บทที่ 13 โทรศัพท์จากหัวหน้า

ถึงแม้จะทำให้รุ่นพี่ผู้ข้ามมิติต้องเสียหน้า แต่หลินซินอีก็ตัดสินใจที่จะทำงานอย่างสงบเจียมตัว

ช่วยไม่ได้จริงๆ เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ทิ้งเงินต้นไว้ให้เขาลงทุนสร้างรายได้เลย

และเขาก็ไม่เข้าใจเรื่องดนตรี ไม่เข้าใจเรื่องศิลปะ อนิเมะหรือภาพยนตร์ก็ดูมาไม่มาก แถมสำนวนการเขียนก็ยังแย่อีกด้วย

ตอนเรียนแค่จะเค้นเขียนเรียงความแปดร้อยคำยังยากเลย แล้วตอนนี้จะให้เอาโครงเรื่องนิยายที่จำได้ไม่ครบถ้วนมาเขียนใหม่เป็นหนังสือขายดี? มันดูเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

วิธีการสร้างความมั่งคั่งที่รุ่นพี่ผู้ข้ามมิติคนอื่นๆ ใช้กัน หลินซินอีแทบจะทำตามไม่ได้เลย

เมื่อลองคิดดูดีๆ นอกจากจะรู้วิธีการผ่าท้องศพแล้ว เขาก็แค่มีฝีมือในการต่อสู้ที่ค่อนข้างเก่งเท่านั้นเอง

ถ้าเอา "กฎหมายอาญา" มาใช้เป็น "คัมภีร์สร้างความรวย" ล่ะก็ ทักษะทั้งสองอย่างนี้ประกอบกันก็น่าจะสร้างตัวได้ในเวลาอันรวดเร็ว

แต่ถ้าอยากจะเป็นคนดีที่รักษากฎหมายล่ะก็ สองวิชานี้แทบจะไม่มีทางไปถึงความมั่งคั่งได้เลย

แล้วจะหาเงินยังไงล่ะ?

หรือจะต้องใช้สถานะ "มิตรชาวญี่ปุ่น" ในตอนนี้กลับประเทศไปกรอกรหัสลับแห่งความมั่งคั่ง... หรือจะยื่นขอทุนการศึกษาเพื่อเอาเงินมาใช้เล่นๆ ดี?

ไม่ล่ะ... ถึงจะเป็นทางเลือกหนึ่ง แต่นั่นมันก็ดูไม่มีอนาคตเกินไป

“สวมรอยตามฐานะของร่างเดิมไปทำงานดีกว่า”

“ขอแค่ประคองตัวไปได้สักพัก แม้จะแค่สามสี่เดือน เงินเดือนที่เก็บหอมรอมริบไว้ก็น่าจะทำให้ชีวิตคล่องตัวขึ้นเยอะ”

หลินซินอีถูกใจรายได้อันสูงลิ่วของร่างเดิม

เดือนหนึ่งได้เงินเข้าบัญชีตั้ง 890,000 เยน

สวมรอยทำเนียนไปสักสามสี่เดือน ถึงตอนนั้นทางบริษัทจะจับได้ว่าไร้ความสามารถแล้วไล่ออก เขาก็ยังจะได้เงินชดเชยเพิ่มมาอีกก้อน

รวมๆ แล้วก็น่าจะมีหลายล้านเยน ซึ่งเพียงพอให้หลินซินอีใช้ชีวิตไปได้อีกสักพัก

แน่นอนว่า ถ้าเขาสามารถเนียนไปได้เรื่อยๆ...

เนียนไปครบปี เงินเดือนที่เก็บไว้ก็น่าจะพอให้เขาลาออกกลับประเทศไปสร้างความมั่นคงได้แล้ว

ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย หลินซินอีเริ่มวางแผนว่าจะสวมรอยเป็นคนไร้ความสามารถที่เข้าไปกินแรงคนอื่นในบริษัทได้อย่างไร

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ส่งเสียงเรียกเข้าดังขึ้น

มีคนโทรมา

“นี่จะเป็นใครกัน?”

หลินซินอีขมวดคิ้วเล็กน้อย:

ในระหว่างที่รอทำบันทึกคำให้การ เขาได้ตรวจสอบโทรศัพท์เครื่องนี้อย่างละเอียดแล้ว

ในโทรศัพท์ไม่มีบันทึกการโทรเลยแม้แต่รายการเดียว เป็นไปได้ว่าเจ้าของร่างเดิมได้ลบทำความสะอาดจนหมดก่อนที่จะฆ่าตัวตาย

และเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้ในสมุดโทรศัพท์ก็น้อยจนน่าใจหาย

มีทั้งหมดเพียงสองเบอร์เท่านั้น

เบอร์แรกบันทึกชื่อว่า "ห้องแล็บ" ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นเบอร์ที่เกี่ยวกับงาน

เบอร์ที่สองบันทึกชื่อว่า "คนสำคัญที่สุด"

นี่คือเบอร์ที่ทำให้หลินซินอีกังวลใจมากที่สุด

คำว่าคนสำคัญที่สุดนี่หมายถึงใครกันแน่?

พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท หรือว่าแฟนสาว?

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร หลินซินอีก็ไม่อยากรับสายจากเบอร์นี้เลย

เพราะเขาไม่ใช่หลินซินอีตัวจริง และไม่รู้เลยว่าจะต้องปฏิบัติตัวกับ "คนสำคัญที่สุด" คนนั้นยังไง

ท่ามกลางความตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย...

หลินซินอีหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ปรากฏว่าเบอร์ที่โทรเข้ามากลับเป็นเบอร์แปลกที่ไม่มีการบันทึกชื่อไว้

และในขณะที่เขากำลังคาดเดาว่าคนโทรมาที่ไม่ได้บันทึกชื่ออาจจะไม่ใช่คนรู้จักของร่างเดิม แต่เมื่อเขากดรับสาย คำพูดจากปลายสายกลับแสดงออกว่ามีความสนิทสนมกับร่างเดิมเป็นอย่างมาก:

“ฮัลโหล หลิน”

อีกฝ่ายเรียกนามสกุลของหลินซินอีโดยตรง:

“ฉันเพิ่งไปที่ห้องแล็บมา แต่นายไม่อยู่”

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

นั่นคือเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง น้ำเสียงไม่ดูเด็กเกินไปและไม่ดูแก่เกินไป เพียงแต่ให้ความรู้สึกที่มั่นคง

คำพูดนั้นแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ต้องการจะคาดคั้นหาความรับผิดชอบ แต่กลับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปนอยู่เลย

และความรู้สึกที่เสียงนี้มอบให้...

มีเพียงคำว่า "เย็นเยียบ" เท่านั้นที่อธิบายได้

แม้จะคุยผ่านโทรศัพท์ หลินซินอีก็ยังจินตนาการภาพของผู้ชายที่วางมาดภูมิฐานคนหนึ่งกำลังออกคำสั่งด้วยใบหน้าที่เย็นชาได้

“อ้าปากก็ถามเรื่องที่ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล ดูเหมือนคนที่โทรมาจะเป็นเจ้านายของ ‘ฉัน’ สินะ...”

“นี่ก็จริงๆ เลย... แม้แต่เบอร์เจ้านายตัวเองก็ไม่บันทึกไว้หน่อยเหรอ?”

หลินซินอีลอบค่อนแคะความสะเพร่าของร่างเดิมอยู่ในใจ

จากนั้น เขาก็ปรายตาไปมองนาฬิกาบนฝาผนังโดยไม่ตั้งใจ:

“9:10 น.”

แม้ว่าช่วงเช้าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ความจริงตอนนี้เพิ่งจะเลยเก้าโมงเช้ามาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้สายไปกว่าเวลาเข้างานปกติสักเท่าไหร่

แต่ดูจากความหมายของปลายสายแล้ว...

อีกฝ่ายน่าจะเป็นเจ้านายของ "ตัวเอง"

และเจ้านายคนนี้ก็นานๆ ครั้งจะมาตรวจงานที่บริษัท ซึ่งบังเอิญมาจับได้ตอนที่เขาขาดงานโดยไม่มีเหตุผลพอดี

“ขอโทษครับ!”

หลินซินอียังมีแผนจะเนียนทำงานภายใต้อีกฝ่ายไปอีกหลายเดือน น้ำเสียงของเขาจึงดูนอบน้อมมาก

น้ำเสียงนี้เหมือนกับลูกน้องที่แสนจะเจียมเนื้อเจียมตัวคนหนึ่ง จึงไม่ได้ทำให้เจ้านายที่ปลายสายเกิดความสงสัยแต่อย่างใด

และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าปกติร่างเดิมเรียกเจ้านายตัวเองว่าอะไร เขาจึงตัดสินใจไม่ใส่คำเรียกขานใดๆ ทั้งสิ้น:

“ผมเพิ่งกลับมาจากกรมตำรวจครับ ยังไม่ทันได้ไปที่ห้องแล็บเลย”

หลินซินอีอธิบายแบบคลุมเครือ

เขาจงใจพูดไม่หมด แต่เหลือไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อรอให้อีกฝ่ายเป็นคนถาม

เพราะเหตุผลที่ว่า "ไปสายเพราะถูกตำรวจสงสัยว่าเป็นอาชญากร" มันฟังดูค่อนข้างเหลือเชื่อ การใช้วิธีอธิบายแบบค่อยเป็นค่อยไปจะทำให้คนเชื่อถือได้มากกว่า

“กรมตำรวจ?”

เสียงที่เย็นเยียบนั้นมีความสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้

แต่เจ้านายก็คือเจ้านาย มาดเขายังเข้มอยู่

เขาไม่ได้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างที่หลินซินอีจินตนาการไว้ แต่หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:

“ฉันต้องการคำอธิบาย”

ช่างเป็นเจ้านายที่วางมาดได้ดีจริงๆ...

หลินซินอิลอบอุทานในใจ แล้วจึงอธิบายไปตามความจริง:

“เมื่อเช้าตอนที่ผมไปออกกำลังกาย ผมบังเอิญเข้าไปพัวพันกับคดีหั่นศพครับ เลยถูกพาตัวไปให้ปากคำที่กรมตำรวจ”

“ผมยังได้เจอนักสืบที่มีชื่อเสียงคนนั้นด้วย คุโด้ ชินอิจิ ตอนนั้นเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ครับ”

เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด เขาจึงจงใจเอ่ยชื่อของยอดนักสืบคนนี้ออกมา

แต่เจ้านายก็ยังคงเป็นเจ้านาย

หลังจากได้ฟังเรื่องราวเหลือเชื่อที่ลูกน้องเข้าไปพัวพันกับคดีหั่นศพ และยังได้เจอกับยอดนักสืบคุโด้ ชินอิจิ เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายเพียงแต่นิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวด้วยเสียงทุ้มว่า:

“ฉันเข้าใจแล้ว”

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ตอนนี้นายก็ไปที่ห้องแล็บได้แล้ว”

หลินซินอี: “...”

พอได้ยินว่าลูกน้องเข้าไปพัวพันกับคดีหั่นศพ ปฏิกิริยาแรกคือสั่งให้ลูกน้องรีบกลับไปทำงานที่บริษัทเนี่ยนะ?

ช่างเป็นเครื่องจักรปั่นผลประโยชน์ที่ไร้ความรู้สึกจริงๆ...

“ตั้งใจทำงานของนายให้ดี”

ก่อนที่หลินซินอีจะได้ทันค่อนแคะในใจ เจ้านายที่ปลายสายก็ตำหนิออกมาด้วยเสียงที่สามารถแช่แข็งนกเพนกวินได้อีกครั้ง:

“ช่วงนี้นายดูสภาพจิตใจแย่ๆ นะ ซึ่งมันไม่ดีเลย”

“ที่ห้องแล็บน่ะ ฉันมอบหมายให้นายดูแลนะ”

“หลิน อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

ความจริงหลินซินอีไม่อยากจะสนใจเจ้านายที่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนนี้เลยสักนิด

แต่พอลองคิดทบทวนดูดีๆ ถึงเงินเดือน 890,000 เยนที่เข้าบัญชีทุกเดือน คิดไปคิดมาเขาก็เลยต้องทนเอา:

“ครับ ผมรับรองว่าจะปฏิบัติหน้าที่ให้สำเร็จครับ!”

ส่วนเจ้านายก็ไม่ได้ตอบรับแม้แต่คำว่า "อืม" สักคำ แต่กลับตัดสายทิ้งไปทันที

“เฮ้อ...”

หลินซินอีลอบถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด:

“เจ้านายของ ‘ฉัน’ คนนี้ดูเหมือนจะรับมือไม่ได้ง่ายๆ แฮะ”

“แต่ฟังจากที่เขาพูด ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยได้มาที่บริษัทบ่อยนัก ไม่ต้องเจอหน้าพูดคุยกันทุกวัน”

“นี่นับว่าเป็นเรื่องดี”

“แต่ว่า ‘ที่ห้องแล็บน่ะ ฉันมอบหมายให้นายดูแล’ งั้นเหรอ?”

หลังจากได้ยินภาระหน้าที่อันหนักอึ้งจากปากของเจ้านาย เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ:

ห้องแล็บนิติเวชล่ะเขาก็พอจะดูแลได้อยู่หรอก...

แต่ห้องแล็บชีวภาพนี่จะดูแลยังไงดีล่ะ?

ฉันจะไม่โดนจับได้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานเลยเหรอเนี่ย?

การเป็นหัวหน้าหลักที่ดูแลห้องแล็บเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลินซินอีก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นปัญหาใหญ่

แต่ในเมื่อลูกธนูถูกง้างอยู่บนคันศรแล้วก็มีแต่ต้องยิงออกไป

ในเมื่อเจ้านายเร่งให้เขาไปทำงาน และเขาเองก็ต้องการเงินเดือนก้อนนี้พอดิบพอดี เขาก็ได้แต่ต้องรวบรวมความกล้าไปตอกบัตรที่บริษัท

“ไม่ว่ายังไง ก็ลองไปดูหน่อยก่อนละกัน”

“นี่มันตั้ง 890,000 เยนต่อเดือนเชียวนะ...”

หลินซินอีกัดฟันตัดสินใจเด็ดขาด แล้วหันไปที่ตู้เสื้อผ้า เตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปทำงาน

ชุดสูทสีดำที่ใส่อยู่ตอนนี้จริงๆ จะใส่ไปทำงานต่อเลยก็ได้ แต่มันผ่านการเปียกโชกจากน้ำที่ขากางเกงและรองเท้ามาแล้ว ถ้าไม่เปลี่ยนมีหวังคงส่งกลิ่นตุๆ แน่

และเมื่อเขาเปิดตู้เสื้อผ้าของ "ตัวเอง" ออกดู โอ้โห...

สีดำล้วนเลยแฮะ

ไม่มีเสื้อผ้าสีอื่นเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

“รสนิยมแบบนี้ สงสัยคงเพราะสีดำมันสกปรกยาก เลยไม่ต้องซักเสื้อผ้าบ่อยๆ สินะ”

หลินซินอีคาดเดานิสัยของเจ้าของร่างเดิมที่ไม่ค่อยรักความสะอาดคนนั้นอย่างไม่ไว้หน้า

เพราะคนซกมกมักจะชอบใส่เสื้อผ้าสีดำ ก่อนนอนก็แค่ถอดออกมาดมดูสักหน่อย ถ้าไม่มีกลิ่นเหม็น วันรุ่งขึ้นก็หยิบมาใส่ต่อได้เลย

เมื่อคิดได้แบบนั้น เสื้อผ้าที่ดูสะอาดสะอ้านตรงหน้าเขากลับให้ความรู้สึกที่ชวนพะอืดพะอมเล็กๆ

หลินซินอีพยายามสลัดความคิดแย่ๆ นั้นทิ้งไป แล้วเลือกชุดในตู้เสื้อผ้าอย่างพิถีพิถัน ในที่สุดเขาก็เลือกชุดสูทที่ดูคล้ายกับชุดที่เขาใส่อยู่ได้หนึ่งชุด

เขาสวมชุดสูทจนครบ จัดระเบียบข้อมือเสื้อ ผูกเนคไท และติดบัตรพนักงานของบริษัท

พอมองดูตัวเองในกระจก:

เฮ้ หน้าตาแบบนี้...

ช่างเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่หล่อเหลาเอาการจริงๆ

ถ้าออกไปขายบ้านรับรองว่าลูกค้าต้องประทับใจแน่นอน

หลินซินอีค่อนข้างพอใจกับรูปลักษณ์ของตัวเองในตอนนี้

จากนั้นเขาก็เดินไปที่หน้าประตู เปลี่ยนใส่รองเท้าหนัง แล้วเปิดประตูบ้านที่ไม่คุ้นเคยบานนั้นออกไป

“จะต้องไปทำงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

เมื่อประตูเปิดออกและเห็นโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ หลินซินอีก็เกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง

เขากังวลมากว่าพอเริ่มงานแล้วจะถูกเพื่อนร่วมงานจับผิดได้ว่ามีความผิดปกติ และถูกบริษัทขับไสออกมาทั้งที่ยังไม่ได้เงินเดือนสักเท่าไหร่

แต่หลังจากความกังวลตามสัญชาตญาณนั้นผ่านไป เมื่อลองคิดทบทวนดูดีๆ ความจริงการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขาก็นับว่าพอจะยอมรับได้อยู่:

“ช่างเถอะ... ถึงจะถูกไล่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก”

“สถานการณ์ตอนนี้จะแย่แค่ไหน ก็ยังดีกว่าสิ่งที่ฉันเคยกังวลในตอนนั้นตั้งเยอะ”

ตอนที่เพิ่งเกิดคดีขึ้นใหม่ๆ หลินซินอีกังวลจริงๆ ว่าตัวเองจะต้องติดคุก

เพราะเขาไม่มีความทรงจำของร่างเดิม ถึงแม้จะพอเดาออกลางๆ ว่า "ตัวเอง" มาที่สวนสาธารณะเพื่อฆ่าตัวตาย แต่มันก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของ "ตัวเอง" ได้ไม่เต็มร้อย

แต่ตอนนี้ เมื่อเทียบกับความกังวลในตอนนั้นแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม...

“อย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่ ‘อาชญากร’ แล้วล่ะ”

หลินซินอีฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินออกจากบ้านไปในชุดสีดำสนิท...

...........