บทที่ 143: “เวรเอ๊ย สน็อตเลาท์” (ฟรี)

“บ้าเอ๊ย สนีเวลลัส”

ซิเรียสเกร็งขึ้นมาทันที มือที่แบกรับน้ำหนักเรกูลัสอยู่หลุดลงโดยไม่ตั้งใจ

เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขบกรามแน่นแล้วเดินตรงไปหาสเนปทันที

ฮอลล์เดินตามหลังมา เห็นได้ชัดว่าท่าทางของซิเรียสมันแข็งๆ ก็เลยอดส่องออกไปดูไม่ได้

“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์” สเนปที่ยืนอยู่ตรงหน้า พะรุงพะรังไปด้วยหนังสือหลายเล่ม ดูจากทางที่เขาเดินมาก็คงมาจากห้องสมุดแน่ๆ

“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์” แฮร์รี่กลืนน้ำลายด้วยความประหม่า กลัวว่าสเนปจะจับพิรุธพวกเขาได้

สเนปเห็นฮอลล์ก็หยุดเดินทันที แล้วทำเป็นไม่เห็นซิเรียสกับแฮร์รี่เลยสักนิด

“ยานั่นที่เธอให้ฉันเมื่อวาน ฉันลองใช้แล้ว ข้อมูลอยู่บนโต๊ะในห้อง เธอไปเอาเองก็แล้วกัน” พูดจบ เขาก็เชิดหน้าขึ้นสูง เดินต่ออีกสองก้าว ชุดคลุมสะบัดเบาๆ ตามแรงเคลื่อนไหว

แล้วอยู่ๆ เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างที่กำลังจะเดินต่อก็หยุดกึก

เขาหันกลับมาเร็วจี๋ สายตาเย็นเฉียบเหมือนลูกศรพุ่งตรงไปที่ซิเรียสกับแฮร์รี่ที่ตอนนี้ตัวแข็งเหมือนหุ่นแช่แข็ง

ภายใต้สายตาของสเนป ซิเรียสกับแฮร์รี่รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ทั้งสองคนยืนแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น เหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นขยับตัวไม่ได้เลย

“เหอะ” มุมปากของสเนปยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเหยียดๆ

สายตาของเขากวาดมองทั้งสองคนไปมาอย่างจับผิด

“ซ่อนอะไรไว้?” สุดท้ายสายตาหยุดที่ซิเรียส น้ำเสียงมั่นใจมาก

ฮอลล์สบถในใจทันที รู้เลยว่าซวยมาแน่

แล้วก็จริงตามคาด พอซิเรียสได้ยินน้ำเสียงของสเนป ก็เด้งขึ้นมาเหมือนหมาโดนเหยียบหาง ตะโกนกลับทันควัน “ซ่อนอะไร?! ฉันเดินตรงนั่งตรง ไม่เหมือนแกหรอก!”

“งั้นฉันก็อยากรู้จริงๆ ว่าแกทำอะไรอยู่กันแน่” สีหน้าสเนปเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน และแววตาสงสัยก็แวบขึ้นมา

ฮอลล์เอามือกุมหน้า “จบเห่ล่ะ”

เมื่อกี้สีหน้าของสเนปดูเหมือนมั่นใจ แต่จริงๆ แล้วก็แค่ลองเชิงดูเฉยๆ

แต่พอซิเรียสหลุดใส่แบบนั้น ก็คือยืนยันความผิดด้วยตัวเองไปเลย

ฮอลล์รีบจะก้าวออกไปเพื่อหาทางไกล่เกลี่ย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีเสียงคนใหม่แทรกเข้ามา

“ซิเรียส?”

ฮอลล์ได้ยินเสียงตะโกนมาจากไกลๆ ก่อนจะเห็นร่างหนึ่งวิ่งตรงมาหาพวกเขา

ตอนนี้เขาไม่ได้อยากแค่กุมหน้าแล้ว แต่อยากหายตัวหนีไปเลย

ในบรรดาคนทั้งหมด ทำไมต้องเป็นลูปินด้วยวะ!?

ลูปินวิ่งมาหาซิเรียสอย่างรวดเร็ว มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเป็นห่วง พอเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

แล้วเขาก็หันไปเผชิญหน้ากับสเนปทันที ยืนบังซิเรียสกับแฮร์รี่ไว้

ยังคงยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคย

แต่ฮอลล์สังเกตได้ชัดเลยว่า ท่าทางของลูปินตอนนี้เต็มไปด้วยความระแว’และปกป้องสุดๆ

“เซเวอรัส คุณมีธุระอะไรกับซิเรียสรึเปล่า?” น้ำเสียงของลูปินนุ่มนวลดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ถ้าฮอลล์ไม่เห็นมือขวาของเขาแอบสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเงียบๆ ล่ะก็ คงเชื่อไปแล้วว่าเขาใจเย็นจริง

จบเห่จริงๆ

นั่นคือความคิดเดียวที่ฮอลล์มีอยู่ในหัวตอนนี้

แต่สเนปที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับปะทุขึ้นมาทันทีเหมือนระเบิดที่มีคนจุดไส้

“เหอะ! ทำไมไม่ลองถามเจ้าหมาดำข้างหลังคุณดูล่ะ ว่ามันซ่อนอะไรสกปรกไว้กับตัวบ้าง!” สเนปจ้องซิเรียสเขม็ง สายตาคมจนเหมือนจะทะลุร่างเพื่อค้นหาความลับให้ได้

ซิเรียสได้ยินก็ของขึ้นทันที “ไอ้สนีเวลลัส! ถ้าพูดให้มันดีๆ ไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนให้นะ!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….