ตอนที่ 300: ชัยชนะที่ขาดลอย

ตอนที่ 300: ชัยชนะที่ขาดลอย

“อาเธอร์ วันนี้แกต้องตายอยู่ที่นี่แหละ!” เอ็กกินฮาร์ดตะโกนก้อง คลื่นออร่าดาบอันงดงามผ่าทะลุมิติพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย

ออบาดอนตวัดดาบคู่ไขว้กัน สร้างกระแสลมกรรโชกหวีดหวิว ก่อนจะก่อตัวเป็นคมดาบวายุรูปมังกรสีม่วงพุ่งเข้าใส่อีธาน

“ฝ่ามือราชันย์!!” จ็อกกี้ฟาดฝ่ามือใส่อากาศเบื้องหน้า ก่อให้เกิดคลื่นพลังงานประหลาดรวมตัวกันเป็นฝ่ามือยักษ์พุ่งเข้าหาอีธาน

ขณะที่อีธานมองดูเหล่าศัตรูระดมโจมตีเข้ามา เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากดาบในมือ ดวงตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์

“น่าสนใจ... ไม่นึกเลยว่าพรสวรรค์ดาบของชั้นในตอนนี้ จะทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วย” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าอีธานขณะก้มมองดาบโอทาจิในมือที่ยืมมาจากนักดาบเมื่อครู่

“ในเมื่อรู้แล้วว่าพรสวรรค์ดาบของชั้นทำอะไรได้... ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเล่นกับพวกแกอีกต่อไป”

แววตาของอีธานเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ เขาตวัดดาบเพียงครั้งเดียว แสงจากคมดาบที่รุนแรงจนหาที่เปรียบไม่ได้ก็สว่างวาบขึ้นปะทะการโจมตีเหล่านั้น

ความเร็วและพละกำลังที่เหนือขีดจำกัดทำให้อากาศไม่อาจต้านทานได้ ส่งเสียงระเบิดโซนิคบูมดังกึกก้อง

แววตาของอีธานคมกริบและดุดัน จิตสังหารแทบจะก่อตัวเป็นเข็มพุ่งเข้าทิ่มแทงศัตรู

หากคนที่จิตใจไม่เข้มแข็งหรืออ่อนแอมายืนอยู่ต่อหน้าเขาในตอนนี้ อาจถูกแรงกดดันฆ่าตายได้ทันที

เปรี้ยง!!!

การโจมตีประสานของสามจักรพรรดิถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย จนผู้ชมทั้งหมดอ้าปากค้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“ชั้นไม่ได้กะจะฆ่าพวกแกหรอกนะ... แต่จะให้มองข้ามเรื่องที่พวกแกพยายามจะฆ่าชั้น ก็คงไม่ได้!”

วูบ!

อีธานไม่เสียเวลา เขาใช้วาร์ปไปโผล่ตรงหน้าออบาดอนทันที

ในวินาทีเดียวกัน เอ็กกินฮาร์ดสลายเปลวไฟที่แผ่นหลังเพื่อรีดเร้นความเร็วถึงขีดสุด พุ่งเข้าใส่อีธานเพื่อหวังช่วยออบาดอน แต่ทว่า... เขมาช้าไป

“ถือซะว่าเป็นบทลงโทษเล็กๆ น้อยๆ สำหรับการกระทำของพวกแกแล้วกัน!”

ฉัวะ!

ก่อนที่ออบาดอนจะทันตั้งตัว อีธานก็ตวัดดาบตัดแขนขวาของเขาขาดกระเด็น

“อ๊ากกก! ไอ้สารเลวเอ๊ย!” ออบาดอนตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น พยายามใช้ดาบในมือซ้ายโจมตีสวนกลับ

จังหวะเดียวกัน เอ็กกินฮาร์ดก็พุ่งมาถึงด้านหลังอีธานและแทงดาบเข้ามา

เคร้ง! ผัวะ!

อีธานขยับดาบในมือด้วยความเร็วสูงปัดป้องการโจมตีของทั้งคู่พร้อมกัน ก่อนจะยกขาขวาเตะเข้าที่ท้องของเอ็กกินฮาร์ดเต็มแรง ส่งร่างของอีกฝ่ายปลิวถอยหลังไปพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกจากปาก

โดยไม่รอช้า เขาตวัดโอทาจิซ้ำอีกครั้ง ตัดขาของออบาดอนขาดไปอีกข้าง ร่างของออบาดอนร่วงลงกับพื้น จ้องมองอีธานด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวดแสนสาหัส

“ทีแรกกะว่าจะตัดแค่แขนแล้วปล่อยไป แต่ในเมื่อแกขัดขืน... ชั้นเลยตัดสินใจว่าขาข้างนึงของแกก็ไม่จำเป็นเหมือนกัน” อีธานยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางวางคมดาบพาดไว้ที่คอของออบาดอน ราวกับจะบอกว่า ‘ถ้าขัดขืนอีก หัวของแกก็คงไม่จำเป็นแล้วสินะ’

อีธานไม่รอให้ออบาดอนตอบโต้ เขาใช้วาร์ปไปโผล่ตรงหน้าจ็อกกี้

ดูเหมือนจ็อกกี้จะคาดการณ์ไว้แล้วว่าอีธานจะโผล่มา เขาจึงง้างหมัดชกสวนไปที่จุดที่อีธานปรากฏตัว “หมัดราชันย์!”

หมัดนั้นทรงพลังขนาดบดขยี้ภูเขาได้ แต่อีธานกลับรับมันไว้ด้วยฝ่ามือเดียว ร่างของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับกำลังรับหมัดของเด็กน้อยธรรมดา

“ชั้นว่าชื่อ ‘หมัดราชันย์’ มันดูเวอร์เกินจริงไปหน่อยนะ!”

อีธานยิ้มเหี้ยมแล้วเตะเสยเข้าที่หน้าอกจ็อกกี้ แต่ในขณะเดียวกันมือของเขาก็ไม่ยอมปล่อยหมัดของจ็อกกี้

แคว่ก!!

แรงเตะมหาศาลสวนทางกับการยึดจับ ส่งผลให้แขนของจ็อกกี้ถูกกระชากขาดออกจากร่าง

พละกำลังของอีธานเหนือชั้นกว่ามาก เขาจึงฉีกแขนอีกฝ่ายได้ง่ายดายแม้จะเคลือบฮาคิเกราะเอาไว้ก็ตาม

“ปีศาจชัดๆ!” จ็อกกี้รู้สึกสิ้นหวังเมื่อมองอีธาน เขาดูเหมือนเด็กน้อยที่ยืนอยู่หน้าสัตว์ร้ายนักล่า ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอความตาย

“ชั้นจะไม่ฆ่าพวกแก... อยากไปไหนก็ไสหัวไปซะ” อีธานหันไปมองลูกสมุนโจรสลัดของเหล่าจักรพรรดิ แล้วปล่อยฮาคิราชันย์ออกไปข่มขวัญ “รีบพาตัวกัปตันพวกแกไสหัวไปซะ!”

เมื่อจัดการสองคนเสร็จ อีธานหันไปหาเอ็กกินฮาร์ดที่เพิ่งตะเกียกตะกายออกมาจากกองซากปรักหักพัง “ส่วนแกยังไปไหนไม่ได้... ชั้นมีเรื่องอยากทดสอบกับแกหน่อย”

“ไอ้ชาติชั่ว!” เปลวไฟบนหลังเอ็กกินฮาร์ดลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ดาบของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเพลิงกาฬ ตวัดฟันใส่อีธานสุดแรง “คมดาบผ่าเทวะ!”

“ชื่อเวอร์วังอีกแล้วนะ” อีธานโยนโอทาจิทิ้งไปด้านข้าง แล้วยื่นมือเปล่าเข้าไปคว้าใบดาบของเอ็กกินฮาร์ดเอาไว้ดื้อๆ

หมับ!

“จบกันแค่นี้แหละ”

“เป็นไปไม่ได้!” ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าเอ็กกินฮาร์ด นี่คือท่าไม้ตายที่รุนแรงที่สุดของเขา เสริมพลังด้วยเปลวไฟแห่งเผ่าพันธุ์ แต่อีธานกลับรับมันได้ง่ายๆ ด้วยมือเปล่า

อีธานมองเอ็กกินฮาร์ดด้วยสายตาเฉยเมย เขาเคลือบฮาคิเกราะที่แขนจนกลายเป็นสีดำทมิฬไร้เงาสะท้อน

จากนั้นเขากระชากร่างเอ็กกินฮาร์ดเข้ามาหาตัว แล้วซัดหมัดเข้าที่หน้าท้องเต็มเหนี่ยว

ตูม!!!

เอ็กกินฮาร์ดร่วงลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต รู้สึกได้เลยว่าอวัยวะภายในแหลกเหลวกลายเป็นโจ๊ก

แม้เปลวไฟบนหลังจะลุกโชน ซึ่งตามปกติจะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งจนการโจมตีแทบไม่ระคายผิว หรืออย่างมากก็แค่ถลอก แต่ความเสียหายจากหมัดนี้รุนแรงเกินกว่าจะรับไหว เขาหมดสภาพที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

เหล่าโจรสลัดที่เฝ้าดูอยู่ไม่มีความกล้าพอจะดูต่ออีกต่อไป พวกมันเริ่มแตกตื่นและพากันหนีตายสุดชีวิต

เรือของโจรสลัดบางกลุ่มถูกลูกหลงจากการโจมตีของเอ็กกินฮาร์ดจนพังเสียหาย พวกมันจึงต้องแย่งกันขึ้นเรือลำอื่น

ที่น่าแปลกคือ พวกมันยอมให้คนอื่นขึ้นเรือไปด้วยโดยไม่มีการต่อสู้หรือแย่งชิง เพราะต่างตระหนักดีว่าขืนมัวแต่สู้กันเองก็มีแต่จะถ่วงเวลา และอีธานอาจจะตามมาเล่นงานเมื่อไหร่ก็ได้ พวกมันคิดว่าอีธานในฐานะหัวหน้าสมาคมทหารรับจ้าง คงอยากจับโจรสลัดให้ได้มากที่สุดเพื่อเอาไปขึ้นเงินรางวัล

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่คิดแบบนั้น การกระทบกระทั่งกันยังคงมีอยู่บ้าง

เนื่องจากอีธานอนุญาตให้กลุ่มโจรสลัดจ็อกกี้และกลุ่มโจรสลัดคร่ำครวญจากไปได้ พวกมันจึงรีบพากัปตันหนีออกจากเกาะ ส่วนกลุ่มโจรสลัดหรรษานั้นไหวตัวทัน ชิ่งหนีไปเป็นกลุ่มแรกแล้ว

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าช่างน่าตกตะลึง จักรพรรดิทั้งสามพ่ายแพ้อย่างหมดรูป และเอ็กกินฮาร์ดถูกน็อกด้วยหมัดเดียวจนขยับไม่ได้ ทำให้พวกมันตระหนักความจริงข้อหนึ่งว่า... ต่อให้ไกเซอร์เข้ามาร่วมวง หรือสี่จักรพรรดิร่วมมือกัน ก็คงไม่ช่วยอะไร เผลอๆ อาจจะถูกบดขยี้ตายหมู่กันหมด

ไม่มีใครคาดคิดว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ พวกมันกะว่าจะมาดูคนป่วยฝืนสังขารสู้ หรืออย่างน้อยก็คงถูกนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกฆ่าตาย

จักรพรรดิอีกสองคนกะว่าถ้าเอ็กกินฮาร์ดฆ่าอีธานไม่ได้ พวกมันจะเข้าไปซ้ำให้ตาย แต่ความจริงกลับตบหน้าฉาดใหญ่ พวกมันเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังพยายามฆ่าสัตว์ประหลาดที่เป็นอมตะ

กองเรือของกองทัพเรือที่ล้อมรอบเกาะเริ่มเคลื่อนพลเข้าจับกุมโจรสลัด แม้จะจับตัวเป้งๆ ได้บ้าง แต่เรือรบจำนวนมากก็ถูกทำลาย ส่วนใหญ่เป็นฝีมือของพวกจักรพรรดิที่พยายามตีฝ่าวงล้อมหนี

กลุ่มโจรสลัดนักดาบเองก็หนีเอาตัวรอด ทิ้งกัปตันเอ็กกินฮาร์ดไว้กับอีธานเพียงลำพัง

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน