บทที่ 180 สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว

บทที่ 180 สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว

บนอัฒจันทร์

เมื่อ ซาวาคิตะ เออิจิ เห็น โมริ ชิเงฮิโระ ตัดลูกจ่ายของ อาคางามิ ได้เป็นครั้งที่สอง ใบหน้าที่มักสงบนิ่งของเขาก็ฉายแววสับสนที่หาดูได้ยาก

สายตาเขาจับจ้องไปที่โมริในสนาม ในหัวประมวลภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ซ้ำไปซ้ำมา

“แรงระเบิดของเบอร์ 15 เมย์โฮเพิ่มขึ้นชัดเจนกว่าตอนต้นเกม และปฏิกิริยาตอบสนองก็เร็วขึ้นมาก นั่นเป็นเรื่องจริง แต่ทว่า...”

คิดได้ดังนั้น สายตาเขาก็เลื่อนไปหาอาคางามิที่ยืนอยู่ข้างสนามช้าๆ อาคางามิยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง แต่ซาวาคิตะกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

แค่แรงระเบิดของโมริเพิ่มขึ้น ก็ทำให้ตัดลูกจ่ายของอาคางามิได้ต่อเนื่องขนาดนี้เลยเหรอ?

จากความเข้าใจที่เขามีต่ออาคางามิ คู่ต่อสู้ที่คุมจังหวะเกมได้ทั้งกระดานแบบนี้ ไม่มีทางทำพลาดบ่อยๆ เพียงเพราะแรงระเบิดของคู่แข่งเพิ่มขึ้นแน่ ต้องมีรายละเอียดอะไรที่เขาพลาดไป

ขณะที่ซาวาคิตะกำลังครุ่นคิด สมาชิกทีมซันโนะด้านหลังก็เริ่มวิจารณ์กันเสียงเบา แต่ชัดเจนเข้าหูเขา

“เบอร์ 15 เมย์โฮ ชื่อโมริ ชิเงฮิโระ สินะ? แรงระเบิดน่ากลัวชะมัด ทั้งสปีดต้น ทั้งแรงกระโดด ต่อให้คาวาตะเอาจริง ก็ไม่รู้จะชนะได้หรือเปล่า”

“แรงระเบิดระดับท็อป พรสวรรค์ทางร่างกายไร้ที่ติ แต่บาสเกตบอลไม่ได้มีแค่แรงระเบิด เทคนิค การอ่านเกม และทีมเวิร์กก็สำคัญ ตอนนี้เขาเพิ่งตัดได้แค่สองลูกเอง”

“ดูเหมือนเบอร์ 4 ของเรียวนันจะโดนโมริอ่านทางออกแล้วนะ! โดนตัดบอลสองครั้งติด เมื่อก่อนนึกว่าจ่ายบอลเทพ ที่แท้ก็แค่โชคดีเจอทีมอ่อน”

“นั่นสิ อวยกันซะเวอร์ว่าเป็นจอมทัพ พอเจอของจริงที่มีแรงระเบิดหน่อย ก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน”

เสียงวิจารณ์ลอยเข้าหูซาวาคิตะทุกคำ แต่เขาไม่สนใจ

คิ้วเขาขมวดแน่นขึ้น ความสงสัยยิ่งทวีความรุนแรง

“ไม่สิ... อาคางามิไม่ใช่คนที่จ่ายบอลให้โดนตัดง่ายๆ ต่อให้โมริแรงเยอะขึ้น แต่ด้วยความสามารถในการคาดการณ์ของอาคางามิ อย่างน้อยก็น่าจะเลี่ยงได้ล่วงหน้า ทำไมถึงโดนคนเดิมตัดสองครั้งติดได้?”

“ทำไมกันแน่?” ซาวาคิตะพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว

การแข่งขันดำเนินต่อ

จังหวะเกมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มุ่งสู่ทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด

หลังจากโมริตัดลูกจ่ายอาคางามิได้ บอลยังไม่ทันตกพื้น นาคามูระ มาซาชิ ที่อ่านทางบอลไว้แล้ว ก็พุ่งเข้ามาคว้าบอลไป

โดยไม่ลังเล เขาสะบัดข้อมือจ่ายบอลแม่นยำไปให้ ฟุคุดะ เคนตะ ที่กำลังวิ่งเติมเกมขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว

ฟุคุดะ เคนตะ รับบอลแล้วไม่หยุดเท้า เขากวาดตามองแนวรับเรียวนัน เห็น อุโอโซมิ และ ฟุคุดะ คิชโช ถอยไปรอใต้แป้นแล้ว จึงรีบจ่ายบอลต่อให้ ทาเคอุจิ ยูจิ ที่วิ่งนำโด่งอยู่หน้าสุดทันที

กระบวนการส่งบอลทั้งหมดลื่นไหลไร้รอยต่อ เปลี่ยนจากรับเป็นรุกฟาสต์เบรกภายในเวลาแค่ 3 วินาที

อุโอโซมิและฟุคุดะ คิชโช ยืนปักหลักใต้แป้นเรียวนัน สร้างกำแพงมนุษย์สองชั้น ขวางทางทาเคอุจิเข้าหาห่วงอย่างแน่นหนา

แต่ทาเคอุจิไม่มีเจตนาจะลุยเข้าวงใน สายตาเขาวูบไหว หางตาเหลือบเห็นที่ว่างนอกเส้นสามคะแนน ลูกบาสในมือถูกโยนโด่งข้ามฟากไปหา ยามากิชิ โทรุ ทันที

เวลานี้ ยามากิชิยืนโล่งไร้ตัวประกบ

โคชิโนะ ฮิโระอากิ มัวแต่พะวงป้องกันใต้แป้น จนตามประกบเขาไม่ทัน

ยามากิชิรับลูกบาส ไม่รอช้า กระโดดเบาๆ ถือบอลสองมือเหนือศีรษะ สะบัดข้อมือชู้ตอย่างมั่นคง

โคชิโนะรีบวิ่งกลับมาสุดชีวิต ยื่นมือสุดแขนหวังจะรบกวน แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

ลูกบาสหลุดจากมือยามากิชิไปแล้ว

สวบ...

ลูกบาสวาดวิถีโค้งสวยงาม หมุนคว้างเข้าหาห่วง แล้วมุดผ่านตาข่ายไปอย่างแม่นยำ

สวบ...

เสียงบอลเสียดสีตาข่ายดังฟังชัด

สามแต้ม ลงไปแล้ว

ตัวเลขบนสกอร์บอร์ดเปลี่ยนอีกครั้ง

เรียวนัน 74 – 61 เมย์โฮ

เมย์โฮได้อีก 3 แต้ม

ช่องว่างเหลือ 13 แต้ม

ยามากิชิลงสู่พื้น ชูกำปั้นสะใจ แปะมือกับเพื่อนร่วมทีมที่วิ่งเข้ามาฉลอง

ที่ม้านั่งสำรองเมย์โฮ โนโมโตะ เรโซ เผยรอยยิ้มที่หาดูยาก ชูกำปั้นขึ้นอย่างคึกคัก

การทำแต้มต่อเนื่องนี้ทำให้เขาเริ่มมีความหวังที่จะพลิกกลับมาชนะ

ไม่นาน บอลกลับมาเป็นของเรียวนัน

เพียะ...

เสียงตบบอลดังสนั่นอีกครั้ง

เมื่อคนดูเห็นภาพในสนาม ก็ต้องตะลึงซ้ำสอง

โมริ ชิเงฮิโระ โผล่มาตัดทางส่งบอลได้อีกแล้ว มือใหญ่ปัดกวาด บล็อกลูกจ่ายของอาคางามิเป็นครั้งที่สาม

ก่อนที่ผู้เล่นเรียวนันจะหายช็อกจากการโดนตัดบอลครั้งที่สาม เมย์โฮก็เปิดเกมสวนกลับเร็วอีกรอบ

สวบ...

เสียงลูกบาสลงตาข่ายดังขึ้นอีก

เรียวนัน 74 – 63 เมย์โฮ

ด้วยสามเพลย์ต่อเนื่อง เมย์โฮอาศัยการตัดบอลของโมริและการประสานงานฟาสต์เบรก ทำรัน 7-0 ใส่เรียวนัน

จากที่นำห่าง 18 แต้มเมื่อครู่ เหลือแค่ 11 แต้มในพริบตา

โมเมนตัมในสนามเปลี่ยนฝั่งทันที

ผู้เล่นเรียวนันเริ่มลนลาน

อุโอโซมิยืนเท้าเอวใต้แป้น หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

โคชิโนะปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก ขาเริ่มสั่น

แม้แต่เซนโดที่มักจะนิ่ง ยังขมวดคิ้ว สายตาสลับมองระหว่างอาคางามิกับโมริไม่หยุด

พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ โดยเฉพาะเมื่อมีอาคางามิคุมจังหวะ แต่คู่แข่งกลับสวนกลับได้รุนแรงขนาดนี้

ทุกคนมองไปที่อาคางามิโดยสัญชาตญาณ เหมือนต้องการคำตอบ

แต่อาคางามิแค่ยืนเงียบๆ หายใจเบาๆ หน้าอกกระเพื่อมช้าๆ สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีความตื่นตระหนกหรือกังวล แววตาลึกซึ้งสงบดั่งบ่อน้ำ คาดเดาความคิดไม่ออก

โค้ชทาโอกะข้างสนามนั่งไม่ติดแล้ว

เขานั่งเขย่าขาขวารัวๆ จนเกิดเสียง 'ตึกๆ' ความสุขุมหายเกลี้ยง เหลือแต่ความร้อนรนที่ปิดไม่มิด

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...” โค้ชทาโอกะจ้องสถานการณ์ในสนาม ใจเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล “การสวนกลับของเมย์โฮดุดันมาก โมริเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน... แล้วอาคางามิล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

ในความทรงจำของเขา ต่อให้เจอสถานการณ์ยากลำบากแค่ไหน อาคางามิก็ประคองเกมได้ด้วยการคาดการณ์และจ่ายบอลที่แม่นยำ การโดนตัดสามลูกติดนี่มันเรื่องเหลือเชื่อในอดีต

“กัปตันอาคางามิเป็นอะไรไปครับ?” น้ำเสียงไอดะ ฮิโกอิจิ เต็มไปด้วยความกังวลและสับสน

ในใจเขา อาคางามิคือเทพเจ้าผู้รอบรู้ เป็นเสาหลักของเรียวนัน แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเทพเจ้าจะตกที่นั่งลำบากเพราะมนุษย์ “หรือว่าเขาโดนโมริกดดันจนไปไม่เป็นจริงๆ? แต่ก่อนหน้านี้ อาคางามิยังเหนือกว่าชัดๆ...”

เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ ที่อาคางามิผู้นำพาเรียวนันผ่านวิกฤตมาตลอด จะมาเสียท่าแบบนี้

ในขณะที่ผู้เล่นเรียวนันยังไม่หายตื่นตระหนก เสียงดังก์สนั่นหวั่นไหวก็ดังก้องโรงยิม

ตูม...

ในสนาม

แดนของเรียวนัน

แขนของโมริ ชิเงฮิโระ ยังโหนขอบห่วงแน่น ร่างกายลอยค้างกลางอากาศ แรงกระแทกจากการดังก์ทำให้ห่วงยังสั่นไหว

เขาก้มมองอุโอโซมิใต้แป้น แววตาเต็มไปด้วยความสะใจของผู้ชนะและความดื้อรั้นที่ไม่ยอมใคร

ลูกดังก์นี้ไม่เพียงบวก 2 แต้มให้เมย์โฮ แต่ยังเหมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้าใส่ขวัญกำลังใจของเรียวนันเต็มเปา

ตัวเลขบนสกอร์บอร์ดเปลี่ยนอีกครั้ง

เรียวนัน 74 – 65 เมย์โฮ

ช่องว่างเหลือเลขหลักเดียวอย่างเป็นทางการ 9 แต้ม

วินาทีนี้ ทั้งสนามเหมือนระเบิด

กองเชียร์เมย์โฮลุกฮือ โบกอุปกรณ์เชียร์ เสียงเชียร์และตะโกนดังกระหึ่มแทบจะพังหลังคาโรงยิม

ม้านั่งสำรองเมย์โฮยิ่งคึกคัก ผู้เล่นโบกผ้าขนหนู ตะโกนอย่างตื่นเต้น

โนโมโตะ เรโซ ก็ยิ้มกว้างอย่างหาดูยาก ปรบมือรัวๆ แววตาเต็มไปด้วยความหวังที่จะพลิกเกม

ตรงกันข้าม บรรยากาศฝั่งเรียวนันอึมครึมสุดขีด

ผู้เล่นยืนเงียบในสนาม ก้มหน้า สีหน้าเคร่งเครียด

อุโอโซมิกำหมัดแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ภาพโมริดังก์ข้ามหัวเขาเหมือนหนามตำใจ

โคชิโนะและฟุคุดะมองหน้ากัน เห็นความตื่นตระหนกในแววตาของอีกฝ่าย

แม้แต่เซนโดยังขมวดคิ้ว จ้องอาคางามิด้วยสายตาจริงจัง

พวกเขาไม่เคยคิดฝันว่าเกมจะกลายมาเป็นสภาพนี้

ทันใดนั้น เสียงนกหวีดแหลมก็ดังขึ้น

ปี๊ด...

เรียวนันขอเวลานอก

โค้ชทาโอกะทนความกังวลในใจไม่ไหวอีกต่อไป ลูกดังก์ของโมริทำลายความเยือกเย็นสุดท้ายของเขาจนหมดสิ้น

เขาตัดสินใจขอเวลานอกทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป