บทที่ 90: ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ (ฟรี)

‘เนื้อตุ๋นของแม่วันนี้จืดไปหน่อยแฮะ’

‘อันนี้ก็อร่อยดีนะ ไม่รู้ฮอลล์จะชอบมั้ย ถ้าไม่ชอบ ฉันจะได้กินเพิ่ม’

‘ฮี่ฮี่ฮี่ รอน แกจะจับผ้าขี้ริ้วเมื่อไหร่กันนะ? ไปเลย ไป!’

‘ฉันลองกาวอันนั้นแล้ว ใช้ดีเว่อร์’

‘งานนี้มีโชว์เด็ดแน่!’

‘ฮอลล์ผอมลงเยอะเลย เมื่อก่อนยังดูตัวพอ ๆ กับรอน ตอนนี้กลายเป็นครึ่งรอนแล้ว สองวันนี้ต้องทำอะไรอร่อย ๆ ให้กินเพิ่ม’

‘รอนไม่ใช่เพื่อนของแฮรี่เหรอ? ทำไมไม่ชวนแฮรี่มาเล่นบ้างนะ?’

‘อ้าว ซอสมะเขือเทศอยู่ไหนนะ?’

“อยู่นี่ครับ” ฮอลล์ยื่นขวดซอสมะเขือเทศให้คุณพ่ออาเธอร์

คุณพ่อถึงกับสะดุ้ง แต่พอเห็นว่าเป็นฮอลล์ก็หัวเราะร่า “ฮอลล์ นี่พ่อกับลูกสื่อถึงกันทางจิตได้แล้วใช่มั้ยเนี่ย!”

“ครับ?” ฮอลล์งง

เขาหันไปมองก็เห็นว่ารอนกำลังเอื้อมมือไปหยิบผ้าขี้ริ้วข้างตัวพอดี ส่วนจอร์จกับเฟร็ดที่นั่งตรงข้ามกัน สีหน้าตื่นเต้นจนแทบจะระเบิดออกมา

“เดี๋ยว รอน ใช้อันนี้ดีกว่า” ฮอลล์ยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้แทน

จากนั้นก็หยิบผ้าขี้ริ้วผืนเดิมขึ้นมาด้วยไม้แท่งหนึ่ง แล้วยื่นให้จอร์จ

จอร์จกับเฟร็ดหน้าจ๋อยทันที พวกเขาโยนผ้าขี้ริ้วทิ้งไว้บนพื้นอย่างหงุดหงิด พวกเขาคิดว่าฮอลล์ต้องจับพิรุธอะไรได้แน่ ๆ

“อีกสองวัน แฮรี่ชวนพวกเราไปบ้านตระกูลแบล็กนะ” ฮอลล์พูดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

“จริงเหรอ!? งั้นแม่จะเตรียมอาหารไว้ให้ลูกเอาไปกินด้วย!” แม่มอลลี่ตื่นเต้นทันที

“บางที เราอาจจะชวนแฮรี่แวะมาบ้านโพรงกระต่ายด้วยสักสองสามวันก็ได้นะ” อาเธอร์พูดพร้อมขยิบตาให้จินนี่

หน้าของจินนี่แดงแปร๊ดทันที

เพราะที่บ้านนี้ ทุกคนรู้ว่าจินนี่เป็นแฟนคลับตัวยงของแฮรี่ พอตเตอร์

“อ้อ รอน ฉันอยากกินขนมปังชิ้นนั้นนะ แต่ฉันแบ่งครึ่งให้นายก็ได้” ฮอลล์แบ่งขนมปังในจานตัวเองครึ่งหนึ่งแล้วยื่นให้รอน

รอนมองเขาอย่างตกตะลึง “ฮอลล์ นายรู้ได้ยังไง—?”

“นายก็พูดออกมาไม่ใช่เหรอ?” ฮอลล์กัดขนมปังแล้วเอียงหน้ามองรอน

รอนส่ายหัว “ไม่ได้พูดนะ”

“ฮอลล์ วันนี้นายแปลกไปนะ” จอร์จขยับลุกขึ้นเล็กน้อย เอนตัวมาดูฮอลล์อย่างสงสัย

ฮอลล์มองไปรอบโต๊ะ “ก็ฉันแค่ร่วมวงคุยด้วยเองนี่นา” เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรแปลกเลยสักนิด

พอทุกคนได้ยินแบบนั้น ต่างก็หยุดกินกันทันที

ครอบครัวมองหน้ากันไปมา แล้วแม่มอลลี่ก็พูดขึ้นว่า “แต่เราไม่ได้พูดอะไรเลยนะจ๊ะ”

ฮอลล์ชะงัก เขาหันไปมองทุกคนที่โต๊ะ

ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

‘ฮอลล์แกล้งเหรอ?’

‘ถ้าเป็นมุกละก็ เจ๋งมากเลย!’

‘สมกับที่เราดึงตัวเขามาเข้าทีม!’

ฮอลล์ได้ยินเสียงในหัวอีกสองเสียง แม้น้ำเสียงจะคล้ายกัน แต่เขารู้ว่ามาจากคนละคน

จอร์จ กับ เฟร็ด

ฮอลล์มองทั้งสองคนแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่การแกล้งนะ”

สีหน้าของเฟร็ดกับจอร์จเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากตลกเป็นจริงจัง เฟร็ดถามว่า “ฮอลล์ นายพูดกับใคร?”

ฮอลล์ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “ก็พวกนายไง เมื่อกี้นายพูดว่า—”

ลูกตาของฮอลล์หดลงทันทีเหมือนนึกอะไรออก

เขาดันเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืนทันที

“ผมต้องขอโทษนะครับแม่ ผมอ่านหนังสือทั้งวันอาจจะเบลอ ๆ หน่อย ขอไปนอนก่อนนะครับ” ฮอลล์เอ่ยเสียงนุ่ม

“อาหารของแม่วันนี้อร่อยสุด ๆ เลยครับ”

‘เกิดอะไรขึ้นน่ะ?’

‘ฮอลล์ไม่สบายเหรอ?’

‘เนื้อตุ๋นวันนี้อร่อยจริง ๆ นะ’

…เสียงนับสิบแทรกเข้ามาพร้อมกัน วุ่นวายปั่นป่วนแม้ฮอลล์จะพยายามปิดหูแล้วก็ตาม

แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เพราะเสียงพวกนี้... ไม่ได้เข้าหูของเขา

มันเข้ามา “โดยตรง” ในหัวเลยต่างหาก

ฮอลล์หยุดเอามือปิดหู เพราะมันไม่มีประโยชน์แล้ว

เขาคว้าขนมปังที่ยังถืออยู่ แล้ววิ่งขึ้นบันไดราวกับหนีตาย

จนกระทั่งขึ้นมาถึงชั้นสาม ฮอลล์ถึงหยุดวิ่ง เสียงรบกวนในหัวก็เงียบลงทันที

เขากลับเข้าห้องที่แชร์กับรอน

“เปิดแผงควบคุม” เขาพึมพำเบา ๆ

โฮสต์: ฮอลล์ วีสลีย์

สายเลือด: สายเลือดพ่อมด (พรสวรรค์พินิจใจแต่กำเนิด)

...

ฮอลล์จ้องข้อความตัวโตหลังคำว่า สายเลือด เขาเข้าใจแล้วว่าทุกอย่างเมื่อครู่นั้นคืออะไร

นั่นคือ “เสียงความคิด” ของคนอื่น

เขาไม่คิดเลยว่า ความสามารถนี้จะไม่ต้องเสกเองเลย ราวกับว่าเขาคือ “เครื่องรับสัญญาณจิต” ที่ทำงานตลอดเวลา

ยิ่งอยู่ใกล้กันเท่าไร เสียงในหัวก็ยิ่งชัดขึ้นเท่านั้น

ในยุคปัจจุบัน ฮอลล์รู้จักอยู่เพียงคนเดียวที่มีความสามารถแบบนี้

ควีนี่ โกลด์สตีน

เธอคือ ผู้พินิจใจโดยกำเนิด อ่านอารมณ์และความคิดคนได้แม่นยำ

หลังจากรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านนี้ ฮอลล์ก็ศึกษาชีวิตของเธอ

หลายแหล่งข้อมูลระบุว่า ความสามารถของเธอ ปิดไม่ได้นะ เปิดตลอดเวลา

มีแต่การป้องกันจิตใจระดับสูงเท่านั้น ที่จะกันไม่ให้เธออ่านใจได้

ฮอลล์รู้สึกปวดหัว ถ้าเขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ แล้วเขาจะใช้ชีวิตยังไง?

ใจเขาจะเต็มไปด้วยเสียงคนอื่นตลอดเวลางั้นเหรอ?

เหมือนตอนนี้ไง...

หน้าห้องมีเสียงของรอนวนไปวนมาไม่หยุด มานานเกือบสิบกว่านาทีแล้ว

ฮอลล์เดินไปเปิดประตู “มีอะไรเหรอ รอน?”

รอนกำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง อยากถามฮอลล์ว่าไม่สบายรึเปล่า แต่ก็กลัวรบกวน

พอฮอลล์เปิดประตู รอนก็มองสำรวจเขาทั้งตัว

เห็นว่าเจ้าตัวดูสบายดี ไม่มีอะไรผิดปกติ รอนก็โล่งใจ

‘ฮอลล์ดูโอเค แสดงว่าไม่เป็นไร’

“พ่อบอกว่าจะพาเราไปเยี่ยมบ้านดิกกอรี่ ถามว่านายอยากไปมั้ย”

‘จริง ๆ แล้วพ่ออยากพาฮอลล์ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศมากกว่า’

ฮอลล์ส่ายหัว “ฉันไม่ไป นายไปกันเถอะ ฉันขอนอนต่ออีกหน่อย” เขาชี้ไปที่เตียง

“ก็ได้...” รอนพยักหน้าอย่างเสียดาย

‘อยากเล่นควิดดิชกับฮอลล์กับเซดริกซะหน่อย’

ฮอลล์ถอนหายใจเบา ๆ

หลังจากรอนกลับไป ฮอลล์ก็ปิดประตู พร้อมเสกคาถาเตือนภัยง่าย ๆ ถ้ามีคนเข้าใกล้ เขาจะรู้ตัวทันที

ฮอลล์คิดครู่หนึ่ง

สาเหตุที่เขาควบคุมความสามารถนี้ไม่ได้ก็เพราะ พลังเวทยังอ่อนเกินไป

ถ้าเพิ่มระดับพลังเวท เขาน่าจะควบคุมสวิตช์ของมันได้

ต่อให้ไม่ได้ผล อย่างน้อยก็ต้องลอง

“อัปเกรดพลังเวท 11,000 หน่วย” ฮอลล์พูด

ติง!

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ พลังเวทเพิ่มเป็นระดับ 12

แผงควบคุมอัปเดตแล้ว

พลังเวท: LV12 (0 / 1200)

เงินคงเหลือ: 202,181 เกลเลียน 6 ซิกเกิ้ล 23 คนุต

ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมาก ฮอลล์จึงอัปเกรดต่อไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่ง—

ติง!

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ พลังเวทเพิ่มเป็นระดับ 20

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ สายเลือดได้รับการอัปเกรด: เปิดใช้งาน พินิจใจเวอร์ชั่นเต็ม, พาร์เซลเมาท์ระดับต้น

แผงควบคุมอัปเดตแล้ว

พลังเวท: LV20 (0 / 2000)

สายเลือด: สายเลือดพ่อมด (พินิจใจเวอร์ชั่นเต็ม, พาร์เซลเมาท์ระดับต้น)

เงินคงเหลือ: 78,181 เกลเลียน 6 ซิกเกิ้ล 23 คนุต

ทันทีที่เลเวลขึ้นถึง 20 ฮอลล์ก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนไปมาก

เบาสบาย... แต่เต็มไปด้วยพลัง

เขารู้สึกได้ถึงเวทมนตร์ที่ไหลผ่านกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่าง

เขาหลับตาแล้วค่อย ๆ ปล่อยพลังเวทออกไปภายนอก

เขารู้ได้ทันทีว่า ใครอยู่ตรงไหนของบ้านโพรงกระต่าย พวกเขาพูดอะไร คิดอะไร ทำอะไร

ดวงตาของฮอลล์หลับอยู่ แต่มีแสงสีทองวาบออกมาจากขอบตา เป็นเพียงแวบเดียว ราวกับภาพลวงตา

เขาขยายการรับรู้ไปไกลขึ้น

ถึงหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไป

มักเกิ้ลนับไม่ถ้วน ปรากฏในใจเขา

เสี้ยวหนึ่งของเวทมนตร์แทรกเข้าไปในจิตใจพวกเขา

ฮอลล์รู้สึกว่าเขา ควบคุมพวกเขาได้ ทั้งความคิด และการกระทำ

ความจริงแล้ว... ถ้าเขาอยากจะทำ เพียงแค่ “กด” เบา ๆ

ทุกคนพวกนั้นก็อาจตายได้ในทันที

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือน ราชา ที่ถืออำนาจตัดสินความเป็นความตายของผู้คน

ชาวบ้านพวกนั้นช่างอ่อนแอ จนแทบไม่คู่ควรให้เขามอง

แต่แล้วฮอลล์ก็รู้ตัวทันที...

ความคิดของเขาตอนนี้มันผิดไปหมด

เขาเริ่มมองผู้คนจาก “เบื้องบน” เหมือนมองฝูงมด

เขาดึงพลังเวททั้งหมดกลับเข้าร่างทันที สูดลมหายใจลึก แล้วพยายามข่มความรู้สึกประหลาดที่เพิ่งเกิดขึ้น

เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง แสงสีทองในดวงตาก็หายไป

แต่—

ความรู้สึก “อยู่เหนือทุกสิ่ง” นั้น...

ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจเขา

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………