บทที่ 125: ถ้วยทองของฮัฟเฟิลพัฟ (ฟรี)

แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะโต้แย้งกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต ว่าซิเรียสน่ะ ได้ตำแหน่งอาจารย์มาด้วยฝีมือ ไม่ใช่โชคช่วย

ถึงแม้เขาจะเคยเห็นซิเรียสแค่ตอนเป็นผู้ช่วยสอน แต่แฮร์รี่ก็มั่นใจว่า ความสามารถของซิเรียสเหนือกว่าล็อกฮาร์ตแน่นอน

แต่กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ตกลับมองเขาด้วยสายตาเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา

จากนั้นเขาก็เริ่มสาธยายความสำเร็จของตัวเองด้วยความภูมิใจ

ฮอลล์เลยเรียกรอนมากระซิบอะไรบางอย่างข้างหู รอนยิ้มกว้างทันที สีหน้าเหมือนพี่ฝาแฝดเวลาคิดแผนแกล้งใครได้

รอนเดินหายไปพักหนึ่ง แล้วตอนกลับมาอีกที แฮร์รี่ก็แทบจะน้ำตาร่วงจากการต้องทนฟังล็อกฮาร์ตพูดไม่หยุด

ส่วนล็อกฮาร์ตก็ยังคงสีหน้าประมาณว่า “เอาน่า เด็กมันก็แบบนี้แหละ ฉันไม่ถือหรอก” ซึ่งทำเอาคนฟังแทบของขึ้น

ในตอนนั้นเอง รอนชูของบางอย่างขึ้น แล้วไม่ลังเลเลยที่จะโยนมันลงพื้นแรงๆ

เสียง “ปัง!” ดังขึ้นหลายทีติดกัน

ลูกระเบิดเวทมนตร์เล็กๆ ตกลงตรงหน้าล็อกฮาร์ต ก่อนจะระเบิดกลายเป็นกลิตเตอร์วิบวับหลากสี พอแสงหายไปก็ปรากฏเป็นข้อความขึ้นกลางอากาศ

ล็อกฮาร์ตตกใจจนต้องหันไปมองทันทีด้วยสัญชาตญาณ

“โวล…เดอ…มอร์!” ล็อกฮาร์ตพึมพำชื่อออกมาทีละพยางค์ สีหน้าซีดเผือดเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

เห็นแบบนั้น ฮอลล์ก็รีบทำหน้าตื่นแล้วเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“คุณล็อกฮาร์ต เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? เกิดอะไรขึ้น?”

ล็อกฮาร์ตนิ้วสั่นระริก พูดเสียงตื่นๆ “เธอไม่เห็นเหรอ?”

“เห็นครับ—ก็แค่โวลเดอมอร์เอง” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงเฉยๆ พอเห็นสีหน้าหวาดผวาของล็อกฮาร์ต เขาก็แอบรู้สึกสะใจเล็กๆ ถึงจะรู้ว่าไม่ควรก็ตาม

ก็ซิเรียสน่ะ แค่ชื่อยังไม่สะเทือนขนหน้าแข้งเลย!

อาเธอร์กับนักข่าวจากเดลี่พรอเฟ็ตก็ได้ยินเสียงเอะอะเหมือนกัน เลยรีบแหวกฝูงชนเข้ามาดู

“เกิดอะไรขึ้น?” อาเธอร์รีบเดินมาดูเด็กทั้งสามก่อน พอเห็นว่าปลอดภัยดี เขาก็โล่งใจ

“คุณล็อกฮาร์ต เป็นอะไรรึเปล่า?” อาเธอร์หันไปถามอีกฝ่ายที่ตอนนี้ถอยหนีไปถึงหน้าประตูร้านแล้ว

กลิตเตอร์ที่เคยลอยอยู่ตอนนี้ก็สลายหายไปหมดแล้ว

ล็อกฮาร์ตหัวเราะแห้งๆ ถอยหลังไปอีกก้าว “ไม่เป็นไรๆ งานแจกลายเซ็นจบแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”

ว่าแล้วเขาก็วิ่งพรวดออกจากร้าน หันซ้ายแลขวา แล้วยกชายเสื้อคลุมวิ่งหนีไปอย่างไว

อาเธอร์ยืนงงเป็นไก่ตาแตก พอหันมามองเด็กทั้งสามที่หัวเราะกลั้นแทบไม่อยู่ เขาก็เข้าใจทุกอย่างทันที

เขาชี้นิ้วใส่พวกเขา แล้วส่ายหัวพูดว่า “พวกเธอนี่มัน—” ก่อนจะสั่งต่อ “ไปเลือกหนังสือเรียนเทอมหน้าได้แล้ว”

แฮร์รี่ รอน และฮอลล์ยกมือปิดปาก พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม แล้ววิ่งแยกย้ายกันไปเลือกหนังสือ

เฮอร์ไมโอนี่กำลังยืนจ่ายเงินอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ ฮอลล์เห็นในกองหนังสือของเธอมีหนังสือเล่มใหม่ของล็อกฮาร์ตหลายเล่มด้วย

พอเห็นฮอลล์มอง เฮอร์ไมโอนี่ก็รีบพูดเชียร์ทันที “นายควรอ่านดูบ้างนะ ประสบการณ์ของศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตน่ะ สุดยอดมาก ทุกเล่มเขาเขียนจากเรื่องจริงของตัวเองเลยนะ!”

แต่ฮอลล์ รอน และแฮร์รี่ต่างก็พากันส่ายหน้า ปฏิเสธพร้อมกัน

รอนถึงกับพูดเสียงเหนื่อย “พวกเรามีครบเซตอยู่แล้ว” พูดจบก็พยักไปทางกองหนังสือที่แฮร์รี่แบกอยู่

เฮอร์ไมโอนี่ตาเป็นประกายทันที “ให้ฉันยืมหน่อยได้มั้ย แฮร์รี่? หนังสือของล็อกฮาร์ตแพงมาก ฉันซื้อได้แค่ไม่กี่เล่มเอง”

แฮร์รี่รีบยื่นให้เลย “เอาไปอ่านเลยเฮอร์ไมโอนี่ เอาให้ครบทุกเล่มนั่นแหละ”

เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเต้นสุดๆ “ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันจะรีบคืนให้เร็วที่สุด”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ เอาไปเลย” แฮร์รี่พูดพลางลากฮอลล์กับรอนขึ้นชั้นบนของร้านหนังสือ

เพราะได้ยืมของแฮร์รี่ครบแล้ว เฮอร์ไมโอนี่เลยไม่ต้องซื้ออีก

เธอคัดหนังสือของล็อกฮาร์ตออกจากกองด้วยความกระตือรือร้น แล้วบอกแม่มดที่แคชเชียร์ให้คำนวณยอดใหม่

แม่มดคนนั้นมองตามพวกเขาด้วยสายตาอึ้งๆ แบบจะทะลุหัว

ฮอลล์ แฮร์รี่ และรอนเลือกหนังสือเรียนครบหมดแล้ว

“ฮอลล์ วีสลีย์! ไอ้แตงโมนั่น! มันรับปากว่าจะสอนพิเศษฉันช่วงปิดเทอม แล้วมันก็หายหัวไปเลย! ฉันจะให้พ่อหักค่าจ้างมันแน่!”

พอพวกเขากำลังจะเดินลงบันได ก็มีเสียงคุ้นๆ ดังขึ้นจากข้างล่าง เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้เข้ามา

ด่าลับหลังคนอื่นน่ะ ไม่เคยปลอดภัยหรอก—พูดต่อหน้าดีที่สุด

ฮอลล์เลยหยุดเดิน

พวกที่กำลังเดินขึ้นมาจากข้างล่างต่างก็พูดหัวเราะกันคึกคัก เบียดกันเล่นจนบันไดไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด

ฮอลล์ยืนถือหนังสืออยู่บนสุดของบันได เงียบๆ ไม่พูดอะไร มองลงไปยังกลุ่มคนด้านล่าง

และตอนนี้—เขายืนขวางบันไดพอดี

“ใครฟะ ยืนขวางบันไดอยู่เนี่ย? คิดจะทำตัวเป็นเสาไฟฟ้าเรอะ?”

น้ำเสียงหยิ่งๆ ที่เมื่อกี้ยังพูดโผงผางอยู่ดีๆ หายวับไปทันทีเมื่อเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอฮอลล์ยืนอยู่

“…ฮอลล์?” เดรโกขึ้นเสียงสูง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ก็แหงล่ะ เขาส่งจดหมายไปหาฮอลล์ตั้งหลายฉบับ ชวนออกมาเจอกัน แต่ไม่เคยได้รับคำตอบเลยสักครั้ง

“อืม” ฮอลล์รับเสียงเนือยๆ “บังเอิญจังนะ พอดีฉันได้ยินคุณชายมัลฟอยบ่นเรื่องไม่ได้เรียนพิเศษช่วงปิดเทอม”

“เปล่าๆ! ฉันไม่ได้บ่นซะหน่อย นายคิดไปเองนะ!” เดรโกหน้าแดงก่ำ แก้มพองอย่างกับแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่โดนแหย่

เขารีบหันไปทางเบลสกับแพนซี่ที่ตามหลังมา “พวกนายรีบไปหยิบหนังสือให้ฉันหน่อย! เล่มนั้น เล่มนั้นด้วย!”

ฮอลล์เห็นสีหน้าลังเลของเดรโกก็รู้ทัน ว่าเจ้าตัวคงมีอะไรอยากพูด

เขาเลยยื่นถุงเงินให้รอน ส่งสัญญาณให้รอนกับแฮร์รี่ลงไปจ่ายเงินก่อน

รอนจ้องเดรโกด้วยสายตาเขม็ง รับกองหนังสือจากฮอลล์แล้วเดินกระแทกเท้าลงไปข้างล่างทันที

ฮอลล์ร่ายคาถา เบาๆ รอบตัวพวกเขา เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไป

เดรโกเริ่มพูด สีหน้าจริงจังผิดปกติ “ช่วงปิดเทอม…หลังจากที่นายกลับไปได้ไม่นาน มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาบ้านของฉัน”

“ใคร?” ฮอลล์ขมวดคิ้วสงสัยในใจ หรือจะเป็นเศษวิญญาณของโวลเดอมอร์!?

“…ซิเรียส แบล็ก” เดรโกกัดฟันพูดชื่อนั้นออกมา ใบหน้าหม่นหมองเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ฮอลล์ถึงกับงงหนัก เพราะเดรโกก็เคยเห็นซิเรียสมาก่อน ทำไมถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?

เขายิ่งรู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่

เดรโกวางมือพาดราวบันได สีหน้าสับสนเหมือนกำลังเจอกับอะไรที่ตัวเองรับไม่ไหว “เขามาคุยกับพ่อแม่ฉันเรื่องบางอย่าง…ฉันไม่รู้ว่าคุยอะไร แล้วแม่ฉันก็ออกไปกับเขา…”

“…แล้วกลับมาในสภาพเต็มไปด้วยบาดแผล”

เสียงของเดรโกแหบพร่าแผ่วเบา เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหมดหนทาง

“ฉันถามยังไงก็ไม่ยอมตอบ…ไม่มีใครยอมพูดเลยสักคน…”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและสับสนลึกๆ

“ฉันก็เป็นคนในครอบครัวนะ ทำไมถึงต้องปิดบังกันด้วย…”

พอได้ยินเดรโกพูดแบบนี้ หัวใจของฮอลล์ก็พลันสั่นไหว

เพราะเขารู้แล้วว่า “ที่นั่น” คือที่ไหน—

ถ้วยทองคำของเฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ

ที่เก็บอยู่ในห้องนิรภัยของ เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….