ตอนที่ 87: ความเจ็บปวดที่เกินจะทานทน

ตอนที่ 87: ความเจ็บปวดที่เกินจะทานทน

หลังจากอีธานพักผ่อนจนหายเหนื่อย เขาก็เริ่มเคี่ยวเข็ญฝึกซ้อมพวกสาวๆ โดยเฉพาะมากิโนะ นามิ และโนจิโกะ ซึ่งเป็นกลุ่มที่อ่อนแอที่สุด

พวกสาวๆ เสนอไอเดียว่า ใครที่ตั้งใจฝึกซ้อมมากที่สุด จะได้รับสิทธิ์ทำอะไรกับอีธานก็ได้ตลอดทั้งวันโดยที่คนอื่นห้ามขัดจังหวะ ทุกคนเห็นดีเห็นงามกับข้อเสนอนี้ ยกเว้นอีธาน

อีธานแย้งว่าข้อเสนอนี้ไร้ประโยชน์ เพราะยังไงพวกเธอก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการฝึกซ้อมอยู่แล้ว

แต่เพื่อเป็นการสร้างแรงจูงใจ อีธานจึงยื่นข้อเสนอใหม่ว่า ใครที่ฝึกหนักที่สุดในรอบสัปดาห์ จะได้รับวันหยุดพักผ่อนหนึ่งวัน และเธอคนนั้นจะได้ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับเขาตามลำพังโดยไม่มีใครเข้ามายุ่ง

ระหว่างที่คุมการฝึกของสาวๆ อีธานก็ไม่ลืมที่จะฝึกฝนตัวเองด้วย เขาฝึกหลายอย่างแต่เน้นหนักไปที่ ‘ฮาคิสังเกต’ เพราะรู้สึกว่าใกล้จะสำเร็จวิชานี้เต็มทีแล้ว

เมื่อฝึกเสร็จ เขาจะข้ามไปที่เรืออีกลำเพื่อพูดคุยกับราชินี ถ้าอยากจะทำภารกิจให้สำเร็จโดยไม่ใช้สกิลช่วย เขาจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเธอ

ครั้งนี้ระหว่างคุยกัน ราชินีเอ่ยปากชมเรือของอีธานและถามชื่อเรือ แต่พอเขาบอกว่าเรือไม่มีชื่อ เธอก็ตกใจมาก

“คุณปล่อยให้เรือวิเศษขนาดนี้ไม่มีชื่อได้ยังไงคะ? ช่างต่อเรือไม่ได้ตั้งชื่อมาให้เหรอ?” ราชินีเก็บอาการตกใจไม่อยู่ เพราะปกติเรือแทบทุกลำต้องมีชื่อ

“เปล่าครับ ช่างไม่ได้ตั้งให้” แน่นอนว่าอีธานคงไม่บอกเธอหรอกว่า ตอนได้มาครั้งแรกมันเป็นแค่เรือบดลำจิ๋ว

หลังจากคุยกับราชินีสักพัก อีธานก็กลับมาที่เรือและปรึกษาเรื่องชื่อเรือกับพวกสาวๆ ให้พวกเธอช่วยกันเสนอชื่อเจ๋งๆ

“ชื่อ ‘เดอะ นอทตี้ลัส ’ เป็นไง?” โนจิโกะยิ้มกริ่มมองอีธาน

“ชั้นว่า ‘เดอะ ลัสต์สตาร์ ’ ฟังดูดีกว่านะ” ซันจูเสนออย่างภูมิใจที่คิดชื่อเท่ๆ ได้

“พวกเธอเนี่ยตั้งชื่อกันไม่เป็นเลย ชั้นว่าชื่อ ‘มิลเลี่ยน ฮอร์นี่ ’ เหมาะที่สุดสำหรับเรือลำนี้แล้ว” อัลบีด้ายิ้มแป้นนำเสนอชื่อนี้อย่างภาคภูมิใจ แต่สาวๆ คนอื่นมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และไม่เห็นด้วยอย่างแรง เพราะชื่อนี้มันทำลายภาพลักษณ์พวกเธอป่นปี้

“ชั้นว่า ‘แองเจิล พาราไดซ์’ ก็เพราะดีนะ เพราะเรือลำนี้จะเป็นสวรรค์สำหรับสาวๆ ทุกคน” คุอินะเสนอ

“วอร์ แองเจิล ( - นางฟ้าสงคราม) ชื่อนี้สื่อว่าผู้หญิงทุกคนบนเรือมีพลังและห้ามดูถูกเด็ดขาด” โซราเสนอด้วยแววตามุ่งมั่น

จากนั้นคายะเสนอชื่อ ‘อัชทาร์ต’, มากิโนะเสนอ ‘เอโบนี แมรี่’, แอนเสนอ ‘บลู มูน’ และนามิเสนอ ‘แบล็ค โลตัส’

ทุกคนเสนอชื่อกันหมดแล้ว ยกเว้นลูซี่ที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สักพักเธอก็โพล่งออกมาว่า “เดอะ แบล็ค เพิร์ล !”

(หมายเหตุจากผู้แต่ง: อย่าถามผมนะว่าลูซี่ไปเอาชื่อนี้มาจากไหน)

สาวๆ ทุกคนหันมามองอีธาน รอให้เขาตัดสินใจเลือกหรือเสนอชื่อใหม่ อีธานยิ้มและพูดว่า “ชั้นชอบชื่อที่ลูซี่เสนอนะ แต่ขอเติมอะไรหน่อย... คิดยังไงกับชื่อ ‘เดอะ แบล็ค เพิร์ล เฟรย่า’?”

“ตกลง!” ลูซี่หัวเราะร่าและกระโดดกอดอีธาน

สาวๆ บางคนแอบอิจฉาที่อีธานเลือกชื่อที่ลูซี่ตั้ง โดยเฉพาะซันจู

แต่สุดท้าย ชื่อที่อีธานเสนอก็ได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์

[ในที่สุด คุณก็ได้ตั้งชื่อเรือแล้ว] [ยินดีด้วย!] [ภารกิจลับ: ตั้งชื่อเรือแห่งตัณหา! (สำเร็จ)] [รางวัลที่ 1: จิตวิญญาณแห่งเรือ] [รางวัลที่ 2: 20,000 แต้ม!]

[ต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการก่อร่างจิตวิญญาณแห่งเรือให้สมบูรณ์ค่ะ]

‘น่าสนใจแฮะ สงสัยจังว่าจิตวิญญาณเรือจะเป็นยังไง’ อีธานคิดขณะมองดูประกาศรางวัล

[เมื่อจิตวิญญาณแห่งเรือก่อตัวสมบูรณ์ คุณและลูกเรือจะได้รับสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมด้วยค่ะ]

เรื่องนี้ทำให้อีธานสนใจมาก แต่ก็นั่งเดาไปก็เปล่าประโยชน์

.... ... ... ... ...

หลังจากนั้น อีธานและพวกสาวๆ ก็ล่องเรือและฝึกซ้อมต่อเนื่องไปอีกสองวัน

นอกจากการฝึก อีธานใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่กับลูกสาว หรือไม่ก็ไปคุยกับราชินี ส่วนตกดึกก็ใช้เวลาบนเตียงกับสาวๆ

แต่ตอนนี้เหตุการณ์สำคัญที่สุดได้มาถึงแล้ว ระบบได้ทำการผลิตน้ำยารักษาที่เขาต้องการเพื่อนำแขนกลับคืนมาเสร็จสิ้นเรียบร้อย

ขวดน้ำยาปรากฏขึ้นตรงหน้า อีธานพิจารณามันอย่างตั้งใจ น้ำยามีสีแดงคล้ายเลือด อีธานไม่สนใจเรื่องสี เขายกมันขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

หลังจากนั้น เขาก็รู้สึกยุบยิบที่บริเวณบาดแผล และยิ่งเวลาผ่านไป ความเจ็บปวดก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

‘ยัยระบบบ้า! ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะเจ็บขนาดนี้?’

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ความเจ็บปวดก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเกินจะทานทน อีธานเริ่มกรีดร้องลั่นด้วยความทรมาน ทำให้พวกสาวๆ แตกตื่น

“อีธาน! เกิดอะไรขึ้น?” ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของลูซี่ เมื่อเห็นอีธานนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น เพราะแม้แต่ตอนที่บาดเจ็บสาหัสจากการสู้กับมิฮอว์ค เขายังไม่เจ็บปวดขนาดนี้

โซระ (ทารกน้อย) เริ่มร้องไห้จ้าเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของพ่อ ทำให้ลูซี่สับสนว่าจะเข้าไปดูอีธานหรือปลอบลูกก่อนดี

“ทุกคน! ดูที่แขนขวาของอีธานสิ!” โซราเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ

พวกสาวๆ เพ่งมองไปที่แขนกุดของอีธาน และเห็นว่าเนื้อเยื่อและกระดูกกำลังค่อยๆ งอกออกมาเพื่อสร้างแขนใหม่ แต่กระบวนการนั้นดูเชื่องช้าและเจ็บปวดแสนสาหัส

“แขนของอีธานกำลังงอกใหม่... เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?” สาวๆ ตกตะลึง แต่เสียงกรีดร้องของอีธานทำให้พวกเธอกังวลใจแทบขาดสติ ทว่าพวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ความเจ็บปวดก็ลามไปทั่วร่างของอีธาน ไม่ใช่แค่ที่แขนขวา

ของเหลวสีดำคล้ำส่งกลิ่นเหม็นเริ่มถูกขับออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างกายของอีธาน และหลังจากผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง อีธานก็หยุดดิ้นและนอนแน่นิ่งไปกับพื้นด้วยความหมดแรง

เมื่อความเจ็บปวดสิ้นสุดลง อีธานก็สลบไปเพราะความเหนื่อยล้า ไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง ตอนนี้ทั่วทั้งตัวของเขาปกคลุมไปด้วยเมือกสีดำเหนียวหนืดที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจนใครที่ได้กลิ่นต้องคลื่นไส้

แต่พวกสาวๆ ไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นของเขา ทันทีที่เขาหยุดร้อง พวกเธอก็รีบเข้าไปพยุงตัวเขาขึ้นและพาไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย

หลังจากอาบน้ำขัดตัวให้อีธานจนสะอาดเอี่ยม พวกเธอก็พาเขากลับมาที่ห้องกัปตันและวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน