ตอนที่ 330: การกลับมาพบกัน (2)

ตอนที่ 330: การกลับมาพบกัน (2)

เมื่อเฟรย่าเห็นร่างของอีธานที่สวมหน้ากาก ความทรงจำต่างๆ ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัว

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่ดวงตากลับเริ่มเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ได้พบเขา แต่เธอรีบปาดน้ำตาทิ้งและบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

“อีธาน ทำไมคุณต้องปลอมตัวเป็นพ่อของเอมิลี่ด้วยล่ะ?” ลูซี่มองอีธานด้วยความงุนงง

“ก็ชั้นเป็นพ่อของเอมิลี่จริงๆ นี่ ยัยบ๊อง” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าอีธาน เขาคว้าตัวลูซี่เข้ามากอดแน่น “คิดถึงเธอจริงๆ”

อีธานกอดเธอและโซระอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรต่อ

สำหรับพวกเธอ อีธานจากไปเพียงชั่วครู่ แต่สำหรับเขา เวลาผ่านไปหลายสิบปีแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะคิดถึงพวกเธอมากขนาดนี้

สักพักเขาก็ผละจากลูซี่และเดินไปกอดสาวๆ ทีละคน

ตอนที่อีธานกอดซันจู เธอฉวยโอกาสลูบคลำก้นเขาพร้อมทำหน้าหื่น อีธานได้แต่หัวเราะและไม่ได้ว่าอะไรพฤติกรรมของเธอ

คนสุดท้ายที่เขาเข้าไปกอดคือมากิโนะ เธอเป็นคนถามขึ้นว่า “อีธาน เกิดอะไรขึ้นกับคุณคะ?”

สาวๆ เข้ามารุมล้อมอีธาน

“มีเรื่องเล่าเยอะแยะเลยล่ะ แต่สรุปสั้นๆ คือ... ชั้นถูกส่งย้อนกลับไปในอดีตเมื่อ 50 ปีก่อน” อีธานเริ่มเล่าเรื่องที่หมอกสายรุ้งส่งเขาข้ามเวลา

“เอาจริงดิ?” อัลบีด้าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“YES, I AM!” อีธานเกือบจะเลียนแบบท่าทางของ โมฮัมเหม็ด อับดุล จากโจโจ้ แต่เปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย

“มิน่าล่ะ ชายสวมหน้ากากถึงโผล่มาช่วยพวกเราได้ทุกครั้งที่เดือดร้อน” โรบินยิ้มอ่อนโยน

สาวๆ รู้สึกอบอุ่นหัวใจ เพราะอีธานไม่เคยลืมพวกเธอและคอยดูแลอยู่ห่างๆ เสมอ

“แถมยังอธิบายได้ด้วยว่าทำไมคุณถึงสูงขึ้นและหล่อขึ้นกว่าเดิม” โนจิโกะตบหลังอีธานเบาๆ เพราะเธอเอื้อมไม่ถึงไหล่เขา

ทุกคนต่างอยากรู้ว่าอีธานไปทำอะไรมาบ้างในอดีต และทำไมถึงยังดูหนุ่มแน่นทั้งที่ผ่านไปตั้ง 50 ปี แต่ก่อนที่จะได้ถาม ลูซี่ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมา

“มีเรื่องนึงที่ชั้นไม่เข้าใจ” ลูซี่พูดกับอีธานด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรเหรอ?” อีธานและสาวๆ คนอื่นสงสัย

“ถ้าเอมิลี่เป็นลูกสาวคุณ แล้วใครเป็นพี่สาวคนโตล่ะ? เอมิลี่หรือโซระ?”

“ลูกคนแรกของอีธานคือโซระ แต่อีธานย้อนเวลากลับไป 50 ปีแล้วมีลูกคนที่สอง นั่นแปลว่าเอมิลี่เกิดก่อนโซระตั้งหลายปี”

“ตกลงใครเป็นพี่สาวกันแน่?” ยิ่งคิดควันก็ยิ่งออกหูลูซี่

มันน่าสับสนจริงๆ นั่นแหละ

สาวๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตอบไม่ได้

“อย่าคิดมากเลยน่า โซระเป็นลูกสาวคนแรกของชั้น เพราะงั้นเธอก็ต้องเป็นพี่สาวคนโตสิ” ถึงตอนนี้เอมิลี่จะอายุมากกว่าโซระหลายปี แต่ความจริงที่ว่าโซระเป็นลูกคนแรกก็ไม่เปลี่ยนแปลง

‘แต่สงสัยจังว่าเอมิลี่จะยอมรับความจริงที่ต้องเป็นน้องสาวได้ไหมนะ’

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันเรื่องใครเป็นพี่สาว โซระกลับตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “โซระมีน้องสาวเหรอคะ? โซระอยากเจอน้องเร็วๆ จังเลย”

โซระเริ่มรบเร้าให้พ่อพาไปแนะนำน้องสาว

อีธานอุ้มลูกสาวขึ้นมาหอมแก้ม “ปะป๊าไม่ได้พาแกมาด้วย แต่เราจะได้เจอกันที่เกาะถัดไปนะ”

โซระอยากเจอน้องเดี๋ยวนี้ แต่ในเมื่อน้องไม่อยู่ ก็จำต้องรอ

“งั้นเรารีบไปเกาะถัดไปกันเถอะ!” ความกระตือรือร้นของโซระไม่ได้ลดน้อยลงเลย เธอยังคงร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี ‘น้องสาวของโซระ~ อยู่ที่เกาะถัดไป~’

“คุณมีลูกกี่คนคะ? ไม่สิ... ถามว่าตลอด 50 ปีที่ผ่านมา คุณมีเมียกี่คนดีกว่า?” นามิขมวดคิ้วมองอีธาน

“ชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องเป็นร้อย” ถ้าโซโลรู้จักโปเกมอน เธอคงบอกว่าอีธานเดินทางไปตามเกาะต่างๆ เพื่อจับผู้หญิงเหมือนจับโปเกมอน “ในหัวหมอนั่นมีแต่เรื่องเซ็กซ์ ขืนให้อดอยากปากแห้งเป็นสิบๆ ปีมีหวังลงแดงตายพอดี”

“นั่นแหละคืออีธานที่เรารู้จักและยอมรับ เพราะงั้นต่อให้เขามีผู้หญิงเป็นร้อยคนในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา เราก็ไม่สนหรอก” มากิโนะยิ้มหวาน “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ลืมพวกเรา และกลับมาหาพวกเราถึงแม้จะมีผู้หญิงคนอื่นแล้วก็ตาม”

‘ความจริงชั้นไม่ได้มีเมียเป็นร้อยหรอก... แต่มีเป็นเกาะเลยต่างหาก’ เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากอีธาน แต่เขาเลือกที่จะเงียบไว้ในเมื่อมากิโนะช่วยแก้ต่างให้แล้ว ‘เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เองในอนาคต ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตัวชั้นในอนาคตจัดการละกัน’

“ทหารเรือ!” คร็อคโกตะโกนเตือนทุกคน

ทหารเรือกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น นำโดยชายแก่ริมฝีปากหนา และหญิงสาวผมสีม่วงอ่อน พร้อมด้วยชายแก่อีกสามคนยืนอยู่ด้านหลัง

คร็อคโกเกือบจะโจมตีพวกเขาแล้ว แต่อีธานห้ามไว้

“พ-พวกแก... หรือว่าจะเป็น...” เฮนโซชี้ไปที่ทหารเรือเหล่านั้นด้วยมือสั่นเทา

“หือ? รู้จักพวกนั้นด้วยเหรอตาแก่?” แอนถาม

แต่ก่อนที่จะมีใครตอบ พลเรือโทปากหนาก็พูดขึ้น “อาจารย์ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”

พลเรือโทผู้นี้เป็นชายสูงวัยผมบลอนด์ยุ่งเหยิง ริมฝีปากหนาเตอะ สวมแว่นกันแดดสีดำ มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และพันผ้าพันแผลไว้ที่แขน สวมเสื้อกล้ามสีดำใต้เสื้อคลุมทหารเรือ กางเกงขายาวสีเทา และรองเท้าบูทสีเขียว

พวกทหารเรือดูดีใจมากที่ได้เจออีธาน โดยเฉพาะผู้หญิงผมสีม่วงอ่อน

“อาจารย์?” สาวๆ งงหนักเข้าไปอีก

บางคนเริ่มคิดว่าอีธานคงไปรับลูกศิษย์มาสอนตอนย้อนอดีตแน่ๆ

พอโซระสังเกตหน้าตาพวกเขาชัดๆ เธอก็จำได้ “เดี๋ยวนะ โซระจำได้แล้ว ปากหนาๆ กับหน้าตากวนๆ แบบนั้น แล้วก็ผมสีม่วงนั่น... พวกพี่คือ ลาปานุย กับ อิโซกะ ใช่ไหมคะ?”

คราวนี้ลูกเรือคนอื่นที่ไม่รู้จักลาปานุยกับอิโซกะยิ่งงงหนัก แต่คนที่เคยเข้าไปในหมอกสายรุ้งเข้าใจทันที

“อาจารย์ พวกเราขอโทษครับ” ลาปานุยโค้งคำนับอีธานด้วยความละอายใจ “ถึงอาจารย์จะสั่งสอนพวกเรามา แต่ไม่มีใครในพวกเราไต่เต้าไปถึงระดับพลเรือเอกได้เลยสักคน”

“ไม่ต้องคิดมากหรอก” อีธานคาดไว้อยู่แล้ว เพราะพวกนี้ไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นอะไรนัก และเขาก็สอนไปได้ไม่นาน

อีธานมองเสื้อคลุมความยุติธรรมของลาปานุย แล้วมองคนอื่น “หืม แต่ดูเหมือนจะมีแค่เธอคนเดียวนะที่เป็นพลเรือโท”

“เปล่าค่ะ พวกเราทุกคนเป็นพลเรือโทหมดแหละ ที่ไม่ใส่เครื่องแบบเพราะเราลางานแล้วติดเรือของลาปานุยมาที่นี่น่ะค่ะ” ผู้หญิงที่พูดคืออิโซกะ เธอมองอีธานด้วยสายตาหวานเชื่อม

แม้อายุจริงจะปาเข้าไปหกสิบกว่าแล้ว แต่เธอยังดูเหมือนสาววัยสามสิบต้นๆ และยังคงความสวยไว้ได้ไม่สร่าง

อิโซกะเดินเข้าไปกอดอีธาน ทำเอาอีธานยิ้มและกอดตอบ “พลเรือโทกอดโจรสลัดแบบนี้ เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็เอาไปนินทาหรอก”

อิโซกะหัวเราะแล้วพูดเสียงจริงจัง “อาจารย์คะ หนูไม่สนหรอกว่าใครจะมองยังไง หนูลาออกจากทหารเรือเพื่ออาจารย์ได้เสมอนะคะ”

“จะว่าไป ดูเหมือนคุณฮานะและคนอื่นๆ จะโกรธอาจารย์มากเลยนะคะ” อิโซกะเล่าให้อีธานฟังว่าพวกทหารเรือหญิงที่มีความสัมพันธ์กับเขารู้ความจริงว่าเขายังไม่ตาย แต่กลับไม่เคยไปเยี่ยมพวกเธอเลย ทั้งที่เขาไปหาซึรุ

• หมายเหตุ: ฮานะปรากฏตัวครั้งเดียวในบทที่ 245

ตอนแรกพวกเธอดีใจมากที่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่พอมารู้ทีหลังว่าเขาเมินพวกเธอ ก็เลยของขึ้น

“สงสัยต้องไปง้อซะหน่อยแล้ว” อีธานเหงื่อตก “แต่พวกเธอรู้ได้ไง?”

“ตอนคุณฮานะไปเยี่ยมคุณซึรุ เธอได้กลิ่นของอาจารย์ติดอยู่บนตัวคุณซึรุและอบอวลไปทั่วห้องเลยค่ะ” อิโซกะพูดอย่างเขินอาย

อิโซกะเล่าไม่หมดเพราะมันน่าอาย ฮานะไม่เพียงแค่จำกลิ่นอีธานได้ แต่ยังเจอ ‘ร่องรอย’ ของกิจกรรมเข้าจังหวะด้วย ทั้งที่ซึรุทำความสะอาดห้องไปแล้ว

‘จมูกดีอะไรขนาดนั้น จำกลิ่นชั้นได้แม่นขนาดนี้ กินผลปีศาจหมาเข้าไปรึไง?’ เปลือกตาอีธานกระตุกยิกๆ สิ่งที่อีธานไม่รู้คือ ฮานะหลงใหลในกลิ่นกายของเขามาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ถึงขนาดเก็บผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่เธอให้เขาไว้บูชาดั่งสมบัติล้ำค่า

หลังจากพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอ ลาปานุยและพรรคพวกก็กลับไปทำหน้าที่ จับกุมเวตตั้นเข้าคุก ส่วนอีธานและสาวๆ ก็ออกเดินทางกันต่อ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน