บทที่ 190: แอบได้ยิน... (ฟรี)

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะภายในหลุมดำ ก่อนที่เสียงเย็นยะเยือกจะดังขึ้นอีกครั้งว่า

“เจ้าเป็นใคร? กล้าดีอย่างไรมายุ่งเรื่องของข้า!”

พร้อมกับเสียงนั้น ความมืดรอบหลุมดำก็ทวีความเข้มข้นขึ้น หนาแน่นจนเหมือนหมึกดำที่พร้อมจะทะลักออกมากลืนพวกเขาได้ทุกเมื่อ

“ฉันเป็นใคร นายไม่คู่ควรรู้หรอก” ฮอลล์ตอบกลับเสียงเรียบ แต่ในแววตามีแต่ความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่และไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้ ออกไปซะเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!”

“เด็กเหลือขอ! กล้าดียังไงถึงพูดกับข้าแบบนั้น! เจ้าเป็นใครกัน?” เสียงจากหลุมดำเริ่มเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

พลังบางอย่างที่มองไม่เห็นเหมือนจะพุ่งออกมาจากหลุมนั้น ต้นไม้รอบ ๆ ก็เริ่มสั่นไหวจากแรงปะทะ

“พูดมากพอแล้ว!” ฮอลล์ขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างรำคาญ “ฉันจะให้นายแค่สามวินาที ถ้ายังไม่ออกมา ฉันจะระเบิดรังของนายทิ้งซะ!”

พูดจบ เขาก็สะบัดไม้กายสิทธิ์ ส่งแสงสีทองแดงพุ่งตรงใส่หลุมดำ

แสงนั้นเจิดจ้าเหมือนพระอาทิตย์ ส่องสว่างจนความมืดรอบ ๆ ถูกกลืนหายไปทันที

“บึ้ม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น หลุมดำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหมือนจะถล่มลงได้ทุกเมื่อ

พื้นรอบหลุมเริ่มแตกร้าว หินกรวดและดินทรุดตัวลงไปในรอยแยก เหมือนถูกสัตว์ประหลาดยักษ์ใต้พื้นดินกลืนกิน

“เจ้าอยากตายรึไง!!” เสียงจากหลุมดำเปลี่ยนเป็นเดือดดาลผสมความหวาดหวั่น เป็นความกลัวแบบสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม ดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

“เจ้าจะต้องเสียใจ!”

เงาดำพุ่งออกมาจากหลุม แล้วลอยกลางอากาศ

ไอสังหารแผ่พุ่งรอบตัวเงานั้น พร้อมควันดำบาง ๆ ลอยคลุ้ง

ฮอลล์หรี่ตาจับตามอง และแล้วเขาก็เห็นว่าเงานั้นคือ...แมงมุมยักษ์สีดำ ตัวใหญ่กว่ารถม้าเสียอีก มีตาสีแดงเพลิงแปดดวงวาววับน่าขนลุก เขี้ยวคมยาวของมันมีของเหลวสีเขียวหยดลงมาเป็นสาย น่าขยะแขยงสุด ๆ

ของเหลวสีเขียวหยดลงพื้นทันที เกิดปฏิกิริยาเคมีกัดเป็นรู ส่งกลิ่นควันฉุนแรงรุนแรงลอยฟุ้งขึ้น

แมงมุมยักษ์ส่งเสียงขู่แหลมสูงออกมา เสียงมันเหมือนใบมีดกรีดหู เสียดแทงเข้าแก้วหูจนแทบทนไม่ไหว

ขามันทั้งแปดข้างขยับเร็วจี๋ ก่อกระแสลมแรงพุ่งใส่ฮอลล์อย่างดุเดือด

ฮอลล์แค่นยิ้ม ไม่คิดหลบแม้แต่น้อย เขาเพียงสะบัดไม้กายสิทธิ์ แล้วจากด้านหลังเขาก็ปรากฏมังกรสีทองแดงตัวหนึ่ง คำรามกึกก้องพุ่งใส่แมงมุมดำ

มังกรเปลวไฟ พุ่งตรงเข้าใส่สัตว์ร้าย

“บึ้ม!!”

เสียงระเบิดสนั่นโลก มังกรกับแมงมุมดำปะทะกันอย่างรุนแรง พื้นดินสะเทือน ต้นไม้รอบข้างถูกโค่นล้มเป็นแถบ

เปลวไฟพุ่งขึ้นฟ้า ส่องแสงสว่างไสวไปทั่วทั้งป่าต้องห้าม จนแม้แต่ในปราสาทฮอกวอตส์ที่อยู่ไกลก็ยังมองเห็นได้ชัด

แสงไฟในปราสาทเริ่มเปิดขึ้น และโดยที่ฮอลล์กับอีกสองคนไม่ทันสังเกต มีบางคนที่คุ้นเคยกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ตามแสงสว่างมา

ครัมกับเฟลอร์ตกตะลึงกับภาพการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้า พวกเขาไม่เคยเห็นเวทมนตร์ทรงพลังขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกเคารพในตัวฮอลล์ก็ผุดขึ้นมาในใจโดยอัตโนมัติ

ครัมตาโตอ้าปากค้าง ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปากขยับอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

เฟลอร์ถึงกับเอามือปิดปากแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว

เมื่อเปลวไฟจางลง ฮอลล์ก็ยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม่เป็นอะไรเลย ส่วนแมงมุมดำถูกเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าดำเกลื่อนพื้น เหลือไว้แค่ร่องรอยพิสูจน์ว่ามันเคยมีตัวตนอยู่

ฮอลล์เก็บไม้กายสิทธิ์ หันกลับไปมองครัมกับเฟลอร์ แล้วถามเสียงเรียบ

“ตอนนี้...พวกนายจะบอกฉันได้หรือยังว่าจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น?”

ครัมกับเฟลอร์หันไปมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

ครัมอ้ำอึ้ง ดวงตาหลุกหลิก มือขยี้ชายเสื้ออย่างไม่รู้ตัว เหมือนกำลังหาทางโกหกกลบเกลื่อน

เฟลอร์เองก็ก้มหน้าหลบสายตา สีหน้าดูไม่ต่างกัน

ฮอลล์ไม่เร่ง ไม่กดดัน เขาแค่ยืนมองพวกเขาอย่างสงบ รอคำตอบ

ความเงียบงันเริ่มปกคลุม อากาศดูหนาวเย็นและกดดันขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงใบไม้ไหวในสายลมเบา ๆ ฟังดูเหมือนเสียงกระซิบลึกลับที่แฝงเงาสัตว์ประหลาดอยู่ในความมืด

“ก็ได้ ฉันจะพูด...” ในที่สุดครัมก็ทนแรงกดดันไม่ไหว เปิดปากก่อน เสียงยังคงสั่น “คือ…จริง ๆ แล้วพวกเราก็แค่...”

แต่ยังพูดไม่ทันจบ เฟลอร์ก็ร้องแทรกเสียงแหลม “ครัม!”

น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พร้อมสีหน้าวิตกจริต

เธอรีบเดินมาคว้าแขนครัมไว้เบา ๆ

“เฟลอร์...ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาปิดบังแล้วนะ” ครัมพูดเสียงอ่อนใจ

ในแววตามีความลังเลชัดเจน เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะเสี่ยงหรือไม่

“ฮอลล์รู้อยู่แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดไว้อีก” ครัมถอนหายใจ หนักหน่วงจนได้ยินชัดเจนในความเงียบของป่าต้องห้าม

เฟลอร์เม้มปากแน่น ความลังเลปะทุในใจอย่างรุนแรง

เธอเหลือบมองฮอลล์สลับกับครัมไปมา

ความมืดรอบตัวหนาขึ้นเรื่อย ๆ จนฮอลล์แทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขาแล้ว

“ก็ได้…” ในที่สุดเธอก็ยอมเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความยอมจำนน “ฮอลล์ ฉันจะบอกนายก็ได้ แต่นายต้องสัญญาว่าจะไม่บอกใคร”

ฮอลล์พยักหน้า “ฉันสัญญา”

เฟลอร์สูดหายใจลึก แล้วพูดช้า ๆ ว่า “จริง ๆ แล้ว...พวกเรากำลังสืบเรื่องภารกิจแรกอยู่...”

“สืบเรื่องภารกิจแรก?” ฮอลล์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วพวกนายรู้ได้ไงว่าเนื้อหาคืออะไร?”

ครัมหน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนตอบอาย ๆ “คือ...เราดันได้ยินโดยบังเอิญน่ะ...”

ความจริงก็คือ—เมื่อไม่กี่วันก่อน ขณะที่ครัมกับเฟลอร์หาข้อมูลอยู่ในห้องสมุด พวกเขาบังเอิญได้ยินแบ็กแมนกับมาดามมักซีมคุยกันเรื่องภารกิจแรก

ดูเหมือนว่าแบ็กแมนจะเมานิด ๆ แล้วพูดจาไม่ระวัง เผยข้อมูลของภารกิจแรกออกมาเพียบ

เสียงของเขาดังลั่นมากในห้องสมุดอันเงียบสงัด ดังซะจนแม้เฟลอร์กับครัมจะไม่ตั้งใจฟังก็ยังเลี่ยงไม่ได้

เขาพูดว่าภารกิจแรกอันตรายมาก และผู้เข้าแข่งขันจะต้องเผชิญกับสัตว์วิเศษสุดน่ากลัว

พอได้ยินแบบนั้น ครัมกับเฟลอร์ก็สนใจทันที พวกเขาเลยแอบตามแบ็กแมน หวังจะสืบเพิ่ม

แต่แบ็กแมนไหวตัวทัน แล้วชิ่งหนีไป

ทั้งคู่ไม่ยอมแพ้ จึงเริ่มค้นคว้าเอง พวกเขาอ่านหนังสือและเอกสารมากมาย จนในที่สุดก็พบเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับภารกิจแรก

ตามข้อมูลที่ได้ ภารกิจแรกน่าจะเกี่ยวข้องกับซากโบราณในป่าต้องห้าม

ว่ากันว่ามีสัตว์วิเศษทรงพลังถูกผนึกอยู่ในนั้น และผู้เข้าแข่งขันจะต้องเข้าไปชิงสมบัติบางอย่างจากมัน

“งั้นพวกนายก็เลยบุกเข้าป่าต้องห้าม หวังจะหาซากโบราณนั้นให้เจอ?” ฮอลล์ถามขึ้น

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….