บทที่ 225: ผู้กอบกู้คนใหม่ผู้ทะเยอทะยาน! (ฟรี)

ฮอลล์ วีสลีย์มองเขานิ่ง ๆ แบบไร้ความรู้สึก

ให้พูดใหม่อีกทีนะ...

“เวทมนตร์ที่นายควรเรียนตามวัย” น่ะ หมายถึง ตำราเวทศาสตร์มืดฉบับสมบูรณ์ เลยต่างหาก!

“ศาสตราจารย์ครับ ท่านกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าอาจารย์ใหญ่มั้ย?” ฮอลล์ถามเรียบ ๆ

กรินเดลวัลด์กระแอมเบา ๆ ในน้ำเสียงมีความผิดอยู่สามส่วน อีกเจ็ดส่วนนั้นคืออารมณ์ “ฉันพูดถูก” แบบเต็มร้อย

“นายไม่อยากเรียนเพิ่มเหรอ?”

“ก็ขึ้นปีสองแล้วนะ!”

“พวกเด็กเดิร์มสแตรงก์น่ะไปไกลเกินนายแล้ว ไม่รู้ตัวเลยรึไง!”

“ถ้าไม่เร่งมือล่ะก็ นายตามไม่ทันแน่!”

กรินเดลวัลด์ในตอนนี้เหมือนผู้ปกครองธรรมดา ๆ ที่กำลังเครียดเรื่องลูกเรียนไม่ทันเพื่อน

ส่งสายตาผิดหวังใส่ฮอลล์รัว ๆ

เรียนสิลูก!

ตั้งใจสิลูก!

จะได้ตามทันเพื่อน!

ฮอลล์ วีสลีย์: “…”

จะบอกว่าไม่รู้สึกอยากเลย… ก็โกหกละนะ

พูดอีกครั้งเถอะ...

คาถาไฟปีศาจมันโคตรเจ๋งเลย!!

ใช้แล้วรู้สึกเลย—สุดยอด!! เท่มาก!!!!

เหมือนตอนเห็นเจ้างูไร้จมูกนั่นแผนพังแล้วดิ้นเร่า ๆ ฮอลล์แทบจะอยากขอย้อนเวลากลับไปใช้คาถาอีกสักรอบ!

คิดแค่นั้น ฮอลล์กับกรินเดลวัลด์ก็สบตากัน

...เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด

กลับมาที่เตียงในหอพัก ฮอลล์นอนเหยียดยาวใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ มองเพดานบนหัวพลางคิดถึงตุ๊กตา

“ความจริงที่ว่าตุ๊กตาถูกโวลเดอมอร์เอาไปใช้ได้ มันเตือนให้ฉันต้องระวังตัวมากขึ้น”

“ถึงแม้ช่วงปีหลังมานี้โวลเดอมอร์จะเริ่มบ้า ๆ บอ ๆ มากขึ้นก็เถอะ”

“แต่ต้องยอมรับว่าโวลเดอมอร์คืออัจฉริยะด้านเวทมนตร์จริง ๆ”

ตอนยังเป็นทอม ริดเดิ้ล...

หนุ่มหล่อ มีพลัง เต็มไปด้วยเสน่ห์ ปากดี และเข้าใจเวทมนตร์แบบลึกซึ้ง

คือแบบ... สลิธีรินแทบยกโรงเรียนให้เลย

ฮอลล์มองว่าพวกเลือดบริสุทธิ์หลายคนมันโง่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่พวกนั้นคลั่งทอมก็เพราะหมอนั่นมัน “เก่งจริง”

แล้วตอนนี้...

แม้จะบ้าไปบางส่วน แต่ทักษะด้านเวทมนตร์ของโวลเดอมอร์ก็ยังเฉียบคม

บางที... ยิ่งแก่ยิ่งเก่งด้วยซ้ำ

“ถ้าจะเอาชนะโวลเดอมอร์ในด้านนี้ให้ได้ ทางเดียวคือ…”

ดึงจุดแข็งตัวเองออกมาทั้งหมด!

เปิดหนังรูนโบราณ!

เปิดหนังสือเล่นแร่แปรธาตุ!

ขุดทุกอย่างที่ตัวเองถนัดที่โวลเดอมอร์ไม่มี และที่อีกฝ่ายไม่มีวันเรียนรู้ได้ทันเวลา!

ยิ่งคิด ฮอลล์ก็ยิ่งคึก!

ถึงขั้นอยากพุ่งเข้าไปในห้องต้องประสงค์ทันที!

แต่…

คืนนี้แอบไปป่าต้องห้ามมาแล้วรอบนึง

ควรจะพักได้แล้วล่ะ

ฮอลล์ถอนหายใจยาว บังคับตัวเองให้หลับตา

พรุ่งนี้ไม่มีเรียน แต่ต้องไปส่งนักเรียนจากเดิร์มสแตรงก์กับโบซ์บาตง

มีเรื่องต้องทำอีกเยอะเลย…

ขอหลับพักให้สบายก่อนแล้วกัน—

“วันนี้ฉันดูหล่อขึ้นอีกแล้วใช่มั้ย?”

เช้าต่อมา พอฮอลล์ วีสลีย์เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ก็รู้สึกได้เลยว่าสายตาที่จับจ้องมีมากกว่าคืนก่อนซะอีก

ฮอลล์ชินแล้วกับการเป็นจุดสนใจ ตั้งแต่ปีหนึ่งก็โดนมองแบบนี้ตลอด

จะมองก็เชิญเถอะ

ยังไงก็ไม่ได้เอาเนื้อไปกินสักหน่อย

เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะยาวบ้านสลิธีริน ก่อนหันไปถามเดรโกข้าง ๆ

“เดลี่พรอเฟ็ต—”

เดรโกไม่ได้ตอบมุกฮอลล์ แต่โยนหนังสือพิมพ์ใส่โต๊ะต่อหน้าฮอลล์ด้วยสีหน้าโคตรมืด

เดลี่พรอเฟ็ต?

ฮอลล์รู้สึกแปลก ๆ

เขาหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา โดยไม่ต้องเปิดหาก็เห็นพาดหัวหน้าแรกทันที

“เด็กชายคนใหม่ผู้รอดชีวิต—ผู้กอบกู้คนใหม่ถือกำเนิด?”

ชื่อบทความเวอร์วังอลังการ

ตัวอักษรตัวโตจนน่ารำคาญ

แถมจงใจเปรียบเทียบกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ชัดเจน

ทุกคนต้องอ่านแน่นอน

รวมถึงฮอลล์ วีสลีย์

ถ้าคนที่พูดถึงในบทความนี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง ฮอลล์อาจจะอ่านแบบเอามันด้วยซ้ำ

“ริต้า สกีตเตอร์” ฮอลล์กัดฟัน พูดชื่อออกมาเสียงต่ำ

ก็อีคนนี้แหละ คนเขียนข่าว

ไม่ต้องอ่านจนจบ ฮอลล์ก็รู้เลยว่าเจ้าหล่อนใส่ความเขาแค่ไหน

ทั้งข่าวเต็มไปด้วยความ “สงสัย” ว่าฮอลล์ได้แชมป์มาโดยไม่ชอบธรรม

ยกให้ฮอลล์เป็นพวกจอมวางแผน จอมบงการ ไม่เลือกวิธี จะเหยียบใครก็ได้เพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด

มีความทะเยอทะยานระดับล้นโลก

“ถ้าไม่ติดว่ามันเอาชื่อฉันไปเขียนนะ ฉันคงชมว่าเขียนดีเลยล่ะ”

ฮอลล์พูดพลางส่ายหนังสือพิมพ์ในมือ

อ้อ

ยังมีรูปเขากับแฮร์รี่ด้วย

ภาพแฮร์รี่หน้าตาห่วงใยมาก ส่วนเขานี่หน้าโคตรมีประกาย… ยังกับตาแวมไพร์

เขาเองก็ต้องนั่งนึกอยู่ว่าตอนไหนกันที่เผลอทำหน้าแบบนั้น…

ที่สำคัญคือ

ช่วงเวลาที่ริต้าได้ภาพพวกนี้ไป—มันน่าจะเป็นตอนหลังสัมภาษณ์แล้ว

ซึ่งหมายความว่า...

เขายังใจดีเกินไปอีกแล้วสินะ!

“ฮอลล์ อย่าเพิ่งโมโห!” เดรโกที่ตอนแรกโกรธจัด พอเห็นสีหน้าฮอลล์ก็รู้เลยว่าเจ้านี่โมโหยิ่งกว่า

เดรโกรีบตีหน้าเคร่ง ตบไหล่ฮอลล์อย่างจริงจัง

“ฉันจะให้พ่อจัดการแม่คนนี้เอง!”

“กล้าดียังไงถึงได้ลงข่าวยุยงปลุกปั่นในเดลี่พรอเฟ็ต! หึ!”

“มัลฟอยจะทำให้เธอรู้จักคำว่าเจ็บ!”

แต่ฮอลล์ยังคงอ่านต่อ

ครึ่งหลังของบทความ ริต้า สกีตเตอร์เขียนเนื้อหา “เบลอ ๆ” แบบคนกลัวโดนฟ้อง

พูดถึงรายละเอียดในการประลองเวทไตรภาคี

การที่ฮอลล์หายตัวไป

การที่เขาปรากฏตัวมาพร้อมกับคาร์คารอฟ

ทุกอย่างถูกเบี่ยงเบน

“ผู้เขียนมีเหตุผลอันสมควรสงสัยว่า วีสลีย์ผู้ทะเยอทะยานคนนี้ อาจบรรลุข้อตกลงบางอย่างกับบุคคลสำคัญบางคน... จนนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ปรากฏต่อหน้าพวกเรา—แชมป์ของการประลองเวทไตรภาคี เด็กชายวัย 12 ปีจากฮอกวอตส์ ฮอลล์ วีสลีย์!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]