ตอนที่ 290: คำท้า

ตอนที่ 290: คำท้า

อีธานหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเอ็มม่าดีใจที่จะได้กลับมาว่ายน้ำอีกครั้ง “เอ็มม่า ไม่อยากเห็นความสามารถอื่นของชั้นบ้างเหรอ?”

“มีอีกเหรอ?” เอ็มม่าอดไม่ได้ที่จะตกใจ

“ความสามารถของผลปีศาจพัฒนาขึ้นหลังจากตื่นแล้วน่ะ” อีธานยิ้ม แล้วหันไปทางป่าพร้อมผิวปากเสียงดังลั่น

ครู่ต่อมา ฝุ่นควันเริ่มฟุ้งกระจาย สัตว์น้อยใหญ่นานาชนิดบนเกาะต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาหาอีธาน

สัตว์ทุกตัวหยุดยืนพร้อมเพรียงกันตรงหน้าอีธานและเอ็มม่า ไม่ว่าจะเป็นหนูตัวจิ๋วหรือหมีตัวใหญ่ยักษ์ ต่างมองมาที่อีธานอย่างเชื่อฟัง

“เมื่อก่อนชั้นทำได้แค่คุยกับสัตว์ แต่ตอนนี้ชั้นสั่งพวกมันได้แล้ว” ความจริงไม่ใช่การควบคุมจิตใจ แต่เป็นการออกคำสั่งโดยใช้ออร่าของ ‘เทพมังกร’ กดดันให้พวกมันทำตาม

แต่จะเรียกว่าควบคุมก็ได้ เพราะไม่มีสัตว์ตัวไหนกล้าขัดคำสั่งเขา ต่อให้เขาสั่งให้พวกมันอดอาหารจนตาย พวกมันก็จะยอมทำตามโดยไม่กินอะไรเลยจนกว่าจะสิ้นใจ

เขาควบคุมได้แม้กระทั่งจ้าวแห่งท้องทะเล

อีธานเริ่มอธิบายความสามารถอื่นๆ ต่อ

ความสามารถในการหายใจใต้น้ำพัฒนาขึ้นจนสามารถหายใจได้ในทุกสภาพแวดล้อม แม้แต่ในอวกาศที่ไม่มีออกซิเจนเขาก็อยู่ได้

ความสามารถในการฟื้นฟูพัฒนาขึ้น จนสามารถรักษาบาดแผลได้รวดเร็วโดยไม่ต้องพึ่งพลังชีวิต

ต่อให้แขนขาขาด ถ้าอีธานเอามาต่อให้เข้าที่ ร่างกายก็จะสมานแผลและเชื่อมต่ออวัยวะนั้นกลับคืนมาได้

เอ็มม่ามองอีธานตาค้าง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ผลปีศาจของคุณมันไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้เลยจริงๆ”

อีธานสั่งให้สัตว์ต่างๆ กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ จากนั้นเขากับเอ็มม่าก็คุยกันต่ออีกพักใหญ่ จนกระทั่งเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา

อีธานตั้งใจจะโชว์ร่างมังกรให้เอ็มม่าดู แต่การปรากฏตัวของเด็กน้อยทำให้เขาต้องหยุดไว้ก่อน

เด็กหญิงคนนี้อายุเก้าขวบ ผมสั้นสีดำ มีผมสองจุกชี้ขึ้นฟ้า

“ชัคกี้ เข้ามาทำอะไรในป่า มันอันตรายนะ” อีธานก้มลงลูบหัวเด็กน้อย

“ไม่มีสัตว์ตัวไหนสู้หนูได้หรอก หนูเก่งจะตาย” ชัคกี้พองแก้มป่องอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามาทำไม เธอยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้อีธานด้วยสีหน้ากังวล “ท่านอาเธอร์ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าท่านป่วยหนัก”

อีธานเลิกคิ้ว รับหนังสือพิมพ์มาอ่านให้เอ็มม่าฟัง

เนื้อหาในข่าวสรุปว่า หัวหน้าสมาคมทหารรับจ้างป่วยหนักด้วยโรคร้ายแรง และอาการเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่ทราบได้ เพราะเขาหายตัวไปเงียบๆ ถึงสองเดือน

แต่บางกระแสก็มองว่าเป็นข่าวลวง หัวหน้าสมาคมทหารรับจ้างแค่พยายามจะหลบเลี่ยง ‘คำท้าดวล’ จากหนึ่งในสี่จักรพรรดิ

“ท่านอาเธอร์ ท่านไม่เป็นไรแน่นะคะ? ข่าวบอกว่าป่วยหนักมากเลย” ชัคกี้มองเขาด้วยความเป็นห่วง ซึ่งในสายตาอีธาน เธอดูน่ารักมาก

“ชั้นสบายดี ไม่ได้ป่วยเป็นโรคร้ายอะไรหรอก” อีธานหัวเราะร่าพลางอุ้มเด็กน้อยขึ้นนั่งบนไหล่ แล้วออกเดินมุ่งหน้าเข้าเมือง “ความจริงแล้ว ชั้นนี่แหละเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องอาการป่วยเอง”

“ทำไมล่ะ?!” ทั้งเอ็มม่าและชัคกี้ถามขึ้นพร้อมกัน

“จำได้ไหมที่ชั้นบอกว่าชั้นดื่มยาพิษที่ห้าผู้เฒ่าให้มา?” อีธานหันไปมองเอ็มม่า เมื่อเห็นเธอพยักหน้าเขาก็พูดต่อ “ชั้นวางแผนจะใช้เรื่องนี้แกล้งตาย ก่อนจะกลับไปอนาคตน่ะ”

ชัคกี้งงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน ‘ยาพิษ? ห้าผู้เฒ่า? กลับไปอนาคต?’

คุยกันไปสักพัก เอ็มม่าก็นึกขึ้นได้ “ไหนคุณบอกว่าจะใช้พิษนั่นฝึกร่างกายไม่ใช่เหรอ? ได้ผลไหม?”

อีธานถอนหายใจแล้วยิ้มขื่นๆ “ผลลัพธ์น่าผิดหวังมาก ได้มาแค่การต้านทานพิษเท่านั้นเอง”

“ชั้นไม่รู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเลยตลอดสองเดือนที่ฝึกวิชานั้น แม้แต่อวัยวะภายในก็ไม่เห็นจะแกร่งขึ้นอย่างที่คิด” ตามตำราวิชาบำเพ็ญเพียร ร่างกายเขาควรจะแกร่งขึ้นเพราะพิษ แต่อีธานรู้สึกเหมือนโดนหลอก “บางทีอาจเป็นเพราะโลกนี้ไม่มีพลังปราณ วิชาเลยไม่ได้ผล หรือไม่ระบบก็หลอกชั้น”

[โฮสต์กำลังใส่ร้ายระบบอยู่นะครับ เหตุผลจริงๆ คือร่างกายของคุณแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก พิษชนิดเดียวไม่สามารถทำให้แกร่งขึ้นได้ คุณต้องใช้พิษนับพันชนิดถึงจะเห็นผล]

ความรำคาญปรากฏบนใบหน้าอีธาน เขานึกย้อนไปถึงช่วงแรกๆ ที่มาโลกวันพีซ ระบบมักจะให้ข้อมูลไม่ครบถ้วนเสมอ

เอ็มม่าสังเกตเห็นสีหน้าหงุดหงิดของอีธานจึงถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

อีธานเดาะลิ้นอย่างขัดใจ แล้วอธิบายให้เอ็มม่าฟัง “ชิ! ในคำอธิบายวิชาบำเพ็ญเพียร ระบบเขียนแค่ว่าใช้เสริมสร้างร่างกาย ไม่ได้บอกเงื่อนไขอื่นเลย ชั้นก็นึกว่าจะเก่งขึ้นง่ายๆ ด้วยยาพิษซะอีก”

ชัคกี้มองเอ็มม่ากับอีธานสลับกันไปมาด้วยความงุนงง ไม่รู้เรื่องที่ทั้งคู่คุยกัน แต่เธอก็ไม่ได้ถามแทรก

[ระบบบริสุทธิ์ใจนะครับ โฮสต์ไม่ได้ถามรายละเอียดเอง โฮสต์แค่อ่านคำอธิบายแล้วก็กดซื้อเลยต่างหาก]

“ช่างเถอะ... เอาพิษออกไปซะ เก็บไว้ในตัวก็ไม่มีประโยชน์แล้ว” ในเมื่อวิชานี้ไม่ช่วยให้เขาเก่งขึ้น ก็ไม่มีเหตุผลต้องเก็บพิษไว้

[ดำเนินการกำจัดพิษเรียบร้อยแล้ว]

อีธานไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆ หลังจากพิษหายไป เพราะเดิมทีพิษก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว

หลังจากตรวจสอบร่างกายตัวเองเสร็จ เขาหันไปมองเอ็มม่า “มีคำถามอื่นอีกไหม?”

“แล้วเรื่องจักรพรรดิที่ท้าดวลคุณล่ะ? เป็นข่าวลือเพื่อทำลายชื่อเสียงคุณด้วยหรือเปล่า?” เอ็มม่าจับคางครุ่นคิด

“เรื่องนั้นชั้นไม่รู้ แต่เขาอาจจะท้าดวลก่อนที่จะมีข่าวลือว่าชั้นป่วยก็ได้ อย่าลืมว่าเราอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้วโดยไม่ได้ติดต่อกลับไปที่สมาคมเลย” อีธานมั่นใจว่าจักรพรรดิคนนั้นคงท้าดวลมาก่อนที่ลูกน้องเขาจะปล่อยข่าวลือเรื่องอาการป่วย ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าเขาขี้ขลาดหรือหาข้ออ้างหลบหนีการต่อสู้

“ดูเหมือนจักรพรรดิคนนั้นจะรนหาที่ตายนะ” เอ็มม่าแสยะยิ้ม มั่นใจในชัยชนะของอีธาน “ว่าแต่... จักรพรรดิคนนั้นคือใครคะ?”

อีธานก้มมองหนังสือพิมพ์ อ่านทวนอีกครั้งแล้วยิ้มออกมา “นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ไงล่ะ”

“นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ปะทะ ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!”

“ดูเหมือนเขาจะพยายามพิสูจน์ว่า วิถีแห่งดาบคือที่สุดของความแข็งแกร่งสินะ”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน