศึกษาดู แล้วจะติดต่อไปนะครับ”

สีหน้าลูเซียส มัลฟอยดูจริงใจที่สุดในรอบคืนเลยก็ว่าได้: “ขอบคุณที่ลำบากนะครับ คุณชายวีสลีย์ ตระกูลมัลฟอยจะยืนอยู่เคียงข้างคุณ”

เพื่อเกลเลียน!

และ… เพื่ออนาคตของมัลฟอย!

...

“ฮอลล์ นายมาสักที”

ทันทีที่ฮอลล์กับเดรโกเดินเข้าไปในคฤหาสน์มัลฟอย ซาบินี่ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

เขายกถ้วยทองคำในมือขึ้นให้ฮอลล์ดู “ถ้านายไม่มาอีก ฉันคงทนไม่ไหวกับสายตาคุณชายมัลฟอยที่มองประตูหานายตลอดแน่ ๆ”

“ถ้าไม่รู้ ก็จะนึกว่าสองคนนี้เป็นโรมิโอกับจูเลียตที่ถูกพรากจากกันแล้วล่ะ”

“เบลส ซาบินี่!” เดรโกที่ปกติขาวอยู่แล้ว หน้าขึ้นสีแดงแจ๋ โวยวายเรียกชื่อเต็มของซาบินี่

เบลสไหล่ตก ทำหน้าเหมือนไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ก้มหน้าจิบเครื่องดื่มในมือต่อ

“ไวน์เหรอ?” ฮอลล์เหลือบมองถ้วยทองคำในมือเบลส

“น้ำองุ่นต่างหาก รสชาติดีมากเลยนะ สีมันก็คล้ายไวน์ด้วย” เบลสบรรจงหมุนถ้วยในมืออย่างกับนักชิมมืออาชีพ

ฮอลล์: “…”

เออ ดีเลย

แก้วมีฐาน ถ้วยทองคำ น้ำองุ่น

ทุกอย่างมันช่างเข้ากับภาพจำของพวกพ่อมดเลือดบริสุทธิ์เป๊ะ ๆ

คุณชายมัลฟอย, ซาบินี่, แล้วก็แพนซี่กับแดฟนี่ที่กำลังเดินเข้ามา พร้อมกับวีสลีย์ผมแดงคนหนึ่งที่หน้าตาโดดเด่นเป็นพิเศษ...

ตรงมุมงานเลี้ยงนี้ มีคนจับตามองอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่สิ่งหนึ่งที่เรียกว่าความหน้าเนื้อใจเสือของผู้ใหญ่ก็คือ…

ต่อให้จะอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน พวกเขาก็ยังทำท่าไม่สนใจ แค่แอบเหลือบมองมุมนี้เป็นระยะ แล้วค่อยแกล้งถามลูเซียส มัลฟอยหรือนาร์ซิสซา มัลฟอยแบบเนียน ๆ ว่า

“คุณกับครอบครัววีสลีย์นี่…”

“โอ้ ไม่ใช่หรอก แค่เด็กคนนั้นบังเอิญถูกจัดให้อยู่สลิธีรินเท่านั้น” ลูเซียส มัลฟอยใส่หน้ากากรอยยิ้มปลอมแบบทะลุทะลวง

“ถึงตระกูลวีสลีย์จะ… เอ่อ ก็ยังเป็นเลือดบริสุทธิ์อยู่ แล้วเด็กคนนั้นก็มีความสามารถดีไม่น้อย”

“แค่เพื่อนร่วมชั้นกัน เด็ก ๆ เล่นกันเฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ”

คนที่ถามพยักหน้า ยิ้ม ๆ ด้วยความรู้สึกกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ

นี่แหละที่เรียกว่า ความเจ้าเล่ห์ของลูเซียส มัลฟอย

พูดเหมือนพูดหมด แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้บอกอะไรเลย

แต่ในวงสังคมของพวกเลือดบริสุทธิ์ พูดจาไม่จำเป็นต้องตรงไปตรงมา

แค่เว้นช่องไว้ให้ตัวเอง และให้อีกฝ่ายด้วยก็พอ

เด็กจากตระกูลวีสลีย์ที่พวกเขาไม่ค่อยยุ่งด้วย ปรากฏตัวในงานนี้ พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าเป็น “เพื่อน” ในสังคมของคุณชายมัลฟอย

จุดเด่นของฮอลล์… ไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน

ฮอลล์เองก็รู้ดีว่ามีสายตาหลายคู่มองมาที่เขา

แต่เขาก็ไม่สนใจเท่าไหร่

จริง ๆ เลยนะ

ชินแล้วต่างหาก

ฮอลล์เองก็ลองหยิบน้ำองุ่นมากินดูแก้วนึง

หวาน มีรสองุ่นจาง ๆ

แม้จะไม่ใช่รสโปรดของเขา แต่ก็ถือว่าใช้ได้อยู่

ไม่กี่อึดใจ ฮอลล์ก็หยิบแก้วที่สองมาแล้ว

เดรโกก็บ่นอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด

…เยอะเกิน ขี้เกียจสนใจ

“แล้วก็  โรเซียคนนั้น… อยู่ฝรั่งเศสมาตลอด ไม่รู้ทำไมถึงมาที่อังกฤษปีนี้”

หืม?

ได้ยินคีย์เวิร์ดเข้า ฮอลล์หูผึ่งขึ้นมาทันที

ฝรั่งเศส, โรเซีย

ถ้าแยกกันยังไม่เท่าไหร่

แต่ถ้ามารวมกันแบบนี้… “โรเซียทำไมเหรอ?” ฮอลล์ถามขึ้น

เห็นฮอลล์เริ่มสนใจ เดรโกก็ยิ่งกระตือรือร้น เล่าแบบไม่หยุด

“โรเซียก็เป็นอีกตระกูลเลือดบริสุทธิ์นั่นแหละ มีสองสาขา คืออังกฤษกับฝรั่งเศส”

“ที่ฮอกวอตส์ก็มีโรเซียอยู่คนนึง ปีห้าบ้านสลิธีริน นายไม่เคยสังเกตเลยเหรอ?”

ฮอลล์กระพริบตาแล้วยิ้มแห้ง ๆ ให้เดรโก

ใครจะไปสนใจล่ะ?

ไม่มีธุระจะไปยุ่งด้วยซะหน่อย!

เดรโกไม่แปลกใจเลย ทำหน้าเอือมใส่ฮอลล์แบบไม่เกรงใจ “งั้นนายก็คงไม่รู้สินะว่า ยายของฉันแต่เดิมก็เป็นโรเซีย?”

ฮอลล์ชะงัก

“เดี๋ยว… ขอเรียบเรียงก่อนนะ…”

ยาย ก็คือแม่ของแม่… ก็หมายถึง…

คุณนายในกรอบรูปที่บ้านแบล็ก? คนที่เป็นแม่ของซิเรียสกับเรกูลัส?

ฮอลล์ไม่เคยคิดมาก่อนเลย

แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็ไม่แปลกเท่าไหร่

สำหรับพวกตระกูลเลือดบริสุทธิ์ การแต่งงานในสายเลือดเดียวกันเป็นเรื่องปกติ

ถ้าจะให้พูดตรง ๆ

การมีสควิบโผล่ในตระกูล และปัญหาพลังเวทที่อ่อนแอ มันก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับสายเลือดที่ใกล้ชิดกันเกินไปเหมือนกัน

“เธอชื่อเดิมคือ ดรูเอลลา โรเซีย สาขาอังกฤษ แต่งงานกับคุณตาของฉัน ไซนัส แบล็ก แล้วก็มีลูกหลายคน”

เดรโกพูดแบบคลุมเครือ

ฮอลล์นึกถึงลูก ๆ ของตระกูลแบล็ก… จะพูดยังไงดี

เหมือนครอบครัววีสลีย์เลย

แต่ละคนมีคาแรกเตอร์จัดจ้านสุด ๆ

แต่ก็มีความแตกต่าง

เพราะครอบครัววีสลีย์ โดยเฉพาะมอลลีแม่ของพวกเขา ยอมรับได้ว่าลูกอยากมีความคิดเป็นของตัวเอง อยากแต่งงานกับสาวมักเกิ้ล หรือเดินเส้นทางที่ไม่เหมือนกัน

ขอแค่ลูกมีความสุข

เท่านั้นก็พอ

ถ้าจะให้พูด ครอบครัววีสลีย์ก็คือครอบครัวกริฟฟินดอร์แบบต้นฉบับ

รักและความฝันสำคัญที่สุด

แต่ตระกูลแบล็กไม่ใช่แบบนั้น

ผลคือ—ใครจะออกจากบ้านก็ออก ใครจะตายก็ตาย ใครจะเสียสติก็ปล่อย

คนเดียวที่ยังนับว่าเป็น “แบล็ก” อยู่ก็มีแต่ซิเรียส

นาร์ซิสซาก็แต่งเข้าตระกูลมัลฟอยไปแล้ว

แต่ตอนนี้ยังมีเรกูลัส ที่อยู่ในสถานะ “ตายหรือไม่ตายก็ไม่รู้” แบบแมวของชโรดิงเจอร์

จะฟื้นคืนชีพได้จริงไหม… ฮอลล์ก็ทำได้แค่พยายามเต็มที่

“โรเซียฝั่งอังกฤษยังมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ต่าง ๆ อยู่”

“แต่ฝรั่งเศสน่ะต่างเลย พวกเขาอาจจะไม่ส่งลูกมาเรียนฮอกวอตส์ด้วยซ้ำ”

เพราะฝรั่งเศสมีโรงเรียนเวทมนตร์ของตัวเอง—โบซ์บาตง

“ความสัมพันธ์ของพวกเขากับโรเซียฝั่งอังกฤษก็ไม่ได้แน่นแฟ้นเท่าไหร่…” พอพูดถึงตรงนี้ เดรโกกระพริบตา สีหน้าเริ่มลังเล

ฮอลล์ครุ่นคิดนิดหนึ่ง เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

“เพราะ…โวลเดอมอร์?” ฮอลล์พูดชื่อออกมาแบบชิว ๆ เหมือนพูดว่าจะกินอะไรดีตอนเย็น

เดรโกสะดุ้งทั้งตัว จ้องฮอลล์เขม็ง

พูดชื่อนั้นเฉยเลย

เล่นแบบนี้มันน่ากลัวไปนะ!

เล่นเอาคนตกใจตายได้เลยนะ!

โชคดีที่เดรโกคุ้นชินกับความปากไม่กลัวตายของฮอลล์… ต่อจอมมาร

เขาตั้งสติได้เร็ว แล้วพยักหน้าเบา ๆ: “ก็คงจะใช่ พวกโรเซียฝรั่งเศสดูไม่ค่อยปลื้มฝั่งอังกฤษนัก เหมือนเพราะเรื่องนั้นแหละ… เอ่อ…”

เดรโกยังไงก็พูดชื่อเจ้าคนไร้จมูกนั่นออกมาตรง ๆ แบบฮอลล์ไม่ได้

แต่น้ำเสียงก็สื่อชัดมากว่าเขาหมายถึงใคร!

โรเซียฝรั่งเศส: อะไรนะ? แกตามโวลเดอมอร์? เหอะ! โง่เง่าไร้สมอง!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]