บทที่ 11 ตัวช่วยนอนหลับ

บทที่ 11 ตัวช่วยนอนหลับ

[แมงป่องปีศาจเนตรมาร]

ชื่อ: สการ์เนอร์

เผ่าพันธุ์: แมลง

คุณภาพ: ฮีโร่ระดับมหากาพย์

ระดับ: ยูนิตระดับ 1

พลังชีวิต: 80,000

พลังโจมตี: 800

พลังป้องกัน: 500

สกิล:

• จ้องมองด้วยเนตรมาร: สการ์เนอร์จ้องมองศัตรู ทำให้ศัตรูทั้งหมดในระยะสายตาเกิดอาการมึนงง ยิ่งจำนวนศัตรูมาก ผลของอาการมึนงงจะยิ่งลดลง
• ลำแสงมรณะ: เนตรปีศาจของสการ์เนอร์ปลดปล่อยลำแสงแห่งความตาย สร้างความเสียหายมหาศาลเมื่อกระทบศัตรู
• รัศมีแห่งเผ่าแมลง: ในฐานะฮีโร่เผ่าแมลงระดับมหากาพย์ สการ์เนอร์สามารถมอบบัฟให้กับยูนิตเผ่าแมลงทั้งหมด จำนวนสูงสุด: 80,000 ตัว

...

แมงป่องปีศาจเนตรมาร ‘สการ์เนอร์’ หมอบกราบลงทันทีเมื่อเห็นหลี่เฟิง พร้อมส่งเสียง 'จี๊ดๆ' ถี่ยิบ แสดงความเคารพต่อผู้เป็นนาย

ในฐานะฮีโร่เผ่าแมลง สการ์เนอร์มีสติปัญญาสูงพอตัว แต่ไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้

หลี่เฟิงเข้าใจความหมายของสการ์เนอร์ เขาผายมือขึ้นเล็กน้อยและกล่าวว่า “ลุกขึ้นเถิด”

เมื่อได้ยินดังนั้น สการ์เนอร์จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หลี่เฟิงพึงพอใจกับฮีโร่ตัวนี้มาก

เขาไม่ได้พอใจที่ความแข็งแกร่งส่วนตัวของสการ์เนอร์ แต่พอใจในสกิล ‘รัศมีแห่งเผ่าแมลง’ ของมันต่างหาก

จุดเด่นที่สุดของฮีโร่ไม่ใช่พลังต่อสู้ของตัวเอง แต่เป็นความสามารถในการมอบบัฟให้กับกองทัพพันธมิตร

ในฐานะฮีโร่ระดับมหากาพย์ สการ์เนอร์สามารถบัฟยูนิตเผ่าแมลงได้ถึง 80,000 ตัว

นั่นหมายความว่า ยูนิตทั้งหมดของหลี่เฟิงในตอนนี้จะได้รับบัฟจากสการ์เนอร์อย่างทั่วถึง

เขาเคยเรียนมาว่า บัฟจากฮีโร่ระดับมหากาพย์จะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้ยูนิตได้ประมาณ 50%!

นี่เพียงพอที่จะยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของกองทัพหลี่เฟิงขึ้นไปอีกขั้น

“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้เจ้าต้องออกศึกพร้อมกับข้า!”

เมื่อได้ยินคำว่า 'ออกศึก' ดวงตาของสการ์เนอร์ก็เปล่งประกายขึ้นทันที เลือดแห่งเผ่าพันธุ์แมลงในกายเดือดพล่าน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วครึ่งชั่วโมง

การบุกโจมตีของมอนสเตอร์ในวันแรกสิ้นสุดลงในที่สุด

บนช่องเซิร์ฟเวอร์ จำนวนลอร์ดทั้งหมดถูกแสดงให้เห็น

หลี่เฟิงมองดูตัวเลขแล้วอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ

เพียงคืนแรกคืนเดียว ลอร์ดมือใหม่กว่า 100,000 คนถูกกำจัดออกไป

ตัวเลขที่แสดงบนช่องเซิร์ฟเวอร์ในขณะนี้เหลือไม่ถึง 900,000 คนแล้ว

เมื่อการบุกโจมตีจบลง ลอร์ดที่รอดชีวิตต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเริ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก

บ้างก็อวดผลงานความสำเร็จของตน

บ้างก็โชว์การออกแบบที่หลบภัยอันชาญฉลาด

คนอื่นๆ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ หวังว่าจะเอาตัวรอดจากการบุกโจมตีครั้งต่อไปได้

ขณะที่คุยกัน หัวข้อสนทนาก็วนมาถึงเรื่องของหลี่เฟิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การกวาดล้างก็อบลิน 50 ตัวภายในเวลาแค่สองนาทีครึ่ง ผงาดขึ้นเป็นอันดับหนึ่งเหนือลอร์ดนับล้านคน ความสำเร็จนี้ช่างเจิดจรัสเกินไป

“พวกนายคิดว่าเทพที่ชื่อหลี่เฟิงคนนี้ปลุกได้ยูนิตอะไร?”

“ฉายาอาณาเขตของเขาคือ ‘ผู้ควบคุมภัยพิบัติ’ ฉันเดาว่าอาจจะเป็นอัศวินแห่งภัยพิบัติ ยูนิตระดับ 6”

“อาจจะเป็นสัตว์ร้ายแห่งภัยพิบัติ ยูนิตระดับ 6 ก็ได้นะ นั่นเป็นยูนิตระดับ 6 แถวหน้าที่ใครๆ ก็ยอมรับ แกร่งกว่าอัศวินแห่งภัยพิบัติเยอะ”

“ไม่ว่าจะเดายังไง หลี่เฟิงต้องได้ยูนิตระดับ 6 แน่นอน ไม่มีข้อสงสัยเลย”

“พี่หลี่เฟิง ยังขาดคนรับใช้ไหมครับ? ผมขอกอดขาพี่หน่อย ผมมียูนิตระดับ 2 ครับ”

“คนข้างบน ไปนอนเถอะ เทพระดับยอดพีระมิดแบบนั้นจะมาสนใจยูนิตระดับ 2 กระจอกๆ แบบนายได้ไง? พี่หลี่เฟิง ดูทางนี้ครับ ผมมียูนิตระดับ 3 ขอกอดขาพี่ด้วยคน”

“นายก็เหมือนกัน ไปนอนซะ!”

“...”

เมื่อหลี่เฟิงเปิดช่องเพื่อน เขาแทบคลั่งกับเสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง-ติ๊ง-ติ๊ง’ ที่ดังไม่หยุดหย่อน

เพราะประกาศจากเซิร์ฟเวอร์ เขาจึงได้รับคำขอเป็นเพื่อนจำนวนมหาศาล

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปฏิเสธคำขอทั้งหมดในคลิกเดียว และตั้งค่าบัญชีเป็นส่วนตัว

“นี่คงเป็นความรู้สึกของการเป็นดาราหรือเน็ตไอดอลสินะ”

หลี่เฟิงยิ้มแห้งๆ

เขายังเห็นอีกว่าในช่องแชทของโรงเรียน หลายคนกำลังแท็กหาเขาอย่างบ้าคลั่ง

ปี 1 ห้อง 1 หลิวมู่: “@ปี 1 ห้อง 1 หลี่เฟิง อย่าบอกนะว่าคนที่อยู่อันดับ 1 บนบอร์ดคือลีดเดอร์บอร์ดคือนาย”

ปี 1 ห้อง 9 เฉินยง: “เชี่ย จริงดิ? โรงเรียนเรามีคนโหดขนาดนี้เลยเหรอ? ขอกอดขาด้วยคนได้ไหม?”

ปี 1 ห้อง 1 หวังเฉิน: “คนข้างบนไม่รู้เหรอ? ยูนิตเริ่มต้นที่หลี่เฟิงปลุกได้คือยูนิตขยะอย่างผึ้งพิษ เขาจะไปกระตุ้นประกาศเซิร์ฟเวอร์ได้ไง?”

XXX: “ใช่ๆ คงแค่ชื่อเหมือนกันเฉยๆ แหละ ในหมู่ลอร์ดตั้งล้านคน มีคนชื่อหลี่เฟิงสักสองสามคนก็เรื่องปกติ”

“...”

แม้เพื่อนร่วมชั้นบางคนจะปักใจเชื่อว่าเป็นแค่คนชื่อซ้ำ แต่นักเรียนจำนวนมากยังคงแท็กหาหลี่เฟิง หวังให้เจ้าตัวออกมาไขข้อข้องใจ

แต่หลี่เฟิงเพียงแค่ชำเลืองมองช่องแชทแวบเดียว ก่อนจะปิดมันลงและตั้งค่าเป็น ‘ห้ามรบกวน’

เขาไม่มีความสนใจที่จะไปอธิบายอะไรให้คนแปลกหน้าฟัง

ถึงหลายคนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น แต่เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่กี่เดือน พวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

การที่หลี่เฟิงเงียบหายไปนาน ทำให้หวังเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตราบใดที่ไม่ใช่หลี่เฟิงคนนี้ ก็ไม่มีปัญหา

ในห้องเรียน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียนหรือความนิยม เขาถูกหลี่เฟิงกดข่มมาตลอด

ภายนอกเขาทำตัวเป็นมิตร แต่ลึกๆ แล้วเขาเหม็นขี้หน้าหลี่เฟิงสุดๆ

ถ้าคนที่ทำให้เกิดประกาศเซิร์ฟเวอร์คือหลี่เฟิงจริงๆ เขาคงนอนไม่หลับทั้งคืนแน่

ปี 1 ห้อง 1 หวังเฉิน: “เอาล่ะทุกคน เลิกแท็กหลี่เฟิงได้แล้ว เขาปลุกได้ยูนิตขยะ ตอนนี้คงกำลังเศร้าอยู่ อย่าไปซ้ำเติมเขาเลย”

เมื่อเห็นว่าหลี่เฟิงไม่โผล่ออกมาสักที ทุกคนจึงต้องยอมรามือไป

สำหรับหลายคน คืนนี้ถูกลิขิตให้เป็นค่ำคืนที่นอนไม่หลับ

นี่เป็นวันแรกในฐานะลอร์ด และหลังจากได้ประจักษ์กับโลกอันงดงามใบนี้ คนส่วนใหญ่ต่างตกอยู่ในภาวะตื่นเต้น

หัวใจของหลี่เฟิงเองก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกของเขาในโลกอันน่าอัศจรรย์นี้ และเขาหลงใหลมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังประสบความสำเร็จอย่างงดงามในวันแรก ถึงขั้นคว้าอันดับหนึ่งในการป้องกันมอนสเตอร์รอบแรก

ความตื่นเต้นของเขาเหนือกว่าใครๆ ทั้งมวล

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ—

เขานอนไม่หลับ

“อ้อจริงสิ ลืมไปได้ยังไงเนี่ย!”

ทันใดนั้น หลี่เฟิงก็นึกถึงใครบางคน หรือจะพูดให้ถูกคือแมลงตัวหนึ่ง

เขาเรียกสการ์เนอร์ออกมา และถามว่าสกิล ‘จ้องมองด้วยเนตรมาร’ มีผลข้างเคียงอื่นนอกจากทำให้มึนงงหรือไม่

เมื่อได้รับคำตอบปฏิเสธ เขาจึงสั่งให้สการ์เนอร์ใช้สกิลใส่เขาตทันที

วินาทีถัดมา เขารู้สึกโลกหมุนคว้าง ทุกหนทุกแห่งกลายเป็นวังวนแห่งความโกลาหล เต็มไปด้วยดวงตาสีแดงเข้มยั้วเยี้ยไปหมด

แล้วก็... ไม่มี 'แล้วก็'

เขาล้มพับและหลับไปในทันที

สการ์เนอร์เป็นถึงฮีโร่ระดับมหากาพย์ ส่วนเขาเป็นแค่คนธรรมดา

ผลของอาการมึนงงจากสกิลนี้รุนแรงเกินต้านทานสำหรับเขา ส่งผลให้เขาสลบเหมือดไปโดยตรง

เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

ในยามเช้าตรู่ หลี่เฟิงลุกจากเตียงและบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

“วันใหม่เริ่มต้นแล้ว”

แสงอาทิตย์ยามเช้าสีแดงระเรื่อทอดลงมา กระทบแก้มของหลี่เฟิง ทำให้เขาดูเปล่งปลั่ง

“รวมพล!”

สิ้นเสียงคำสั่ง ยูนิตทั้งหมดก็มารวมตัวกันเบื้องหน้าเขาในพริบตา จัดกระบวนทัพแบ่งเป็นสามสีอย่างชัดเจน

นำทัพโดยฮีโร่ระดับมหากาพย์ สการ์เนอร์...