บทที่ 3 ผมมั่นใจ 100% ว่าคดีนี้คือการฆาตกรรม!

ทันทีที่ปลายนิ้วละออกจากพื้นโต๊ะ คลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนราวกับพายุเมื่อครู่ก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุด มันเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

หัวใจของหยางฟานเต้นรัว เขาก้มลงมองปลายนิ้วที่เพิ่งผละออกมา ความหนาวเหน็บดูเหมือนยังคงตกค้างอยู่ที่ปลายสัมผัสนั้น

จิตสังหารอันเยือกเย็นเมื่อครู่ มันชัดเจนราวกับจับต้องได้

"เสี่ยวหยาง เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"

พี่หลิวสะดุ้งกับท่าทางของหยางฟาน เมื่อเห็นหน้าซีดเผือดของเขาจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เปล่า... ผมไม่เป็นไรครับ!" หยางฟานฝืนยิ้ม

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้ววางมือกลับลงไปบนโต๊ะอีกครั้ง

ตูม!

อารมณ์สับสนวุ่นวายนานาชนิดถาโถมกลับเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ รวมถึงจิตสังหารอันเยือกเย็นนั่นด้วย แต่เพราะหยางฟานเตรียมใจไว้แล้วและมีสมาธิจดจ่อเต็มที่ แรงปะทะจึงไม่รุนแรงเท่าครั้งแรก

ครั้งนี้ หยางฟานจับความรู้สึกได้ละเอียดขึ้น—

ภายใต้จิตสังหารที่เยือกเย็นและมุ่งมั่นนั้น ดูเหมือนจะมีความรู้สึก 'ลำพองใจ' จางๆ ซ่อนอยู่!

ใช่แล้ว... ความลำพองใจ!

มันคือความรู้สึกของนักล่าที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด หลังจากสังหารเหยื่อได้อย่างเลือดเย็นแล้ว ก็กระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจอย่างเงียบเชียบ

แววตาของหยางฟานเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที

"นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน แต่เป็นการฆาตกรรมอำพรางที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแนบเนียน!"

วินาทีนั้น จู่ๆ เขาก็นึกถึงคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งที่เคยเรียนในโรงเรียนตำรวจเมื่อชาติที่แล้วขึ้นมาได้

เมื่อกลับมาถึงร้านกาแฟ หยางฟานก็รีบโทรหาหวังเถี่ยทันที

ไม่นานนัก เสียงของหวังเถี่ยก็ดังมาจากปลายสาย

"ฮัลโหล ผมหวังเถี่ย นั่นใครครับ?"

"คุณตำรวจหวัง ผมหยางฟาน พนักงานร้านกาแฟโกลเด้นแมนเดลิงครับ" น้ำเสียงของหยางฟานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"อ้อ... คุณเองเหรอ มีอะไรหรือเปล่า?"

"คุณตำรวจหวัง ผมมั่นใจครับว่าคดีของคุณสวี่ถิง เป็นคดีฆาตกรรม 100%!"

ปลายสายเงียบกริบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หวังเถี่ยจะถามกลับมา

"ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้น?"

"ผมไปเจอข่าวข่าวหนึ่งมา มันคล้ายกับคดีนี้มากครับ..."

หยางฟานพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"คุณตำรวจหวัง ตอนนี้ผมมีคำถามแค่สองข้อครับ:

ข้อแรก ตรวจพบสารพิษตกค้างในร่างกายผู้ตายหรือกากกาแฟบ้างไหม?

ข้อสอง ปกติผู้ตายทานยาโรคหัวใจตัวไหนครับ?"

หวังเถี่ยเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

"ไอ้หนู คดีนี้มันก็ยุ่งยากพออยู่แล้ว อย่ามาเพิ่มเรื่องปวดหัวได้ไหม? ถ้าไม่มีธุระสำคัญอย่าโทรมาเบอร์นี้อีก..."

หยางฟานรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะวางสาย จึงรีบพูดสวนขึ้นอย่างร้อนรน

"คุณตำรวจหวัง เชื่อผมสักครั้งเถอะครับ! ผมรับรองว่าถ้าคุณตอบคำถามสองข้อนี้ คุณจะต้องเจอเบาะแสที่คาดไม่ถึงแน่ๆ"

อาจเพราะถูกน้ำเสียงที่มั่นใจของหยางฟานโน้มน้าว หวังเถี่ยที่ปลายสายจึงเริ่มลังเลและเงียบไปอีกครั้ง

ชั่วขณะหนึ่ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ดังลอดผ่านโทรศัพท์มา

หยางฟานรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังชั่งใจว่าจะเชื่อเขาดีหรือไม่

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดหวังเถี่ยก็ตัดสินใจตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ

"เราไม่พบสารพิษใดๆ ในกากกาแฟและการตรวจร่างกายภายนอก ส่วนยาที่ผู้ตายทานประจำ คือ ไดจอกซิน (Digoxin)!"

"ไดจอกซินจริงๆ ด้วย!"

หยางฟานร้องอุทานด้วยความยินดี

"คุณตำรวจหวัง ผมขอเวลาไปตรวจสอบอะไรบางอย่าง เดี๋ยวเดียวก็รู้ผล รอฟังข่าวดีจากผมได้เลยครับ!"

พูดจบเขาก็วางสายทันที

กองกำกับการสืบสวนสอบสวน สถานีย่อยชุยกัง

หลังจากวางสาย หวังเถี่ยยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงชั้นสี่ เขาสูดควันเข้าปอดลึกๆ พลางนึกถึงคำพูดของหยางฟาน แล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้

เขาเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย?

เป็นตำรวจเก่าทำงานมาตั้ง 6 ปี กลับมาหวั่นไหวกับคำพูดไม่กี่ประโยคของหยางฟานทางโทรศัพท์ แถมยังแอบหวังลึกๆ อีกต่างหาก บ้าบอสิ้นดี!

จากการตรวจสอบเบื้องต้น เขารู้ว่าแม้หยางฟานจะเป็นแค่เด็กเสิร์ฟในร้านกาแฟ แต่ภูมิหลังไม่ธรรมดา

หมอนี่จบจากมหาวิทยาลัยจินไห่ แต่เพราะเรียนจบเอกโบราณคดี หางานตรงสายไม่ได้ เลยต้องมาทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราวร้านกาแฟ

มหาวิทยาลัยจินไห่ เป็นหนึ่งในสี่มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ชื่อเสียงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

แต่ถึงอย่างนั้น หมอนั่นก็เพิ่งเรียนจบมาไม่ถึงปี ยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม และไม่มีประสบการณ์ด้านการสืบสวนสอบสวนเลยแม้แต่นิดเดียว

งานสืบสวนสอบสวน ถ้าไม่มีประสบการณ์หน้างาน ต่อให้เป็นเด็กหัวกะทิก็ไร้ประโยชน์

แถมหมอนั่นจบโบราณคดี ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับการสืบสวนเลยสักนิด

เขาคงจะเครียดกับคดีนี้มากจนเข้าตาจน ถึงได้เผลอหลุดปากบอกข้อมูลคดีไปเพราะความวู่วามชั่ววูบ

ขณะนั้นเอง หัวหน้าทีมจ้าวเฉียงก็เดินออกมา พอเห็นหวังเถี่ยยืนสูบบุหรี่อยู่ ก็ยื่นมือมาขอทันที

"ขอตัวนึงสิ"

เมื่อเห็นหัวหน้ามา หวังเถี่ยจึงหยิบซองบุหรี่ส่งให้ จ้าวเฉียงหยิบไฟแช็กออกมาจุดสูบ แล้วพ่นควันยาวเหยียด

"หัวหน้าครับ เรื่องคดีนี้ เราจะเอายังไงกันต่อดี?"

"พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ"

จ้าวเฉียงพ่นควันหนักๆ ออกมา

"ในแง่หนึ่ง ผู้ต้องสงสัยทั้งสามคนมีแรงจูงใจ โดยเฉพาะ จ้าวหมิงหยวน แต่เราไม่มีพยานหลักฐานโดยตรง เลยยังตัดประเด็นฆาตกรรมทิ้งไม่ได้"

"แต่อีกแง่หนึ่ง อาการทั้งหมดของผู้ตายบ่งชี้ว่าน่าจะเป็นอุบัติเหตุเสียชีวิตเองมากกว่า"

หวังเถี่ยพยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่ครับ แม้แต่สามีของคุณสวี่ถิงยังย้ำว่าภรรยาเขาสุขภาพไม่ดีมาตลอด และไม่ค่อยอยากให้เราผ่าชันสูตรด้วย"

"ดังนั้นตอนนี้ สิ่งเดียวที่เราทำได้คือรอผลตรวจละเอียดจากกองพิสูจน์หลักฐานกลาง ก่อนผลจะออก ทำอะไรไปตอนนี้ก็อาจจะเสียเปล่า"

พูดถึงตรงนี้ จ้าวเฉียงก็ถามขึ้นมา

"เอ้อ วันนี้คุณไปถามทางหมอนิติเวชเกามาหรือยัง?"

"ไปแล้วครับ!"

หวังเถี่ยพยักหน้าทันที

"เมื่อเช้าสิ่งแรกที่ผมทำคือไปหาตาแก่คนนั้น เพื่อเช็กว่าผลตรวจออกหรือยัง แกบอกว่าน่าจะออกภายในวันสองวันนี้แหละ"

"อืม"

จ้าวเฉียงพยักหน้าแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

หวังเถี่ยมองเสี้ยวหน้าของหัวหน้าจ้าว แวบหนึ่งเขารู้สึกอยากจะเล่าเรื่องหยางฟานให้ฟัง

แต่พอคิดดูอีกที มันก็ดูไร้สาระเกินไป เขาจึงส่ายหน้าแล้วยืนสูบบุหรี่มองวิวเงียบๆ ต่อไป

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากคุยกับหวังเถี่ยจบ หยางฟานก็ไปขอเถ้าแก่ร้านกาแฟใช้สิทธิ์ลาหยุดชดเชย แล้วนั่งแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่หอสมุดประจำเมืองทันที

กว่าสองชั่วโมงต่อมา บนชั้นสามของหอสมุด ในนิตยสารทางการแพทย์ฉบับหนึ่งชื่อ "วิสัยทัศน์แนวหน้า (Frontier Outlook)" เมื่อหยางฟานพบสิ่งที่เขากำลังตามหา เขาก็ตบโต๊ะเสียงดังด้วยความตื่นเต้น

"เจอแล้ว!

แผนประทุษกรรมของคดีนี้ เหมือนกับคดีในชาติที่แล้วเปี๊ยบเลย..."

เพราะความตื่นเต้นจนเกินเหตุ เสียงของเขาจึงเรียกความสนใจจากคนรอบข้างให้หันมามองและขมวดคิ้วใส่

หยางฟานยิ้มแหยๆ เชิงขอโทษ แล้วถือวารสารเล่มนั้นเดินไปที่เครื่องถ่ายเอกสารตรงเคาน์เตอร์บริการ

ยังไม่ทันก้าวไปได้สองก้าว เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ระบบยอดตำรวจแจ้งเตือนโฮสต์: ขอแสดงความยินดีที่คุณค้นพบแผนประทุษกรรมของคดีนี้ ได้รับรางวัล 50 คะแนน และเงินสด 531 หยวน]

[โปรดพยายามต่อไป ปิดคดีให้ได้โดยเร็วที่สุด และลากตัวฆาตกรตัวจริงออกมา!]

หัวใจของหยางฟานพองโต ฝีเท้าของเขาก้าวเร็วขึ้นทันที

การที่ระบบมอบรางวัลให้อย่างทันท่วงที เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า การค้นพบครั้งนี้คือกุญแจสำคัญในการไขปริศนาคดีนี้อย่างแน่นอน!