บทที่ 176: ความกังวล (2) (ฟรี)

ลูโด แบ็กแมน มองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง “แต่มันจะใช้เวลานานมากเลยนะ—รู้ใช่ไหมว่าต้องทำตามกฎ มีขั้นตอนอีกเพียบที่ต้องจัดการ”

“งั้นตัวแทนของโรงเรียนคุณก็แล้วกัน—” สายตาเขาเลื่อนไปมองเฟลอร์ ก่อนจะพูดค้างไว้

แต่มาดามมักซีมเข้าใจดี นี่มันคือคำขู่ชัด ๆ —ถ้าเธอยังขัดขืนต่อไป ตัวแทนของโรงเรียนเธอก็จะถูกตัดสิทธิ์

เพราะเหตุนี้ เธอจึงทำได้แค่กลืนความโกรธลงคอ ถอยออกไปอย่างจำใจ พร้อมกับส่งสายตาเกรี้ยวกราดใส่ดัมเบิลดอร์

เธอมั่นใจว่านี่ต้องเป็นฝีมือของดัมเบิลดอร์แน่ ๆ

“โอเค งั้นถ้าไม่มีใครคัดค้านแล้วล่ะก็—ใช่ไหม?”

ลูโด แบ็กแมน ปรบมือตบแปะอย่างตื่นเต้นเป็นพิเศษ “ถ้างั้น เรามาต่อกันเลย บาร์ตี้ นายพาแชมป์เปี้ยนของเราไปแนะนำตัวได้เลย”

บาร์ตี้ก้าวออกมาข้างหน้า เริ่มอธิบายข้อควรระวังสำหรับภารกิจแรก

แฮร์รี่เครียดจนหน้าซีด เหงื่อซึมออกมาตามหน้าผาก ร่างกายเขาสั่นเล็กน้อย มือที่กำชุดคลุมโรงเรียนของฮอลล์ไว้แน่นก็สั่นไปด้วย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบ

“ฮอลล์ เราจะทำยังไงดีอะ? เราต้องแข่งจริง ๆ เหรอ?”

แววตาเขาเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว

เขาเข้าใจสิ่งที่ซิเรียสพูดเมื่อกี้ดี—นี่มันคือแผนลวง และอาจอันตรายถึงชีวิต

เขาแค่เด็กอายุ 12 เองนะ แล้วก็แทบไม่รู้เวทมนตร์อะไรเลยด้วยซ้ำ

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายอยากได้มาตลอดเหรอ?” ฮอลล์แซว “ก่อนหน้านี้ยังจะให้ฉันช่วยให้นายได้เข้าแข่งอยู่เลย”

“นี่ไม่ใช่เวลาจะมาประชดนะ!” แฮร์รี่เสียงแข็ง “ฉันก็แค่คิดว่ามันน่าจะสนุกไง ใครจะไปคิดว่าถ้วยประลองเวทจะเลือกฉันอะ? เทอมที่แล้วฉันได้แค่ A เดียวเองนะ!”

“ในเมื่อเลือกไม่ได้ ก็ฟังรายละเอียดให้ดีเถอะ” ฮอลล์พูดอย่างใจเย็น

ฮอลล์เริ่มครุ่นคิดเงียบ ๆ ถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ที่อาจเจอ

แฮร์รี่คิดว่าฮอลล์พูดถูก เขาสูดหายใจลึก พยายามทำใจให้สงบ แล้วตั้งใจฟังคำอธิบายเกี่ยวกับกฎการแข่งขัน

“ภารกิจแรกจะเป็นการทดสอบความกล้าของพวกเธอ… การแข่งขันจะจัดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ และกรรมการจะให้คะแนนตามผลงานของแต่ละคน นักเรียนก็จะมาดูให้กำลังใจด้วย—”

“อ้อ ใช่ การแข่งครั้งนี้เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมด้วยนะ”

บาร์ตี้ เคราช์ เสริมขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกออก

เมื่อเทียบกับความนิ่งสงบของฮอลล์ แฮร์รี่ยังคงต้องฝืนตั้งใจฟังเต็มที่

ดวงตาเขาจ้องมองบาร์ตี้ เคราช์ อย่างไม่กระพริบ กลัวว่าจะพลาดข้อมูลสำคัญแม้แต่นิดเดียว

ในไม่ช้ากฎการแข่งขันก็ถูกอธิบายจบ และทุกคนก็พากันออกจากห้อง

“เด็ก ๆ ของฉัน พวกเธอควรไปพักผ่อนให้อิ่มนะคืนนี้” ดัมเบิลดอร์พูดด้วยรอยยิ้มใจดี “เพื่อนนักเรียนของพวกเธอกำลังรออยู่เลย”

พวกเขาหันไปมองหน้ากัน เซดริกเป็นคนแรกที่พยักหน้า เขายืดหลังตรงแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

แฮร์รี่ลังเลเล็กน้อย มือเขาเผลอเล่นชายเสื้อด้วยความประหม่า ผ่านไปสักพัก เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา โบกมือลาซิเรียสกับลูปิน แล้วเดินตามเซดริกออกไป

ในขณะที่ฮอลล์กำลังจะเดินตามออกมา เสียงเย็นเฉียบของสเนปก็ดังขึ้น

“ฮอลล์ ฉันจะรอนายอยู่ที่ห้องทำงาน นายก็รู้นี่ ว่าฉันไม่ชอบคนมาสาย”

ห้องโถงใหญ่ในตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว เทียนสีขาวที่จุดไว้ก็กำลังจะดับ เปลวไฟสั่นไหวอยู่ในความมืด สะท้อนแสงริบหรี่ดูน่าขนลุก

สายตาของฮอลล์มองไปยังเปลวไฟที่ไหววูบ ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นวาบเข้ามาในใจ

เขาหยุดยืนอยู่สักพักก่อนจะเดินออกไป เซดริกหายลับตาไปแล้ว แต่แฮร์รี่ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู

พอเห็นฮอลล์เดินออกมา แฮร์รี่ก็รีบวิ่งเข้ามาหา ท่าทางร้อนรนปนตื่นตระหนกสุด ๆ

“ฮอลล์!”

ความกังวลบนใบหน้าเขาชัดเจนมาก ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง คงเพราะเพิ่งขยี้มันอย่างแรงเมื่อครู่

“หนีไปกันเถอะ!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….