ตอนที่ 25 คำสารภาพรักจากโจไคเอ๋อ
ตอนที่ 25 คำสารภาพรักจากโจไคเอ๋อ
ในป่าอันแสนเงียบสงบนั้น มีเสียงนกร้องดังมาแต่ไกล
เย่เฉินยืนนิ่ง มันรุนแรงมากขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?
แก้มสีชมพูของโจไคเอ๋อแดงขึ้นมาทันที และเธอก็ทำอะไรไม่ถูกหลังจากนั้น
ในใจของเธอก็สาปแช่งตัวเองที่ไม่ทำตามสิ่งที่คิดและหวังเอาไว้ได้
โอกาสดีๆ ที่ได้อยู่กันสองต่อสองเช่นนี้มีแค่ครั้งเดียว มันจะโรแมนติกมากขนาดไหน ทำไมเธอถึงไม่พูดให้ดีกว่านี้
ในเวลานี้โจไคเอ๋อหวังแค่ว่าเธอจะหนีออกไปจากตรงนี้และจะไม่กล้าที่จะเจอหน้ากับเย่เฉินอีกเลย
“เอ่อ งั้นเจ้าก็ไปเถอะ”
เย่เฉินคาดว่าโจไคเอ๋อนั้นน่าจะเจอกับปัญหาหนัก "บังเอิญมีพงหญ้าอยู่ตรงนั้นพอดีเลยล่ะ"
...
ฉากนั้นตกอยู่ในความลำบากใจขึ้นมาในทันที
โจไคเอ๋อหน้าแดงมาก จากนั้นเธอก็เดินไปที่พงหญ้าที่ห่างออกไปโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
แน่นอนว่าเธอนั้รไม่ได้อยากที่จะไปห้องน้ำจริงๆ แต่เธอพูดออกไปเช่นนั้นแล้ว มันคงจะแปลกถ้าเธอนั้นไม่ไป
หลังจากเข้าไปในพงหญ้าแล้ว โจไคเอ๋อก็กระทืบเท้าของตัวเองด้วยความโกรธ เธอเกลียดปากของเธอเอง
จากนั้นโจไคเอ๋อก็นั่งยองๆ ที่พื้น มือที่มีผิวขาวนวลของเธอจับแก้มที่ร้อนผ่าวเอาไว้ และคิดหาวิธีที่จะบรรเทาความอับอายนี้
แต่ในขณะนี้ ก็มีงูที่มีลำตัวเป็นสีเขียวและมีสีชมพูอยู่ที่กลางหัวของมัน ก็เลื้อยเข้ามาใกล้โจไคเอ๋อด้วยสายตาที่เยือกเย็น
โจไคเอ๋อกำลังนั่งคิดด้วยความลำบากใจในเวลานี้ และเธอไม่ได้สังเกตเห็นงูที่ปรากฏอยู่ข้างหลังเธอเลยด้วยซ้ำ
"ฟ่อ."
ครู่ต่อมา งูสีเขียวตัวนั้นก็พุ่งเข้าหาเธอ
"อ๊าา!"
ก้นของโจไคเอ๋อถูกงูสีเขียวนั้นกัดอย่างรุนแรงจังๆในทันที
โจไคเอ๋อกระโดดออกจากจุดนั้น พร้อมด้วยเสียงร้องที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดของเธอออกมา
“หืมมม?”
ภายนอกของพงหญ้า สีหน้าของเย่เฉินแข็งทื่อและเขาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
เมื่อเย่เฉินรีบวิ่งเข้ามาโจไคเอ๋อก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของเธอเรียบร้อยแล้ว และเธอใช้หญ้าดาราทมิฬพันงูตัวนั้นจนมันตาย
เมื่อเย่เฉินมองลงไป เขาสังเกตเห็นว่ากางเกงยีนส์สีน้ำเงินอ่อนของโจไคเอ๋อนั้นมีสีแดงเล็กน้อย
เมื่อดูอย่างละเอียดแล้ว กางเกงยีนส์ที่บั้นท้ายของเธอมีรอยกัดด้วย
“พิษ?”
ใบหน้าของเย่เฉินจริงจัง
หากโจไคเอ๋อติดพิษจริง สถานการณ์คงจะลำบากมาก
ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่มียาแก้พิษติดตัวมาด้วยเลย
ใบหน้าของโจไคเอ๋อแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความอับอาย
เธอพลาดไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ตอนนี้เธอยังโชคร้ายที่ถูกงูกัดตูดอีก ซึ่งมันน่าอายมากจริงๆ
“มันไม่ได้มีพิษ มันแค่...”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ โจไคเอ๋อก็หายใจติดขัดด้วยความเจ็บปวด
“ข้ามียาห้ามเลือดมาด้วย”
เย่เฉินหยิบขวดยาห้ามเลือดออกมาจากกระเป๋าของเขา และเมื่อเขากำลังจะโยนมันให้โจไคเอ๋อ เขาก็พบว่าดวงตาที่สวยงามของโจไคเอ๋อเต็มไปด้วยความสดใสแล้ว และดวงตาของเขาก็พร่ามัวเล็กน้อย
เย่เฉินรีบมองไปที่งูตัวนั้นแล้วคิดกับตัวเอง
เมื่อกี้เขาไม่ได้ดูอย่างระมัดระวัง โดยคิดว่ามันเป็นแค่งูพิษ แต่หลังจากเห็นสีชมพูบนหน้าผากของงูที่ตายไปแล้วตัวนั้น เขาก็รู้ทันทีว่ามันเป็นอสรพิษราคะ!
มันสามารถพ่นสารพิษที่ออกฤทธิ์คล้ายกับยาปลุกเซกซ์ได้ แม้ว่าจะไม่ถึงแก่ชีวิตก็ตาม แต่ผู้ถูกพิษก็จะรู้สึกร้อนรุ่มและเริ่มสูญเสียสติไป
“เย่เฉิน…ข้า…”
ขาอันเรียวยาวทั้งสองข้างของโจไคเอ๋อไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป และเธอก็เดินไปหาเย่เฉินอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยดวงตาที่พร่ามัว
เธอชอบเย่เฉินอยู่แล้ว และเธอก็ถูกพิษอีกด้วย ดังนั้นเธอจึงไม่คิดที่จะขัดขืนหรือต่อต้านมันเลย
“ไคเอ๋อร์ เจ้าใจเย็นก่อนนะ”
เย่เฉินถอยหลังไปหนึ่งก้าว และหยิบขวดเครื่องดื่มออกมาจากกระเป๋าของเขาขณะที่เขาพูดไปด้วย
จากนั้นเย่เฉินก็มอบเครื่องดื่มนั้นให้กับเธอ
แต่โจไคเอ๋อไม่ได้รับมันเอาไว้ แต่เธอกัดริมฝีปากอันแดงระเรื่อของเธอเอาไว้ และการหายใจของเธอก็เปลี่ยนไป
“เย่เฉิน ข้าชอบเจ้า”
โจไคเอ๋อยังคงเดินไปข้างหน้า
“เอาล่ะ งั้นข้าจะต้องเสียมารยาทหน่อยนะ”
ขณะที่เย่เฉินพูด เขาวางแผนที่จะทำให้โจไคเอ๋อหมดสติเพื่อทำให้เธอนั้นสงบลง
แต่เมื่อเย่เฉินกำลังจะเคลื่อนไหวนั้น ริมฝีปากของโจไคเอ๋อก็สัมผัสกับปากของเขา
“ให้ตายเถอะ ไคเอ๋อ เจ้า…”
...
2 ชั่วโมงต่อมา
ในพงหญ้าที่รกทึบนั้น
โจไคเอ๋อ นอนหน้าแดงอยู่ที่บนพื้น เธอไม่กล้าที่จะขยับตัว
“เอาล่ะ แต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะนะ”
เย่เฉินลุกขึ้นและมองดูผลงานชิ้นเอกของเขาด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งแล้วรีบแต่งตัว
“ลุกขึ้นมาสิ เจ้าคิดจะนอนแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นโจไคเอ๋อนอนอยู่บนพื้นโดยปิดหน้าของเธอเย่เฉินก็พูดติดตลกออกมา
“เอ่อ... ข้า ข้าเขินน่ะ”
แม้ว่าโจไคเอ๋อจะค่อยๆ สูญเสียสติไปเมื่อเธอถูกพิษ แต่เธอก็จำทุกอย่างได้ชัดเจนหลังจากนั้น
ข้า ข้าบ้ามาก!
วู้ว ข้ารู้สึกละอายใจจังเลย
แต่... ข้าก็มีความสุขมาก ข้าได้เป็นผู้หญิงของเย่เฉินแล้ว
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้โจไคเอ๋อก็รู้สึกขอบคุณอสรพิษราคะที่เธอฆ่ามันไป
หากไม่เป็นเช่นนั้น คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะรวบรวมความกล้าที่จะก้าวต่อไป
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวข้าจะแบกเจ้าไว้บนหลังเอง แต่ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นมาอีก ระวังอสรพิษราคะตัวอื่นด้วยล่ะ”
เย่เฉินนั้นชื่นชมความงามอันอ่อนโยนสีชมพูไร้ที่ติของโจไคเอ๋อ
ร่างกายที่บอบบางของโจไคเอ๋อสั่นเทา และเธอก็รีบลุกขึ้นมาและเริ่มสวมใส่เสื้อผ้าของเธอ
เธอไม่ได้กลัวที่จะถูกพิษอีก แต่เธอกลัวเย่เฉินแล้วจริงๆ
ข้าเกรงว่าผู้ชายคนนี้เป็นนักตอกเสาเข็มที่ไร้สิ้นสุด ทำให้ข้ากลัวเกือบตาย ข้าไม่รู้ว่าทำไมสมรรถภาพทางกายของเขาถึงทรงพลังเกินปกติไปมากขนาดนี้
หลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าที่สวยงามของโจไคเอ๋อยังคงเป็นสีแดงระเรื่อราวกับแอปเปิ้ลแดงลูกสดใหม่
โจไคเอ๋อเหลือบมองอสรพิษราคะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหางตาของเธอ และพูดในใจว่า "ข้าขอโทษ ข้าจะพยายามที่จะไม่ฆ่าสัตว์วิญญาณที่มีลักษณะคล้ายงูในภายภาคหน้าละกันนะ
“ไปกันเถอะ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ” เย่เฉินกล่าว
"เอ่อฮะ"
ตอนนี้สูญเสียความคิดริเริ่มและความบ้าคลั่งไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของเย่เฉินหน้าอกที่อวบอิ่มของโจไคเอ๋อก็กระเพื่อมขึ้นลง เธอปฏิเสธภายในใจแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปได้สองก้าว แต่ในชั่วขณะถัดไปจากนั้น
"อ๊ะ."
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอจึงล้มลงกับพื้น
เย่เฉินหันไปมองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ดูเหมือนว่าเจ้าคงจะเดินเองไม่ได้แล้วล่ะ ดังนั้นข้าจะแบกเจ้าไว้บนหลังดีกว่านะ"
“เอ่อ...ไม่จำเป็นหรอกนะ”
โจไคเอ๋อยืนขึ้นพร้อมหน้าที่แดงของเธอ จากนั้นรวบรวมความกล้าเพื่อคว้ามือของเย่เฉินด้วยมือที่บอบบางของเธอ
“เจ้าจะแบกข้าไปงั้นเหรอ?”
"แน่นอนสิ"