บทที่ 155: มากกว่า 0.02% (ฟรี)

แต่สำหรับบาร์ตี้ เคร้าช์ที่อยู่บนเวทีตอนนี้ สถานการณ์วุ่นวายในห้องโถงใหญ่ก็หลุดจากการควบคุมของเขาไปเรียบร้อยแล้ว

ต้องเผชิญหน้ากับเหล่านักเรียนที่เต็มไปด้วยอารมณ์ เขาก็ถึงกับไปไม่เป็น

เพราะนักเรียนกลุ่มนี้ไม่ใช่คนที่จะมาขู่ได้ง่ายๆ — พวกเขาไม่แคร์หรอกว่ากระทรวงเวทมนตร์จะออกกฎอะไร หรือใครจะเป็นหัวหน้ากรมไหน

สิ่งที่พวกเขารู้มีแค่อย่างเดียวคือ พวกคนจากกระทรวงเวทมนตร์ประกาศกฎบ้าๆ บอๆ มาห้ามพวกเขาเข้าแข่งในงานใหญ่ที่ทั้งน่าตื่นเต้นและเปี่ยมด้วยเกียรติยศ

เสียงโวยวายในห้องโถงใหญ่ขึ้นๆ ลงๆ เป็นระลอก

สุดท้าย เสียงทรงพลังและกังวานก็ทำให้เสียงประท้วงของนักเรียนทั้งหมดเงียบลงในพริบตา

“เงียบ!”

เสียงนั้นมาจากดัมเบิลดอร์

ทันใดนั้น ห้องโถงทั้งห้องก็เงียบสนิท เหมือนไม่มีใครเคยส่งเสียงใดๆ มาก่อน

เรียบง่าย แต่ได้ผลชะงัด

บาร์ตี้ เคร้าช์ยอมหลีกทางเงียบๆ แล้วค่อยๆ ถอยกลับไปอยู่ด้านหลัง

ดัมเบิลดอร์ก้าวขึ้นหน้า ชูไม้กายสิทธิ์ขึ้น แล้วสะบัดเบาๆ ไปทางโอเบลิสก์ทองคำ

โอเบลิสก์ที่เคยดูอลังการค่อยๆ สลายรูปลักษณ์หรูหรา เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

ถ้วยทองคำขนาดใหญ่ใบหนึ่ง กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงินสด

ดวงตาฮอลล์เป็นประกายขึ้นมาทันที — นี่สินะ ถ้วยอัคนีในตำนาน

“ถ้วยอัคนี” ดัมเบิลดอร์พูดแนะนำจากบนเวทีด้วยน้ำเสียงขรึมจริงจัง

เขากวาดตามองนักเรียนเบื้องล่าง “นักเรียนที่ต้องการสมัครเข้าแข่งขันในการประลองเวทไตรภาคี…”

“ให้เขียนชื่อลงบนกระดาษ แล้วหย่อนลงไปในเปลวไฟ ก่อนเริ่มงานเลี้ยงเย็นวันอาทิตย์นี้”

จากนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังยิ่งขึ้น พร้อมเตือนทุกคนอย่างหนักแน่นว่า

“ขอให้คิดให้ดีก่อนตัดสินใจ”

“ถ้าหากถูกเลือกแล้ว จะไม่มีโอกาสถอยกลับ — ต้องเดินหน้าไปจนสุดทาง”

“เพราะตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป การประลองเวทไตรภาคีจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

สายตาเขาจ้องตรงไปยังนักเรียนทุกคนอย่างแน่วแน่ เพื่อให้มั่นใจว่าแต่ละคนเข้าใจถึงความจริงจังและความสำคัญของการแข่งขันนี้

หลังงานเลี้ยงจบ ฮอลล์ก็เดินออกมาช้าๆ พร้อมฝูงชน

“เฮ้!”

จู่ๆ ก็มีมือโผล่มาคล้องไหล่เขาจากข้างหลัง แล้วดึงเขาออกไปทางด้านข้างแบบไม่ให้ตั้งตัว

แม้เขาจะไม่เห็นหน้า แต่คนอื่นๆ รอบตัวเห็นสีผมแดงเพลิงที่เป็นเอกลักษณ์แล้วก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

ครัมขมวดคิ้ว เหมือนจะยื่นมือมาหยุดไว้ แต่เดรโกรีบดึงเขากลับ “ไม่เป็นไร นั่นพี่ของฮอลล์เอง”

“วีสลีย์!” ครัมถึงกับร้องออกมา รู้ทันทีว่าหมายถึงใคร แล้วหันกลับไปมองทางที่ฮอลล์ถูกลากไป ก่อนจะโดนเดรโกลากไปอีกทาง

ในโถงทางเดินที่เงียบสงัด ฮอลล์ก็สลัดหลุดจากคนสองคนที่ประกบซ้ายขวาได้ในที่สุด

“พวกนายจะทำอะไร?”

จอร์จกับเฟร็ดยืนขวางเขาอยู่ สีหน้าจริงจังแบบพร้อมบวกสุดๆ สายตาจ้องเขาเขม็งเหมือนพวกนักเลงที่กำลังจะรุมกระทืบใครสักคน

“นายต้องช่วยเรานะ!”

เฟร็ดเสริมทันที “รางวัลชนะเลิศมีตั้งพันเกลเลียน!”

จอร์จพยักหน้ารัวๆ อย่างเห็นด้วย

“แล้วไง?” ฮอลล์เอียงคอถามอย่างไม่อิน

“ช่วยพวกเราสิ!!!” จอร์จคว้าแขนฮอลล์ไว้แน่น

“บ้าชิบ! กระทรวงเวทมนตร์คิดยังไงถึงมีกฎห้ามคนอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดลงแข่ง!” เฟร็ดโวย

ฮอลล์ส่ายหัวถอนหายใจ “ต่อให้นายโยนชื่อใส่ถ้วยอัคนีได้ แล้วอะไรทำให้นายคิดว่าพวกนายจะเป็นคนที่ถูกเลือกให้แทนโรงเรียนล่ะ?”

“โอกาสพวกเรามีมากกว่าคนอื่น” จอร์จกับเฟร็ดพูดพร้อมกันแบบมั่นใจสุดๆ อกผายไหล่ผึ่ง

“คนอื่นมีโอกาสหนึ่งในหมื่น แต่พวกเราน่ะมีถึงสองในหมื่นแน่ะ”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….