บทที่ 105: พุดดิ้งของคุณมอลลี่ (ฟรี)

วันต่อมา

“สวัสดีครับ คุณนายวีสลีย์” แฮร์รี่กับซิเรียสโผล่ออกมาจากเตาผิง

มอลลี่นั่งรออยู่หน้าเตาผิงตั้งนานแล้ว

ทันทีที่เห็นแฮร์รี่ เธอก็อดไม่ได้จะวิ่งเข้าไปกอด “โอ๊ย เด็กดีของฉัน ในที่สุดก็มาแล้ว! มา มาเร็ว แม่ทำพุดดิ้งไว้ให้”

“แฮร์รี่ รับรองว่าหนูต้องชอบแน่ ๆ” มอลลี่ปล่อยแฮร์รี่ แล้วรีบพาเขาไปนั่งบนโซฟานุ่ม ๆ ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าร่าเริง

จากนั้นก็เห็นซิเรียสเดินตามแฮร์รี่มา เธอเพียงแค่ทักทายสั้น ๆ “ไม่เจอกันนานเลยนะ ซิเรียส”

กับซิเรียสนั้น เธอไม่มีความอบอุ่นแบบที่ให้กับแฮร์รี่เลยแม้แต่นิด มีแค่ความสุภาพห่างเหิน

ซิเรียสที่ไม่รู้ตัวก็ไม่ได้สนใจ ทักทายกลับอย่างชิล ๆ ก่อนจะถามว่า “แล้วฮอลล์ล่ะ?”

มอลลี่มองไปที่นาฬิกาบนผนัง ระยะนี้ฮอลล์มักจะไปที่ห้องทดลองของจอร์จกับเฟร็ดบ่อย จนนาฬิกาต้องเพิ่มตำแหน่งใหม่ให้ด้วย

เข็มที่แทนฮอลล์ยังชี้ว่าอยู่ที่บ้าน

“ฮอลล์น่าจะอยู่ในห้องนอนหรือไม่ก็ห้องหนังสือ” มอลลี่บอก

แฮร์รี่สำรวจบ้านโพรงกระต่ายด้วยสายตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ห้องนั่งเล่นไม่ได้ใหญ่มาก แต่มันเต็มไปด้วยเสน่ห์เฉพาะตัว

ผนังดูเก่าเล็กน้อย เฟอร์นิเจอร์ก็มีร่องรอยการใช้งานมายาวนาน ทุกอย่างแสดงให้เห็นว่าครอบครัวนี้ไม่ได้ร่ำรวย

แต่เขารู้สึกได้ชัดเจนเลยว่า บ้านหลังนี้ถูกดูแลอย่างดีด้วยความรักจากเจ้าของบ้าน

ของหลายชิ้นมีรอยปะ แต่ไม่ได้ปะส่ง ๆ นะ ทุกชิ้นดูมีคนเย็บอย่างตั้งใจ บางชิ้นถึงขั้นมีลวดลายเล็ก ๆ ที่ปักไว้อย่างประณีต

ต้องเป็นคนที่รักครอบครัวมากเท่านั้น ถึงจะใส่ใจได้ขนาดนี้

เธอไม่ใช่แค่ดูแลบ้านให้สะอาดเป็นระเบียบ แต่ยังส่งต่อความรักและความอบอุ่นให้กับทุกคนในบ้านผ่านรายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้ สร้างบรรยากาศอบอุ่นให้บ้านหลังนี้ด้วยสองมือตัวเอง

ทุกมุม ทุกพื้นที่ของบ้านเต็มไปด้วยความรักที่มอลลี่มีให้ครอบครัวจริง ๆ

ความเอาใจใส่และความพิถีพิถันแบบนี้ ทำให้ทั้งบ้านอบอวลไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น ราวกับว่าทุกมุมในบ้านนี้เก็บเรื่องราวและความรู้สึกของครอบครัวเอาไว้

ถึงแม้ว่าฮอลล์กับรอนจะชอบบ่นเรื่องบ้านตัวเองอยู่บ่อย ๆ แต่สีหน้าพวกเขากลับเต็มไปด้วยความคิดถึง แล้วระหว่างที่บ่น ๆ ไป ก็จะพล่ามถึงอาหารของมอลลี่โดยเฉพาะขนม เค้ก และพุดดิ้ง

พูดทีน้ำลายไหลที เหมือนอาหารอยู่ตรงหน้า โดยเฉพาะพุดดิ้งของมอลลี่—ฮอลล์เอ่ยถึงบ่อยมาก จนแฮร์รี่เริ่มอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ

อาหารที่ฮอกวอตส์ก็ถือว่าอร่อยที่สุดที่เขาเคยกินแล้วนะ แต่พอได้ยินพวกนี้ชมกันขนาดนั้น เขาก็เริ่มสงสัยแล้วว่าของมอลลี่จะอร่อยขนาดไหนกันแน่

มอลลี่ถือชามพุดดิ้งขนาดใหญ่เดินออกมา วางลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แล้วเรียกแฮร์รี่ด้วยเสียงอ่อนโยน “แฮร์รี่ มาลองเร็วเข้า เดี๋ยวพวกลูกชายของฉันก็ลงมากันหมดแล้ว แม่จะตักให้หนูก่อนเลย”

พูดจบ เธอก็ตักพุดดิ้งชิ้นใหญ่แบบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย วางใส่จานให้แฮร์รี่จนล้นแล้วล้นอีก แล้วยื่นให้เขาอย่างภูมิใจ

“คุณนายวีสลีย์ นี่... นี่มันเยอะไปหน่อยมั้ยครับ…” แฮร์รี่มองจานในมือตัวเองที่มีพุดดิ้งกองสูงเกือบเท่าหัว รู้สึกจะกินยังไงก็ไม่หมด

“ไม่เป็นไรจ้ะ แฮร์รี่ กินให้อิ่มเลย” มอลลี่พูดยิ้ม ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

แฮร์รี่พยักหน้าขอบคุณ หยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักพุดดิ้งคำเล็ก ๆ

ทันทีที่ได้ชิม เขาก็เบิกตากว้างด้วยความดีใจ

พุดดิ้งเนื้อเนียนนุ่ม ละลายในปาก หอมกลิ่นนมสดและหวานกำลังดี

เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนกับรสชาติหวานนิด ๆ คลุกเคล้าอยู่ในปากจนรู้สึกฟินไม่หยุด

เหมือนหลุดเข้าไปในโลกหวาน ๆ แบบไม่อยากกลับ

แฮร์รี่เผลออุทานออกมา “ว้าว อร่อยมาก!”

“แฮร์รี่! พุดดิ้งนายเยอะเกินไป ให้ฉันช่วย!”

ช้อนลึกลับพุ่งเข้ามาจากข้างหูของแฮร์รี่ แล้วควักพุดดิ้งคำโตไปคำหนึ่ง!

“ฮอลล์ วีสลีย์!!!” มอลลี่เงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้าพอดี พร้อมโบกมีดตัดพุดดิ้งในมือ

แฮร์รี่หันไปมองด้วยความตกใจ เห็นฮอลล์ที่แก้มตุ่ยเพราะขโมยพุดดิ้งไปคำโต

รอน เพอร์ซี่ และจินนี่เดินลงมาจากชั้นบนทีละคน

จอร์จกับเฟร็ดก็โผล่ออกมาจากเตาผิง

“พวกนายกลับมายังไงกัน?” ฮอลล์พูดพลางเคี้ยวพุดดิ้งมูมมาม สีหน้าสงสัย—เมื่อวานยังบ่นกันอยู่เลยว่าทำไม่ทัน

“พุดดิ้งของแม่น่ะ! จะให้เราพลาดได้ยังไง!” จอร์จโวยวายเหมือนถูกเอาเปรียบ

“ใช่เลย! ของอร่อยที่สุดในโลกนี้แล้ว!” เฟร็ดทำหน้าตื่นเต้นเกินเบอร์

ในพริบตา ห้องนั่งเล่นที่แคบอยู่แล้วก็แน่นเอี๊ยดไปด้วยผู้คน

รอนวิ่งปรู๊ดไปที่โต๊ะอาหาร รีบคว้าพุดดิ้งสองจานมาไว้ในมือ

แม้ว่าพุดดิ้งพวกนี้จะมีขนาดแค่หนึ่งในสามของจานแฮร์รี่ แต่ก็ถือว่าใหญ่ที่สุดในโต๊ะแล้ว

พี่น้องคนอื่น ๆ ก็กรูเข้ามาร่วมศึกแย่งพุดดิ้งกันทันที รอนต้องเบียดตัวฝ่าฝูงชนออกมาอย่างยากลำบากเพื่อปกป้องพุดดิ้งของตัวเอง

บ้านวีสลีย์มีกฎว่า อาหารที่อยู่ในมือแล้ว ห้ามแย่ง และต้องกินให้หมด

นั่นแหละเหตุผลที่รอนถึงเก็บพุดดิ้งไว้ได้

รอนยืนเทียบขนาดพุดดิ้งในมือสองจาน แล้วเลือกจานที่ดูใหญ่กว่านิดหน่อย มีพุดดิ้งพูนเป็นยอด ยื่นให้ฮอลล์ “ฮอลล์ จานนี้ของนาย”

ฮอลล์รับอย่างดีใจ ยกช้อนตักคำใหญ่เข้าปาก รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

จอร์จกับเฟร็ดที่แย่งพุดดิ้งได้มาแล้วก็เบียดเข้าไปนั่งข้าง ๆ คนอื่น ๆ แล้วเริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

ซิเรียสบอกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ได้สนใจของหวานแบบพุดดิ้งเลยสักนิด เขาไม่อยากกินเลยจริง ๆ

แต่พอเห็นคนอื่นกินกันอย่างมีความสุข เขาก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอ

มอลลี่เห็นเข้าพอดี เธอยิ้ม แล้วตักพุดดิ้งชิ้นสุดท้ายจากชาม แล้วยื่นให้ซิเรียส

“กินสิ” เธอพูดนุ่ม ๆ

ซิเรียสถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าจะมีส่วนของเขาด้วย

เขารับพุดดิ้งไป แววตาสะท้อนความรู้สึกทั้งแปลกใจและตื้นตัน

เขายกพุดดิ้งขึ้นมา ตักคำแรกเข้าปาก กลิ่นนมกับความหวานละมุนกระจายเต็มปาก

ซิเรียสเผลอเหม่อไปชั่วขณะ กลิ่นหวานในปาก กับบรรยากาศครอบครัวที่มีชีวิตชีวารอบตัวเขา ทั้งแปลกและคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

ไม่สิ หรือจริง ๆ แล้ว… เขาไม่เคยมีครอบครัวที่คึกคักแบบนี้เลย ต่างหาก ยกเว้นก็แค่บ้านของเจมส์

มอลลี่เก็บชามพุดดิ้งกลับไปที่ครัว รินชาให้ตัวเองหนึ่งกา แล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองลูก ๆ ของเธอด้วยรอยยิ้ม

บรรดาลูกชายก็เฮฮากันเต็มที่ ส่วนลูกสาวคนเล็ก จินนี่… เอาแต่แอบชำเลืองมองแฮร์รี่ไม่หยุด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………