บทที่ 28 ดาวเด่น

หยางฟานชำเลืองมองหวังเถี่ย เห็นอีกฝ่ายขยิบตาส่งสัญญาณให้ เขาจึงไม่รอช้า เริ่มอธิบายขั้นตอนการสืบสวนให้ผู้บังคับบัญชาทั้งสี่ท่านฟังอย่างละเอียด

ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่สังเกตเห็นรูปแต่งงานของหงกวนจือและภรรยา ต่อด้วยแววตาอันผิดปกติของเฉินเว่ยตง จนกระทั่งมาถึงการค้นพบซองขนมชิ้นสำคัญ...

ตลอดการเล่าเรื่อง หยางฟานจงใจยกเครดิตส่วนใหญ่ให้กับหวังเถี่ย ทำให้ทุกครั้งที่สายตาของผู้ใหญ่เบนไปหา หวังเถี่ยถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

เมื่อหยางฟานเล่าจบ หวังหมิงกงถึงกับปรบมือให้ด้วยความประทับใจ

แปะ แปะ แปะ

เขาหันไปยิ้มให้ผอ.หลาน

"ผอ.หลาน สาขาชุยกั่งของคุณนี่เสือซ่อนเล็บจริงๆ มีคนเก่งเยอะขนาดนี้!"

ผอ.หลานหัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ

"หัวหน้าหวังชมเกินไปแล้วครับ สองคนนี้ก็แค่ดวงดีเท่านั้นเอง

คดีนี้สาขาเราระดมคนเยอะ โอกาสเจอเบาะแสสำคัญมันก็เลยมากตามไปด้วย เป็นเรื่องของจังหวะและโชคน่ะครับ"

หวังหมิงกงรู้ดีว่าผอ.หลานถ่อมตัว จึงพยักหน้ายิ้มๆ แล้วหันกลับมามองหยางฟาน

"จริงสิ คุณชื่ออะไรนะ?"

"หัวหน้าหวัง ผมชื่อหยางฟานครับ"

"แล้วจบโรงเรียนตำรวจรุ่นไหนมา?"

หยางฟานเกาหัวแก้เก้อ ตอบด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย

"เอ่อ... หัวหน้าหวังครับ จริงๆ แล้วผมไม่ได้จบโรงเรียนตำรวจ แล้วก็ไม่ได้เป็นข้าราชการตำรวจด้วยครับ ผมเป็นแค่... เด็กฝึกงาน"

"หือ? เด็กฝึกงาน?"

สิ้นคำตอบ ดวงตาของหวังหมิงกงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาหันขวับไปมองผอ.หลาน พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ายิ้มๆ ยืนยัน เขายิ่งอึ้งหนักเข้าไปอีก

จังหวะนี้ หลิวจื้อเสวียนยิ้มเสริมขึ้นมา

"หัวหน้าหวังครับ ถึงเสี่ยวหยางจะไม่ได้จบโรงเรียนตำรวจ แต่เขาก็เป็นเด็กปั้นจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างจินไห่นะครับ"

"มหาวิทยาลัยจินไห่?"

หวังหมิงกงยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก

"แล้วคนจบมหาลัยดังขนาดนั้น มาฝึกงานที่สถานีตำรวจได้ยังไง?"

หยางฟานเรียบเรียงคำพูดในหัว

"เพราะผมชอบงานสืบสวนสอบสวนมากครับ เลยมาสมัครที่สาขา..."

เห็นหยางฟานตอบเลี่ยงประเด็นสำคัญ หลิวจื้อเสวียนจึงช่วยอธิบายแทน

"หัวหน้าหวังครับ จริงๆ แล้วสาเหตุที่เรารับเสี่ยวหยางเข้ามาฝึกงาน เป็นเพราะเขาช่วยเราไขคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งได้ครับ"

"อะไรนะ? เสี่ยวหยางไขคดีฆาตกรรมได้ด้วยเหรอ?"

คราวนี้หลี่เว่ยเหวินที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ อดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม

"หัวหน้าหลิว ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย?"

หลิวจื้อเสวียนยิ้มแล้วเริ่มอธิบาย

"หัวหน้าหลี่ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ...

คดีที่เสี่ยวหยางไขได้ ตอนแรกเราไม่ได้ตีว่าเป็นคดีฆาตกรรม เพราะมีปัจจัยหลายอย่างที่ชี้ว่าเป็นอุบัติเหตุ

แต่พอเสี่ยวหยางมาเจอจุดพิรุธ คดีก็พลิกและปิดได้ทันที เลยเพิ่งรายงานไปที่นครบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน หัวหน้าหลี่อาจจะยังไม่ทันได้เห็นรายงานครับ"

"อ๋อ... เป็นอย่างนี้นี่เอง!"

หลี่เว่ยเหวินพยักหน้า หันมองหยางฟานด้วยความทึ่ง แล้วถามต่อ

"แล้วคดีนั้นมันเป็นมายังไง ไหนลองเล่าให้ผมกับหัวหน้าหวังฟังหน่อยซิ"

หลิวจื้อเสวียนพยักหน้า แล้วสรุปเรื่องราวของคดีวางยาพิษคาเฟอีน 'ความภูมิใจแห่งยุค' ให้ฟังอย่างกระชับ

"คดีนี้ไขได้ฉลาดมาก!"

หวังหมิงกงเอ่ยชมเปราะ สายตาที่มองหยางฟานเต็มไปด้วยความชื่นชมยิ่งกว่าเดิม

หลี่เว่ยเหวินก็เสริมขึ้น

"หัวหน้าหวังพูดถูกครับ! คดีนี้ไม่ใช่แค่ไขได้ฉลาด แต่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางสูงมากด้วย!"

เมื่อโดนผู้ใหญ่รุมชมซึ่งหน้า หยางฟานเริ่มทำตัวไม่ถูก

"หัวหน้าครับ ผมก็แค่ฟลุค..."

"อืม ดีมาก!

พื้นฐานแน่น ไหวพริบดี แถมยังไม่หลงระเริง ถ่อมตน... เป็นคนเก่งที่หาตัวจับยากจริงๆ!" หวังหมิงกงมองหยางฟานด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

เห็นท่าทีของหวังหมิงกง ผอ.หลานเริ่มระแวง รีบพูดดักคอติดตลก

"หัวหน้าหวังครับ อย่าบอกนะว่าท่านถูกใจเสี่ยวหยางเข้าแล้ว?

ผมขอบอกไว้ก่อนเลยนะ เสี่ยวหยางนี่เพชรเม็ดงามของสาขาเรา ผมไม่ยอมยกให้นครบาลแน่ๆ"

หวังหมิงกงระเบิดเสียงหัวเราะ ชี้หน้าผอ.หลานอย่างขบขัน

"เฒ่าหลาน ดูทำเข้า ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แกก็ร้อนตัวซะแล้ว

ใจเย็นๆ พรรคพวก ใจเย็นๆ!"

ผอ.หลานก็อดขำไม่ได้

"แกนี่มันร้ายจริงๆ!"

...บรรยากาศการสนทนาเป็นไปอย่างผ่อนคลายและเป็นกันเอง กินเวลากว่ายี่สิบนาที กว่าหยางฟานและหวังเถี่ยจะได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องผอ.

การพูดคุยครั้งนี้ทำให้เขาเป็นที่จดจำของผู้บังคับบัญชาทั้งสี่ท่านอย่างลึกซึ้ง

เมื่อกลับถึงห้องทำงาน หยางฟานรีบเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าเว็บ Search Engine เตรียมค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีปล้นร้านทองที่เมืองเป่ยชวน

เพียงแค่พิมพ์คำค้นหา "เป่ยชวน" "ปล้น" "ร้านทอง" ไม่กี่วินาทีหน้าเว็บก็แสดงผลลัพธ์มากมาย

หยางฟานสุ่มคลิกเข้าไปดูข่าวหนึ่ง เพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว ดวงตาก็เบิกโพลง—

"เวลา 02.00 น. วันที่ 11 เมษายน เกิดเหตุโจรกรรมร้านทองอุกอาจในเขตหรูเฟิง เมืองเป่ยชวน..."

"กวาดทรัพย์สินทองรูปพรรณและอัญมณีมูลค่าเกือบสามล้านหยวน รปภ. ห้างสรรพสินค้าถูกทำร้ายจนเสียชีวิตหนึ่งราย..."

นี่มันคดีฆาตกรรมชัดๆ!

ไม่ว่าจะเป็นเวลา สถานที่ หรือทรัพย์สินที่ถูกปล้น ทุกอย่างตรงกับภาพนิมิตที่เขาเห็นเป๊ะ!

หยางฟานจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความตื่นเต้น หัวใจพองโต

"ไม่ว่าจะยังไง ฉันต้องปิดคดีนี้ให้ได้!"

ความฮึกเหิมแล่นพล่าน เขาเริ่มวางแผนก้าวต่อไปทันที

"ข้อมูลที่ได้มามาจากการ์ดสอบสวน จะบอกเพื่อนร่วมงานตรงๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้น ฉันต้องหาทางทำให้สถานีตำรวจเปิดการสืบสวนคดีนี้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุด"

คิดได้ดังนั้น เขาหันไปมองหวังเถี่ยที่นั่งยิ้มเหม่อลอยอยู่ไม่ไกล สงสัยจะยังอินกับคำชมของผู้ใหญ่อยู่

หยางฟานหัวเราะในลำคอ ลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาหวังเถี่ย...

บ่ายวันนั้น ตำรวจอวิ๋นไห่ประกาศแผนปฏิบัติการสำคัญสองเรื่อง—

หนึ่ง... ออกหมายจับ 'เฉินเว่ยตง' ทั่วประเทศ (ระดับ B) พร้อมตั้งรางวัลนำจับสูงถึง 100,000 หยวน ประกาศออกสื่อทั้งโทรทัศน์และวิทยุ

สอง... ระดมกำลังตำรวจจำนวนมาก ปูพรมสืบสวนเส้นทางหลบหนี เครือข่ายสังคม และเบาะแสทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเฉินเว่ยตง

ทันทีที่คำสั่งลงไป กลไกของตำรวจอวิ๋นไห่ก็เริ่มหมุนทำงานอย่างรวดเร็วและแม่นยำดั่งเครื่องจักร ตาข่ายขนาดยักษ์กำลังถูกกางออกเพื่อบีบวงล้อมล่าตัวผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งรายนี้

ช่วงค่ำ เมื่อจ้าวเฉียงกลับเข้ามาที่ห้องทำงานด้วยท่าทีผ่อนคลายขึ้น เขาต้องประหลาดใจที่เห็นหยางฟานและหวังเถี่ยยังนั่งรออยู่

"อ้าว สองคนนี้ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก?"

หยางฟานยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้

"หัวหน้าจ้าวครับ พวกเรารอหัวหน้าอยู่ มีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยครับ..."

จ้าวเฉียงรับบุหรี่ไปจุดสูบ อัดควันเข้าปอดแล้วพยักหน้า

"ว่ามาสิ เรื่องอะไร?"

"หัวหน้าจ้าวครับ พวกผมสองคนรู้สึกว่า 'หลี่กั๋วฟู่' มีปัญหาแน่นอน อยากให้หัวหน้าช่วยทำเรื่องเปิดคดีสืบสวนเขาอย่างเป็นทางการหน่อยครับ..."

หวังเถี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบผสมโรงทันที

"ใช่ครับหัวหน้าจ้าว หลี่กั๋วฟู่มีพิรุธเพียบเลยครับ!"

ตอนนี้หลังจากโดนหยางฟานเป่าหูมาเมื่อบ่าย หวังเถี่ยก็เชื่อสนิทใจ พร้อมสนับสนุนเต็มที่

"พวกนายคิดว่า... หลี่กั๋วฟู่มีปัญหาจริงๆ เหรอ?" จ้าวเฉียงมองทั้งสองด้วยความลังเล

หยางฟานยืนยันเสียงหนักแน่น

"หัวหน้าจ้าว เชื่อผมเถอะครับ หลี่กั๋วฟู่คนนี้มีปัญหาชัวร์! ถ้าเปิดคดีแล้วสืบไม่เจออะไร หัวหน้ามาลงโทษผมได้เลย!"

เห็นความมั่นใจเกินร้อยของหยางฟาน จ้าวเฉียงเริ่มลังเล

ในสองคดีฆาตกรรมที่ผ่านมา สัญชาตญาณนักสืบของหยางฟานแม่นยำราวจับวาง

ในเมื่อเขามั่นใจขนาดนี้ จ้าวเฉียงจึงประเมินโดยสัญชาตญาณว่า... เรื่องนี้น่าจะมีมูล!

แต่ทว่า จ้าวเฉียงก็มีข้อจำกัดที่น่าหนักใจ—

"แต่เสี่ยวหยาง ตอนนี้ทีมเรากำลังวุ่นอยู่กับคดีหงกวนจือ กำลังคนแทบไม่พอจะแบ่งไปทำอย่างอื่น... เอาไว้จบเรื่องนี้ก่อนค่อยเปิดคดีใหม่ดีไหม?"