บทที่ 140: เรกูลัสกลับมาเรียนอีกครั้ง

กล่องเค้กกล่องนั้น คุณนายมัลฟอยถือมาตั้งแต่ตอนที่ปรากฏตัว ฮอลล์เดาว่าน่าจะเป็นของที่เธอเอามาจากบ้าน

เขายื่นมือไปรับกล่องมาอย่างระมัดระวัง พร้อมรับปากกับนาร์ซิสซาว่า “ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะเอาไปส่งให้เดรโกโดยไม่บุบสลายแน่นอน”

นาร์ซิสซาพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป

กระโปรงของเธอพลิ้วเบาๆ ตามจังหวะก้าวเท้า วาดโค้งเป็นครึ่งวงกลม ดูสง่างามและงดงามมาก

ฮอลล์มองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างออกไปอย่างชื่นชม แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้—ถ้าเดรโกอยากเป็นผู้ใหญ่ที่สง่างามขนาดนี้ ยังมีอะไรให้ต้องเรียนรู้อีกเยอะเลยล่ะ

พอดีตอนนั้นเอง ฮอลล์ก็ได้ยินเสียงบ่นเบาๆ ข้างหู เป็นเสียงของแฮร์รี่ที่ฟังดูออกจะหมั่นไส้นิดๆ “มัลฟอยนี่โชคดีจริงๆ ที่มีแม่ดีขนาดนี้”

ฮอลล์ยิ้มนิดๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะบางเรื่อง...ถ้าไม่ได้ผ่านมันมากับตัว ก็ปลอบไม่ถูกหรอก

ที่สำคัญ เขาเข้าใจแฮร์รี่อย่างดี—รู้ว่าเจ้าตัวแค่อิจฉานิดหน่อย ไม่ได้มีความหมายแฝงอะไร

ทั้งสองเดินออกจากร้านไป ครีเชอร์รออยู่ตรงจุดที่พวกเขาเคยมา

จากนั้นพวกเขาก็กลับไปยังคฤหาสน์แบล็ก

“เดี๋ยวก่อน” ฮอลล์เรียกแฮร์รี่ไว้ แล้วโยนกระเป๋าที่ใส่ถ้วยทองคำให้ “นายแบกอันนี้หน่อย”

จากนั้นเขาก็เดินไปหาเรกูลัส  เอาผ้าปูที่นอนพันตัวแน่นหนาจนขยับไม่ได้ แล้วช้อนขึ้นพาดไหล่

ท่าทางดูเหมือนจะง่ายมาก

แต่ก็ต้องบอกว่า... ถึงแม้จะเป็นอินเฟอไรท์แล้ว เรกูลัสก็ยังเป็นผู้ใหญ่สูงกว่า 1.8 เมตร พอร่างเหี่ยวลงเล็กน้อยจากการเป็นอินเฟอไรท์ ก็ยังสูงราวๆ 1.78 เมตรอยู่ดี

พอฮอลล์แบกขึ้นบ่าปุ๊บ ขาเรียวยาวของเรกูลัสก็ลากพื้นทันที

ท่านี้มันดูตลกสิ้นดี ใครเห็นก็อดขำไม่ได้

“พรวดดด” แฮร์รี่หลุดหัวเราะ “ฮอลล์ ให้ฉันช่วยแบกก็ได้นะ”

“ไม่ได้ นายใส่ผ้าคลุมล่องหนอยู่ ถ้านายแบกเขาไปกับฉัน แล้วคนมาเห็นเข้า มันจะกลายเป็นเรื่องผีหลอนกลางวันแสกๆ แน่เลย” ฮอลล์นึกภาพตามแล้วถึงกับเหงื่อตก

แฮร์รี่ส่ายหัวอย่างจนใจ “โอเคๆ งั้นรีบไปกันเถอะ”

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

ฮอลล์ที่แบกเรกูลัสไว้ เปิดตู้หายตัวก่อน แล้วเดินผ่านไปอีกฝั่ง แฮร์รี่ตามไปติดๆ

พอมาถึงนูร์เมนการ์ด ฮอลล์ที่แบกเรกูลัสอยู่ก็เดินออกจากปราสาทด้วยท่าทางประหลาดๆ

ระหว่างเดินออกไป เขาก็ไม่ลืมหันไปโบกมือลากรินเดลวัลด์ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องหนังสือ

กรินเดลวัลด์มองสิ่งที่ฮอลล์แบกอยู่ ถึงแม้จะห่อด้วยผ้าทั้งตัว แต่ดูจากรูปร่างก็รู้เลยว่าเป็นคน

แถมเป็นผู้ชายด้วย

หมอนี่...ไปลักพาตัวใครมาหรือเปล่า?

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของกรินเดลวัลด์ทันที

ขาของเรกูลัส  ยังลากพื้นอยู่ตลอดทาง ทำให้ฮอลล์เดินยากขึ้นไปอีก

ถึงฮอลล์จะแข็งแรง แต่เดินลากแบบนี้นานๆ ก็ลำบากอยู่เหมือนกัน

โชคดีที่พอเดินพ้นเขตของนูร์เมนการ์ดเมื่อไหร่ ก็สามารถใช้กุญแจนำทางได้แล้ว

ในขณะเดียวกัน ซิเรียสก็กำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายอยู่ในกระท่อมใต้ต้นวิลโลว์จอมหวด

แม้ตอนเรียนจะชอบทำเรื่องฝ่าฝืนระเบียบประจำ แต่การเอาสิ่งมีชีวิตที่มีอันตรายสูงอย่างอินเฟอไรท์เข้าฮอกวอตส์เนี่ย...มันก็เกินขอบเขตการแหกกฎแบบเดิมๆ ไปเยอะเลยนะ

ไม่ต้องพูดถึงว่าถ้าดัมเบิลดอร์รู้จะเกิดอะไรขึ้น แค่เรื่องของเรกูลัสคนเดียว ซิเรียสก็ยังไม่แน่ใจเลยว่า...การให้ฮอลล์ทำเรื่องแบบนี้ มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องจริงๆ รึเปล่า

……….