บทที่ 152: โบซ์บาตงและเดิร์มสแตรงก์ (2) (ฟรี)

ใบหน้าของพวกเธอสว่างสดใสไปด้วยรอยยิ้มระยิบระยับ กระโปรงปลิวไสวไปตามแรงลม ราวกับนางฟ้าที่กำลังร่ายรำ งดงามและสะกดสายตา

ด้านหลังกลุ่มนักเรียนหญิงเหล่านั้น หญิงสาวร่างสูงในชุดคลุมไหมสุดหรู สวมหมวกขนนกสีดำ ก็คือ มาดามมักซีม อาจารย์ใหญ่จากโรงเรียนเวทมนตร์โบซ์บาตง

เธอเดินเชิดหน้าขึ้นสูง เต็มไปด้วยความมั่นใจ

การปรากฏตัวของเธอดึงดูดสายตาทุกคนในห้องโถง โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่อดกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นตะลึงไม่ได้ “ว้าว! ยักษ์สาวแน่ๆ!”

ฮอลล์มองมาดามมักซีมที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย รูปร่างของเธอสูงใหญ่ชนิดที่สามารถเทียบกับแฮกริดได้เลย

พอเธอเดินเคียงข้างดัมเบิลดอร์ ก็ยิ่งทำให้ดัมเบิลดอร์ดูตัวเล็กไปถนัดตา

วันนี้ดัมเบิลดอร์เองก็แต่งตัวจัดเต็มไม่แพ้กัน เคราสีขาวของเขาถูกมัดเรียบร้อย

เขาสวมเสื้อคลุมไหมสีขาวหรูหรา แต่งลวดลายดวงดาวระยิบระยับ และสวมหมวกแหลมสูงบนศีรษะ

เขายิ้มกว้างขณะเดินลงจากบันได ยื่นมือขวาออกไป จับมือมาดามมักซีม แล้วโน้มตัวจูบหลังมือเธออย่างสุภาพ

จากนั้นก็พาเธอเดินไปที่โต๊ะอาจารย์

นักเรียนหญิงจากโบซ์บาตงก็แยกย้ายกันนั่งเป็นกลุ่มๆ อย่างเป็นระเบียบ

พวกเธอนั่งลงอย่างสง่างาม จัดกระโปรงให้เข้าที่ เตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยงที่กำลังจะเริ่มขึ้น

ดัมเบิลดอร์รีบเดินกลับไปยังเวทีหน้าโต๊ะอาจารย์ ยกมือขึ้นเพื่อเรียกความเงียบ แล้วประกาศเสียงดังว่า “ต่อไป ขอเชิญเพื่อนจากแดนเหนือของเรา และอาจารย์ใหญ่ของพวกเขา ศาสตราจารย์อีกอร์ คาร์คารอฟ—”

ห้องโถงที่เริ่มครึกครื้นขึ้นจากการมาถึงของสาวๆ โบซ์บาตง เงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้า

สายตาของฮอลล์ก็เช่นกัน หันไปมองพร้อมกับทุกคน

เด็กหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำตาลเดินเข้ามาทีละคน แต่ละคนถือไม้เวทยาวระดับเอว ก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียงราวกับฝึกซ้อมมาเป็นพันครั้ง

พวกเขาแกว่งไม้เวทอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยพลัง

ท่วงท่าของเด็กหนุ่มเหล่านี้คล่องแคล่วและเปี่ยมพลัง เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง

พวกเขาเข้าแถวเรียงเดี่ยว ก่อนจะจัดขบวนใหม่เป็นรูปตัว V อย่างรวดเร็ว

ทุกครั้งที่ไม้เวทกระทบพื้น จะเกิดแสงโลหะวาบขึ้นมาทันที

เมื่อขบวนเข้าใกล้เวที เด็กชายแถวหน้าก็พลิกตัวทำท่ากายกรรมสุดยาก ทั้งกลิ้งหน้า 2 ครั้งแล้วตามด้วยตีลังกาข้าง เรียกความสนใจจากทุกคนในห้องโถงได้ทันที

แต่ในวินาทีถัดมา เมื่อร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงประตูทางเข้า นักเรียนเกือบทั้งห้องโถงก็แทบจะกรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“นั่นครัม!!!” เดรโกหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น มือทั้งสองข้างเกาะแขนเบลสแน่น สีหน้าดูเห่อสุดขีด

ฮอลล์มองไปยังคนที่ทุกคนจับจ้องอยู่ด้วยความสงสัย ก่อนจะยืนยันกับตัวเองว่าเขาไม่รู้จักคนๆ นี้เลย

เดรโกหันมามองเขาด้วยสีหน้าเหมือนได้ยินอะไรที่บ้าบอที่สุดในชีวิต “นั่นวิคเตอร์ ครัม! นายไม่รู้จักเขาเหรอ!?”

ฮอลล์ส่ายหน้า—เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่

รอบตัวเริ่มมีเสียงฮือฮาดังขึ้นเรื่อยๆ

“โอ้ เมอร์ลิน! ตัวจริงเลยนะนั่น!” มีคนอุทาน

“วิคเตอร์ ครัม!” อีกคนตะโกนชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดๆ

ชายคนนั้นใส่เสื้อคลุมขนสัตว์หนาหนัก มีหมวกขนติดหัว เดินนำหน้าอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนตัวเอง ทำให้ดูโดดเด่นและน่าเกรงขามมาก

“เขาคือซีคเกอร์ของทีมชาติบัลแกเรีย!” เดรโกอธิบายให้ฮอลล์ฟัง ดวงตาไม่ละไปจากครัมเลย ขณะพูดออกมาด้วยสายตาเป็นประกายเหมือนกำลังมองเทพเจ้าก็ไม่ปาน

ฮอลล์เห็นท่าทางของเดรโกแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว บ่นเบาๆ กับตัวเองว่า “พวกนี้คลั่งควิดดิชกันไปหมดเลยรึไงนะ…”

ถ้าเทียบกับครัมที่เป็นไฮไลต์ของงาน ฮอลล์กลับสนใจคนที่เดินอยู่ข้างหลังเขามากกว่า—อาจารย์ใหญ่เดิร์มสแตรงก์ ศาสตราจารย์อีกอร์ คาร์คารอฟ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….