บทที่ 170: มันเล่นกันแบบนี้ได้เหรอ? (2) (ฟรี)

ในที่สุด เมื่อจานอาหารถูกเก็บเกลี้ยงอีกครั้ง เสียงพูดคุยในห้องโถงใหญ่ก็ดังขึ้นกว่าเดิม

ทุกคนกำลังคาดเดากันใหญ่โตว่าใครจะได้เป็นแชมป์ตัวแทนของโรงเรียนตัวเอง

ดัมเบิลดอร์ลุกขึ้นยืนบนแท่นเวที ดวงตาสีฟ้าครามส่องประกายลึกซึ้ง คางเชิดขึ้นนิดๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า

ครั้งนี้ไม่ต้องพึ่งคาถาขยายเสียง  เลย—แค่เขาลุกขึ้นยืน ห้องโถงใหญ่ก็เงียบกริบเหมือนเวลาถูกหยุดไว้

ทุกสายตาจ้องมองไปที่ดัมเบิลดอร์ รอฟังคำพูดถัดไปอย่างใจจดใจจ่อ

ครัมนั่งเบียดอยู่ข้างฮอลล์ ฝั่งตรงข้ามเดรโก ตัวเอนมาข้างหน้า มือสองข้างกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

“เอาล่ะ นักเรียนทั้งหลาย ถ้วยอัคนีกำลังจะเลือกแล้ว” เสียงของดัมเบิลดอร์ดังก้องในความเงียบของห้องโถง

“แชมป์ที่ถูกเรียกชื่อ โปรดเดินเลียบโต๊ะอาจารย์เข้าไปยังห้องด้านข้าง เพื่อรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับการประลองเวทไตรภาคี”

เขาชักไม้กายสิทธิ์ออกมา แล้วยกขึ้นเหนือหัว วาดสัญลักษณ์ประหลาดบางอย่างกลางอากาศ

วินาทีนั้น ไฟทุกดวงในห้องโถงก็ดับวูบ เหลือเพียงแสงจากเทียนที่ลอยอยู่บนเพดานเท่านั้น

ถ้วยอัคนีเปล่งแสงออกมาจ้าเป็นพิเศษ

แสงนั้นสว่างจ้ามากกว่าวัตถุอื่นใดในห้องโถงใหญ่ ทุกคนถึงกับหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ แต่ไม่มีใครอยากพลาดวินาทีสำคัญนี้

ทุกคนพยายามฝืนความแสบตา เพื่อจะได้เห็นผลให้เร็วที่สุด

เปลวไฟเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมขาว สว่างวูบไหว

แล้วจู่ๆ มันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมประกายไฟที่กระจายออกมา

จากนั้นก็มีเปลวไฟพุ่งขึ้นมาเป็นลิ้นไฟ

กระดาษแผ่นหนึ่งที่ไหม้ขอบจนม้วนงอ "ถูกพ่น" ออกมาจากถ้วย

มันลอยมาตกในมือของดัมเบิลดอร์อย่างแม่นยำ

เขาหยิบกระดาษขึ้นมา อ่านชื่อบนแผ่นนั้นใต้แสงจากเปลวไฟ

“ตัวแทนจากเดิร์มสแตรงก์” เขาอ่านเสียงชัดถ้อยชัดคำ “วิกเตอร์ ครัม!”

เสียงเฮลั่นทันทีจากฝั่งเดิร์มสแตรงก์ ทุกคนลุกขึ้นปรบมือเชียร์ครัมกันอย่างสุดเสียง

ทันทีที่ครัมได้ยินผล ดวงตาเขาก็ส่องประกายอย่างภูมิใจ ก่อนจะยกหมัดขึ้นกำแน่นอย่างฮึกเหิม แล้วลุกขึ้นจากที่นั่งข้างฮอลล์

ก่อนจะเดินไป เขาวางมือลงบนบ่าฮอลล์ โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูว่า “ฮอลล์ ฉันจะรอนาย”

พอทุกคนเห็นภาพนี้ก็พากันคิดว่าพวกเขาสนิทกันมาก

แม้แต่เดรโกก็ยังแอบรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

แต่สีหน้าของฮอลล์กลับเปลี่ยนทันที

‘รอเขา?!’

หมายความว่าไงวะ!

เขาเดาได้แทบจะทันทีว่าครัมหมายถึงอะไรบางอย่าง

ใบหน้าของเขาหม่นคล้ำลง เหมือนมีเมฆดำปกคลุม

เดรโกจับสังเกตได้ รีบเอนตัวมาถามเบาๆ “ฮอลล์ เป็นอะไร?”

ฮอลล์ส่ายหน้า

ครัมเดินเข้าไปในห้องข้างๆ ที่อยู่หลังโต๊ะอาจารย์

เสียงเฮในห้องโถงใหญ่เงียบลงฉับพลัน เพราะเปลวไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

แผ่นกระดาษแผ่นที่สองถูกพ่นออกมาเช่นกัน มันหมุนไปมาหลายรอบในอากาศก่อนจะตกลงบนฝ่ามือของดัมเบิลดอร์

“เฟลอร์ เดอลากูร์ จากโบซ์บาตง” ดัมเบิลดอร์อ่านชื่อ

เธอคือเด็กสาวสวยสะกดที่ดูเหมือนพีล่าคนนั้น

หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในห้อง เปลวไฟก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง แสดงว่ากำลังจะมีผู้เข้าแข่งขันคนที่สาม

“ตัวแทนจากฮอกวอตส์…” ดัมเบิลดอร์เห็นชื่อชัดเจนแล้ว น้ำเสียงชะงักไปนิด ราวกับลังเล แต่สุดท้ายก็อ่านออกมา: “เซดริก ดิกกอรี่”

โต๊ะของบ้านฮัฟเฟิลพัฟถึงกับระเบิดเสียงเฮดังสนั่น

มีทั้งคนที่เชียร์ และคนที่เริ่มตั้งคำถามกันในห้องโถง

“ไม่ใช่ว่าเซดริกอยู่แค่ปีสี่เหรอ?”

“เขาอายุแค่สิบห้าเองนะ! แบบนี้ไม่แฟร์เลย!”

“แปลว่า… มันโกงได้งั้นเหรอ?”

“แล้วทำไมไม่ใช่พวกเรา!” นี่เสียงของจอร์จกับเฟร็ด พวกเขาเชื่อว่าถ้าถ้วยจะไม่เลือกคนอายุเกินสิบเจ็ดล่ะก็ มันก็ควรจะเลือกพวกเขาสองคนสิ เพราะมีตั้งสองคนแน่ะ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….