บทที่ 26 สอบสวนหลี่กั๋วฟู่ซ้ำ

หนึ่งนาทีต่อมา หวังเถี่ยวางสายโทรศัพท์แล้วหันไปหาหยางฟาน

"ซุนเนี่ยนบอกว่า ในคำให้การของหลี่กั๋วฟู่ ระบุว่าเสื้อตัวนั้นถูกขโมยไปวันที่ 8 เมษายน"

หยางฟานพยักหน้า เป็นไปตามคาด

"นั่นไงครับ วันที่หลี่กั๋วฟู่อ้างว่าเสื้อหาย ไม่ตรงกับวันที่เฉินเว่ยตงกลับมาบ้าน..."

หวังเถี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจสิ่งที่หยางฟานต้องการสื่อ

"หยางฟาน นายหมายความว่า..."

"พี่หวังครับ มีความเป็นไปได้ไหมครับว่า...

สามวันก่อนเกิดเหตุ หรือก็คือวันที่ 8 เมษายน หลี่กั๋วฟู่ไม่ได้อยู่บ้าน แต่กำลังไปทำเรื่องไม่ดีที่ไหนสักแห่ง?

และเพราะกลัวตำรวจสงสัยเรื่องนี้ ตอนถูกสอบปากคำเลยจงใจโกหกว่าเสื้อหายวันที่ 8 เพื่อสร้างหลักฐานที่อยู่เท็จว่าตัวเองอยู่บ้านในวันนั้น?"

หวังเถี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

"มีเหตุผล

พี่จำได้ว่าตอนทีมหลักฐานสืบเรื่องหลี่กั๋วฟู่ เพื่อนบ้านหลายคนบอกว่าไม่เห็นสองพี่น้องนั่นในช่วงวันเกิดเหตุเลย มาเห็นอีกทีก็เช้าวันที่สองหลังเกิดเหตุโน่น

ข้อสันนิษฐานของนายเป็นไปได้สูงมาก"

หยางฟานยิ้มมุมปาก

"งั้น... พี่หวังครับ เดี๋ยวเราแวะไปบ้านหลี่กั๋วฟู่อีกรอบดีไหมครับ?"

"จัดไป! พี่เชื่อนาย!"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวังเถี่ยเช่นกัน

ในสายตาของเขาตอนนี้ หยางฟานเปรียบเสมือนเทพเจ้าแห่งการสืบสวน ไม่ว่าหยางฟานจะพูดอะไร เขาก็พร้อมเชื่อและทำตามโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวเฉียงพร้อมกำลังเสริมชุดใหญ่ก็เดินทางมาถึงบ้านเฉินเว่ยตงในสภาพฝุ่นจับเต็มตัว

ด้วยการปูทางไว้แล้วของหยางฟานและหวังเถี่ย การสอบสวนที่ตามมาจึงราบรื่นราวกับปอกกล้วย เฉินต้าซินและภรรยายอมตอบทุกคำถาม สร้างความตื่นเต้นให้แก่ตำรวจทุกนายในที่นั้น

เป็นระยะๆ ที่สายตาของเจ้าหน้าที่เหล่านั้นจะเหลือบมองมาที่หยางฟาน แววตาที่มองมาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ความตกตะลึง แต่แฝงไปด้วยความชื่นชมและยอมรับนับถืออย่างลึกซึ้ง

ระหว่างทางมาที่นี่ พวกเขาได้ยินจากปากจ้าวเฉียงแล้วว่า จุดเปลี่ยนสำคัญของคดีนี้มาจากฝีมือของหยางฟาน

แม้จะเป็นแค่เด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงเดือน แต่กลับปิดคดีฆาตกรรมไปได้แล้วถึงสองคดี โดยเฉพาะคดีล่าสุดที่เป็นคดีฆ่ายกครัวสะเทือนขวัญระดับเมือง

ผลงานอันน่าทึ่งนี้ บีบให้ตำรวจรุ่นเก๋าที่ผ่านงานมาโชกโชน ต้องลบภาพจำเดิมๆ และหันมามองเด็กหนุ่มคนนี้ใหม่อย่างจริงจัง

เมื่อการสอบสวนและเก็บหลักฐานเสร็จสิ้น จ้าวเฉียงสั่งให้คุมตัวเฉินต้าซินและภรรยาขึ้นรถตำรวจ จากนั้นโทรรายงานหลิวจื้อเสวียน ก่อนจะดึงตัวหยางฟานและหวังเถี่ยมาคุยส่วนตัว

"ไอ้พวกตัวแสบ! พวกนายนี่ทำเซอร์ไพรส์พี่ชุดใหญ่เลยนะ!"

หวังเถี่ยถูมือไปมาอย่างเขินๆ

"หัวหน้าจ้าวครับ จริงๆ แล้วผม..."

หยางฟานรีบยิ้มแทรกขึ้นทันที

"หัวหน้าจ้าวครับ หลักฐานชิ้นสำคัญอย่างซองขนมนั่น พี่หวังเป็นคนตาดีเจอเองกับมือเลยนะครับ

ถ้าไม่ได้อันนั้น สองผัวเมียนั่นคงไม่ยอมคายความลับออกมาง่ายๆ หรอกครับ"

"อืม ทำได้ดีมาก!"

จ้าวเฉียงตบไหล่หวังเถี่ยด้วยความพึงพอใจ แล้วหันไปหาหยางฟาน

"เสี่ยวหยาง หวังเถี่ย ไม่ต้องห่วง!

ความดีความชอบในคดีนี้ พี่จัดให้พวกนายเต็มเม็ดเต็มหน่วยแน่ เมื่อกี้พี่โทรรายงานหัวหน้าหลิวหมดแล้ว

ไป กลับสาขากัน คืนนี้คงต้องเก็บกวาดงานที่เหลือให้เรียบร้อย

แต่คืนนี้พี่คงนอนหลับฝันดีได้สักที"

ได้ยินว่าจะกลับสถานี หยางฟานหันไปมองหวังเถี่ยแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น

"หัวหน้าจ้าวครับ ผมกับพี่หวังขออนุญาตแวะไปบ้านหลี่กั๋วฟู่อีกรอบได้ไหมครับ..."

"ไปบ้านหลี่กั๋วฟู่?"

จ้าวเฉียงชะงักกึก

"ไปทำอะไรที่นั่นอีก? เรื่องทางนั้นจบแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"หัวหน้าครับ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้..."

หวังเถี่ยรีบอธิบายข้อสันนิษฐานที่พวกเขาเพิ่งคุยกันให้ฟัง

"อืม... มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลี่กั๋วฟู่มันคงมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดหรอก ถ้าเสื้อหายไปสักตัว จะจำวันผิดบ้างก็เรื่องปกตินะ..."

"หัวหน้าครับ ผมยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับคนคนนี้ครับ..."

หยางฟานทำหน้าจริงจัง

"เรื่องอื่นอาจจะจำผิดได้ แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับคดีฆาตกรรมห้าศพ และตัวเขาเองก็มีประวัติโชกโชน ย่อมรู้ตัวว่าเป็นเป้าสงสัยอันดับหนึ่ง เขาจะจำวันผิดง่ายๆ ได้ยังไง?

ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เขาไม่ได้อยู่บ้านเลยในช่วงเวลานั้น แต่ไปทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง

และเพราะมันเป็นเรื่องไม่ดี เขาถึงพยายามสร้างหลักฐานเท็จว่าตัวเองอยู่บ้านในช่วงเวลานั้นไงครับ"

ฟังหยางฟานอธิบาย สีหน้าของจ้าวเฉียงก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น

ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าอย่างเด็ดขาด

"การวิเคราะห์ของนายมีเหตุผล!

เอาอย่างนี้ พวกนายสองคนไปบ้านหลี่กั๋วฟู่ได้ตามสบาย ส่วนพวกพี่จะกลับไปจัดการคดีทางนี้ก่อน

ถ้าได้เรื่องยังไง ค่อยกลับมาคุยกัน"

"ครับผม!"

หยางฟานและหวังเถี่ยรับคำพร้อมกัน...

เมื่อหยางฟานและหวังเถี่ยมาถึงบ้านหลี่กั๋วฟู่ พ่อแม่ของเขาอยู่บ้าน แต่หลี่กั๋วเฉียงน้องชายไม่อยู่

หยางฟานไม่อ้อมค้อม ยิงคำถามใส่ทันที

"หลี่กั๋วฟู่ ผมขอถามคุณหน่อย เสื้อเชิ้ตที่คุณตากไว้ที่ลานบ้าน ถูกขโมยไปวันไหนกันแน่?"

เห็นท่าทีขึงขังของตำรวจทั้งสอง หลี่กั๋วฟู่กลอกตาไปมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

"คุณตำรวจ... ผมจำไม่ได้แม่นหรอกครับ... น่าจะคืนวันที่ 11 เมษายน มั้งครับ"

หยางฟานขมวดคิ้วทันที

"หลี่กั๋วฟู่ ตอนอยู่ในห้องสอบสวน คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่"

ผิดคาด พอได้ยินคำว่า "ห้องสอบสวน" หลี่กั๋วฟู่ก็ของขึ้นทันที ชี้หน้าด่าหยางฟานฉอดๆ

"พวกแกตำรวจเฮงซวย! ไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่จับขังฉันไว้ตั้งเจ็ดแปดวัน จนป่านนี้ยังไม่มีคำอธิบายสักคำ ยังกล้ามาพูดถึงห้องสอบสวนกับฉันอีกเหรอ?

ไอ้เวรเอ๊ย!"

หวังเถี่ยเห็นดังนั้นก็จ้องเขม็ง ตวาดลั่น

"หลี่กั๋วฟู่ ระวังปากหน่อย!

จะบอกให้นะ ที่ตำรวจเราสงสัยแกก็เรื่องปกติ ประวัติแกมันขาวสะอาดซะที่ไหนล่ะ?"

"ฮึ!"

หลี่กั๋วฟู่เบะปาก มองค้อนหวังเถี่ยอย่างท้าทาย แต่ก็ยอมหุบปากในที่สุด

ระหว่างที่ทั้งสองปะทะคารมกัน หยางฟานกำลังสั่งการในใจ—

"ระบบ เปิดใช้งานการ์ดสอบสวน!"

เสียงระบบตอบรับดังขึ้นในหัว

[ระบบยอดตำรวจแจ้งเตือนโฮสต์: คุณได้ใช้ 100 แต้ม เพื่อเปิดใช้งานการ์ดสอบสวน!]

ทันใดนั้น ข้อมูลวิธีกาารใช้การ์ดก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของหยางฟาน—

หลังใช้การ์ดใบนี้ โฮสต์สามารถถามเป้าหมายได้ 3 คำถาม ไม่ว่าเป้าหมายจะตอบหรือไม่ หรือตอบจริงหรือเท็จ ระบบจะจับภาพ 'สัญลักษณ์' (Symbolic Image) ที่เกี่ยวข้องกับคำตอบที่แท้จริงออกมาให้เห็น

"อ๋อ... วิธีใช้การ์ดสอบสวนเป็นแบบนี้นี่เอง..."

หยางฟานลิงโลดใจ

"จับภาพสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องเหรอ? ของดีจริงๆ!"

โดยไม่รอช้า เขาถามคำถามแรกกับหลี่กั๋วฟู่ทันที

"หลี่กั๋วฟู่ คืนวันที่เกิดโศกนาฏกรรมฆ่ายกครัวหงกวนจือ หรือก็คือตั้งแต่ 4 ทุ่มวันที่ 11 เมษายน ถึงตี 2 ของวันรุ่งขึ้น... คุณอยู่ที่ไหน?"