บทที่ 1 ระบบยอดตำรวจ?

"หยางฟาน! คุณตำรวจคนนี้ต้องการพบเธอ!"

ทันทีที่ หยางฟาน เดินออกมาจากห้องน้ำ เจ้าของร้านกาแฟก็ตะโกนเรียกเขา ด้านหลังเจ้าของร้านมีเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งยืนอยู่ สายตาของเขากวาดมองหยางฟานอย่างพินิจพิเคราะห์

"ตำรวจมาหาผมเหรอ?"

หัวใจของหยางฟานกระตุกวูบ เขาหันไปมองตำรวจนายนั้นทันที

"ผมชื่อ หวังเถี่ย เป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีย่อยชุยกัง มีเรื่องต้องสอบถามคุณหน่อย" เจ้าหน้าที่ตำรวจแนะนำตัว

หยางฟานพยักหน้ารับ "คุณตำรวจหวัง มีอะไรจะถามผมเหรอครับ?"

หวังเถี่ยชี้ไปที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ "ไปคุยกันตรงโน้นเถอะ"

ทั้งสองเดินไปนั่งที่มุมร้าน หวังเถี่ยเปิดสมุดจด หยิบปากกาออกมาแล้วเริ่มถาม

"เมื่อประมาณชั่วโมงครึ่งที่แล้ว คุณได้ไปส่งกาแฟให้คนชื่อ 'ครีเอทีฟไดเรกเตอร์สวี่ถิง' ที่ห้อง 601 ตึก A อาคารเอร่าไพรด์หรือเปล่า?"

"ใช่ครับ" หยางฟานยอมรับตามตรง

เอร่าไพรด์ (Era's Pride) เป็นอาคารพาณิชย์ระดับไฮเอนด์ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านกาแฟแห่งนี้ เป็นแหล่งรวมพนักงานออฟฟิศที่มีกำลังซื้อสูง และหลายคนก็นิยมมาดื่มกาแฟที่ร้านนี้

โลกคู่ขนานแห่งนี้เทียบเท่ากับโลกเดิมของหยางฟานในช่วงปี 2000 ซึ่งยังไม่มีพนักงานรับส่งอาหารโดยเฉพาะ แต่เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า ทางร้านจึงมีบริการส่งกาแฟแบบเดลิเวอรี่ และหยางฟานก็มักจะเป็นคนรับหน้าที่นี้เสมอ

"ตอนนั้น คุณได้ส่งกาแฟให้กับครีเอทีฟไดเรกเตอร์สวี่ถิงกับมือเลยหรือเปล่า?"

หัวใจของหยางฟานกระตุกวูบ สังหรณ์ร้ายบางอย่างผุดขึ้นในใจ

หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณสวี่ถิงคนนี้?

"คุณสวี่ถิงชอบกาแฟร้านเรามากครับ โดยเฉพาะกาแฟเข้มข้นพิเศษ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาผมไปส่งให้เธอหลายครั้ง แต่ทุกครั้งผมจะทำตามคำสั่งเธอ คือวางไว้ที่โต๊ะรับของส่วนกลางของบริษัท ผมไม่เคยเจอตัวจริงของเธอเลยครับ"

"งั้นแปลว่าคุณไม่เคยมีความขัดแย้งอะไรกับเธอสินะ? อย่างเช่น ทะเลาะกันเรื่องการบริการ?"

"ไม่มีทางครับ!"

หยางฟานส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

"ผมทำงานที่ร้านนี้มาสามเดือน ไม่เคยทะเลาะกับลูกค้าเลยสักคน เถ้างแก่กับเพื่อนร่วมงานที่นี่รับประกันให้ผมได้ทุกคนครับ"

หวังเถี่ยพยักหน้าพลางจดบันทึกลงในสมุด

"แล้วตอนไปส่งกาแฟ คุณออกจากร้านกี่โมง และไปส่งถึงกี่โมง?"

"ผมออกไปตอนประมาณ 9:30 น. และส่งถึงที่นั่นอย่างช้าที่สุดไม่เกิน 9:40 น. ครับ"

หยางฟานอธิบายต่อ "ร้านเราอยู่ใกล้บริษัทนั้นมาก เดินไปแล้วขึ้นลิฟต์ ไม่เกินสิบนาทีก็ถึงแล้วครับ"

"ส่งเสร็จแล้วคุณทำอะไรต่อ?"

"ก็รีบกลับมาทันทีสิครับ ที่ร้านยุ่งจะตาย"

"ไม่ได้แวะที่ไหนเลยเหรอ? อย่างเช่นเข้าห้องน้ำ?" หวังเถี่ยจ้องตาหยางฟานเขม็ง

"ไม่ครับ!"

หยางฟานส่ายหน้าโดยไม่ลังเล

จากนั้นหวังเถี่ยก็ถามคำถามเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เช่น กาแฟเป็นประเภทไหน ใส่เครื่องปรุงอะไรเพิ่มไหม บรรจุหีบห่ออย่างไร ฯลฯ ก่อนจะจบการสอบสวน

หยางฟานถามอย่างระมัดระวัง "คุณตำรวจหวัง ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"

หวังเถี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ "ในฐานะพยานปากเอก เดี๋ยวคุณต้องไปที่บริษัทนั้นกับผม ไปถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินไปหาคนอื่นๆ ในร้าน

หลังจากสอบถามบาริสต้า เจ้าของร้าน และพนักงานคนอื่นๆ ทีละคน หวังเถี่ยก็เก็บสมุดจดและปากกา ก่อนจะหันมาหาหยางฟาน

"ตามผมมา"

หยางฟานพยักหน้า แล้วเดินออกจากร้านกาแฟไปพร้อมกับเขา

ระหว่างทาง หยางฟานเห็นหวังเถี่ยขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังครุ่นคิดหนักเกี่ยวกับคดี จึงอดถามไม่ได้

"คุณตำรวจหวัง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?"

หวังเถี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง คงเห็นว่าถึงไม่บอกตอนนี้ พอไปถึงที่เกิดเหตุก็ปิดบังไม่ได้อยู่ดี จึงเอ่ยขึ้น

"ครีเอทีฟไดเรกเตอร์สวี่ถิงคนนั้น หลังจากดื่มกาแฟของร้านคุณเข้าไป ก็เกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันและเสียชีวิต"

ขณะพูด เขาจ้องมองหยางฟานเขม็ง เพื่อดูว่าสีหน้าของอีกฝ่ายมีพิรุธหรือไม่

"ฉิบหายแล้ว..."

หัวใจของหยางฟานดิ่งวูบ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา

แม้จะเดาไว้แล้วว่าต้องเกิดเรื่อง แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมีคนตาย!

นี่มันเรื่องใหญ่มาก!

ดีไม่ดีร้านกาแฟร้านนี้อาจจะเปิดต่อไม่ได้ด้วยซ้ำ!

เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนในร้าน และไม่อยากให้ร้านต้องมาเจอปัญหาแบบนี้

หวังเถี่ยสังเกตสีหน้าของหยางฟานอยู่นาน เมื่อไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงพูดปลอบใจขึ้นมา

"คุณไม่ต้องกังวลเกินไป ตอนนี้เรายังไม่แน่ใจว่าการตายของผู้เสียชีวิตเกี่ยวข้องกับกาแฟร้านคุณหรือเปล่า ผมแค่มาตรวจสอบตามขั้นตอนเท่านั้น"

หยางฟานพยักหน้า สติเริ่มกลับคืนมา และทันใดนั้นเขาก็เกิดความสนใจในคดีนี้ขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาเป็นผู้กลับชาติมาเกิด ในชีวิตก่อนเขาเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจที่เรียนอยู่ปี 4 ใกล้จะจบการศึกษาอยู่แล้ว แต่กลับต้องมาสละชีพอย่างกล้าหาญเสียก่อน

ตอนนี้พอได้มาเจอกับคดีฆาตกรรมหลังเกิดใหม่ เลือดในกายก็สูบฉีดด้วยความตื่นเต้นทันที

"คุณตำรวจหวัง คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหมว่าคดีนี้จะเป็นการวางยาพิษ?"

หวังเถี่ยยิ้มกึ่งบึ้งมองเขา "ผมขอกเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าคดีนี้เป็นการวางยาพิษจริงๆ คุณนั่นแหละที่จะเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง..."

หยางฟานหัวเราะเบาๆ

"ผมเชื่อว่าตำรวจทุกท่านฉลาดหลักแหลมและเก่งกาจ คงไม่ใส่ร้ายคนดีหรอกครับ"

"โฮ่... รู้จักพูดนี่ แล้วรู้ประโยคท่อนหลังไหม?"

"และจะไม่ปล่อยคนชั่วให้ลอยนวล"

"รู้ก็ดีแล้ว!"

หวังเถี่ยแค่นเสียงในลำคอ สีหน้ากลับมาเคร่งขรึม "จำไว้ อย่าถามมาก! อะไรที่ควรรู้เดี๋ยวก็ได้รู้ อะไรที่ไม่ควรรู้ ถามไปก็เปล่าประโยชน์"

พูดจบเขาก็หันหน้าหนี เลิกคุยกับหยางฟาน

หลังจากข้ามถนน ทั้งสองก็มาถึงตึก A อาคารเอร่าไพรด์และขึ้นลิฟต์ไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงชั้น 6 ทันทีที่ก้าวมาถึงหน้าบริษัทนั้น หยางฟานก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว

[ตรวจพบโฮสต์มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไข ระบบยอดตำรวจ (Super Police System) เปิดใช้งานสำเร็จ... เชื่อมต่อเสร็จสิ้น เตรียมเริ่มระบบ!]

"ระบบ?"

ร่างกายของหยางฟานแข็งทื่อ หัวใจพองโตด้วยความปิติยินดี!

หรือว่า 'ระบบ' ซึ่งเป็นไอเทมโกงในตำนานสำหรับผู้ข้ามมิติ จะตกมาถึงมือเขาแล้ว?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เปิดใช้งาน 'ระบบยอดตำรวจ' สำเร็จ มอบรางวัลความสามารถพิเศษ: โทรจิต (Telepathy)!]

[โทรจิต: เมื่อโฮสต์สัมผัสกับพยานหลักฐานสำคัญในคดีฆาตกรรม (อาวุธ, ของใช้ส่วนตัวผู้ตาย, ร่องรอยที่ทิ้งไว้) จะสามารถรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรง (ของฆาตกร, ผู้ตาย หรือผู้ต้องสงสัยอื่น ๆ) ที่ถูกบันทึกไว้ในช่วงเวลา 60 นาทีก่อนและหลังเกิดเหตุ]

[ระบบยอดตำรวจแจ้งเตือนโฮสต์: คุณได้มาถึงสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม และได้รับสิทธิ์เช็กอิน 1 ครั้ง ต้องการเช็กอินหรือไม่?]

"เช็กอิน!" หยางฟานนึกตอบในใจ

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์เช็กอินสำเร็จ ได้รับ 10 คะแนน และเงินสด 541 หยวน]

"โทรจิต? คะแนน? แล้วก็เงินสดอีกห้าร้อยกว่าหยวน?"

หัวใจของหยางฟานแทบจะระเบิดด้วยความดีใจ!

เขายังไม่รู้ว่าคะแนนเอาไว้ทำอะไร แต่ไเจ้า 'โทรจิต' ที่สามารถสัมผัสอารมณ์ตกค้างบนหลักฐานได้เนี่ย มันคือความสามารถสุดโกงสำหรับการไขคดีชัดๆ!

แถมแค่เช็กอินขำๆ ก็ได้เงินตั้งห้าร้อยกว่าหยวน!

ต้องรู้ก่อนนะว่าในเมืองอวิ๋นไห่ที่หยางฟานมาเกิดใหม่ แม้จะเป็นเมืองชั้นนำของมณฑลเทียนหนาน แต่เงินเดือนพนักงานเสิร์ฟร้านกาแฟอยู่ที่ 1,000 หยวนเท่านั้น

เงินจำนวนนี้เท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเดือนเขาเลยทีเดียว มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

[โฮสต์: หยางฟาน]

[สถานะ: พนักงานชั่วคราวร้านกาแฟ]

[คะแนน: 10]

[ทักษะ: โทรจิต]

[ไอเทม: ไม่มี]