ตอนที่ 10 แสดงความสามารถของทักษะการโจมตีด้วยหอก

“เย่เฉิน เจ้ายังไม่ไปอีกเหรอ?”

เมื่อเห็นเย่เฉินนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างเฉยเมย ฉินเล่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความสงสัย

“เข้าไปตอนนี้ก็เป็นแค่เหยื่อของพวกสัตว์วิญญาณเพียงเท่านั้น ให้พวกเขาทำความสะอาดคลื่นสัตว์วิญญาณกันไปก่อน” เย่เฉินกล่าว

มีสัตว์วิญญาณจำนวนมากในร่องทางเดินของการทดสอบนี้ ซึ่งสามารถสัมผัสได้จากเสียงคำรามที่ออกมาจากร่องเปิดของร่องระหว่างทางเดินได้

การเข้าไปในเวลานี้จะไม่เพียงแต่ใช้พลังวิญญาณไปโดยเปล่าประโยชน์เพียงเท่านั้น แต่ยังอาจถูกผู้อื่นเอาเปรียบอีกด้วย

"ถูกต้องแล้วล่ะ."

ฉินเล่ยหัวเราะเบา ๆ: "พวกเจ้าก็เป็นหัวขโมยที่รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลังด้วยจริงๆ"

ไม่เพียงแต่เย่เฉินเท่านั้นที่มีความคิดนี้ หลายคนก็มีความคิดที่คล้ายกัน

จากมุมหนึ่งของห้องโถง เย่เฉินเห็นว่าเจียงเส่าเหิงเองก็ไม่ได้ออกเดินทางไปก่อนด้วยเช่นกัน

ไม่ไกลจากฝั่งซูเฉิง สองสาวฝาแฝดก็เช่นเดียวกัน

ภายในช่องแคบ

ขณะที่นักเรียนหลายคนเข้าไปข้างใน เหล่าสัตว์วิญญาณที่ถูกจัดเตรียมไว้ในนั้นเป็นเวลานานก็ตอบสนองในทันที จากนั้นจึงวิ่งไปที่ทางเข้าของทางเดินราวกับเสือที่หิวโหยที่กำลังลงมาจากภูเขา

"ไม่นะ สัตว์วิญญาณเหล่านี้ดูเหมือนว่าจะถูกควบคุมโดยใครบางคนเอาไว้น่ะ!"

นักเรียนในอุโมงค์เห็นว่าสัตว์วิญญาณเหล่านี้ไม่ได้โจมตีกันเอง แต่ต่างพุ่งมาโจมตีอย่างเป็นระเบียบ และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“เวรเอ้ย ผู้จัดคงกำลังควบคุมมันอยู่ ทุกคนระวังตัวกันด้วย!”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ สัตว์วิญญาณรูปร่างหมาป่าก็กระโจนเข้าใส่เขาในทันที

ทันใดนั้นสงครามก็ได้เกิดขึ้น

ในเวลานี้นับประสาอะไรกับการก้าวไปข้างหน้า มันดีมากแล้วที่ไม่ได้ถอยกลับออกมา

จริงๆ แล้วมีสัตว์วิญญาณไม่มากนักในการทดสอบนี้ มีเพียง 200 ตัวเท่านั้น

แต่สัตว์วิญญาณเหล่านี้ต่างก็มีขนาดใหญ่ และส่วนใหญ่นั้นสามารถปิดกั้นเส้นทางได้เพียงลำพัง

ด้วยเหตุนี้ การที่วิญญาจารย์จะผ่านด่านไปได้อย่างรวดเร็วนั้นจึงยากมากขึ้น

หลังจากรอประมาณ 10 นาทีแล้ว

เย่เฉินได้ยินเสียงคำรามและเสียงตะโกนค่อยๆ ห่างออกไป และรู้ว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว

"ไปกันเถอะ!"

หลังจากที่เย่เฉินพูดจบ เขาก็รีบออกไปทันที

และโจไคเอ๋อและสายควบคุมคนอื่น ๆ และสายสนับสนุนก็ตามกองกำลังหลักไปอย่างใกล้ชิด

แม้ว่าวิญญาจารย์สายสนับสนุนจะมีประสิทธิภาพการต่อสู้ต่ำมาก แต่ตามกฎของค่ายฝึกพิเศษแล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับวิญญาจารย์สายต่อสู้ ดังนั้นคราวนี้ค่ายฝึกพิเศษจึงได้สำรองโควต้าไว้ 10 คน ของวิญญาจารย์สายสนับสนุน

ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นในสนามรบหรือในการต่อสู้แบบทีม วิญญาจารย์สายสนับสนุนนั้นก็มีความสำคัญอย่างมาก

ในด้านของหยางเฉิงนั้น มีวิญญาจารย์สายสนับสนุนจำนวนห้าคน

บางคนให้การสสนับสนุนในด้านความเร็ว และบางคนก็ช่วยในด้านของความแข็งแกร่ง

นอกจากนี้ยังบางคนที่สามารถช่วยให้ทุกคนฟื้นพลังวิญญาณของตนเองได้อีกด้วย

ด้วยวิธีนี้ ภายใต้ความก้าวหน้าของทั้งทีม จึงมีประสิทธิภาพสูงกว่าของความก้าวหน้าเฉพาะคนอย่างมาก

หลังจากเข้าสู่ทางเดินแล้ว สัตว์วิญญาณค้างคาวที่นอนอยู่บนด้านบนของทางเดินก็รีบพุ่งเข้าไปหาเย่เฉินในทันที

อย่างไรก็ตาม มันก็ถูกแทงทะลุด้วยหอกศักดิ์สิทธิ์แห่งยมโลกในทันที

ในฐานะอาวุธสี่ดาวแล้ว หอกศักดิ์สิทธิ์แห่งยมโลกจึงรุนแรงอย่างปฏิเสธไม่ได้

ความแข็งแกร่งของมันเกือบจะอยู่ยงบนจุดสูงสุดในระดับเดียวกันเลยทีเดียว

และเนื่องจากอายุของวงแหวนวิญญาณวงแรกของเย่เฉินนั้นได้มาถึง 900 ปีแล้ว ความแข็งแกร่งของวิญญาณยุทธ์ก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน

แม้ว่าเย่เฉินจะไม่ได้ใช้ทักษะของวงแหวนวิญญาณใด ๆ ในขณะนี้ แต่การโจมตีแทงไปแบบสุ่มก็เทียบได้กับทักษะของวงแหวนวิญญาณที่ปล่อยออกมาโดยวิญญาจารย์ทั่วไปได้แล้ว

เป็นผลให้มีสัตว์วิญญาณไม่กี่ตัวที่สามารถทนต่อการโจมตี 2 ครั้งจากหอกศักดิ์สิทธิ์แห่งยมโลกของเย่เฉินได้

“ให้ตายเถอะ เย่เฉินแข็งแกร่งมากเลยล่ะ!”

ฉินเล่ยที่ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์และเปลี่ยนมือของเขาให้เป็นกรงเล็บอันแหลมคม อดไม่ได้ที่จะตกใจ

เป็นไปได้ไหมว่าวิญญาณยุทธ์ของผู้ชายคนนี้มีคุณภาพระดับห้าดาว?

ความเฉียบคมนี้น่ากลัวเกินไปใช่ไหม?

และเมื่อทุกคนเข้ามา จำนวนสัตว์วิญญาณในการทดสอบก็เริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง

5 นาทีต่อมา

เมื่อสัตว์วิญญาณตัวสุดท้ายถูกตัดหัวโดยนักเรียน ทางเดินที่มีเสียงดังก็เงียบลงเป็นอย่างมาก

“สัตว์วิญญาณหายไปหมดแล้ว ทุกคนรีบไปกันเร็ว!”

เมื่อมีคนพูดอะไรบางอย่างออกมา

ประโยคนี้ได้จุดประกายความหลงใหลของทุกคนในทันที

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างรีบเร่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด

แต่ในช่วงเวลาถัดไป

"อา."

“เวรเอ๊ย ใครโจมตีข้ากัน”

“จุ๊ๆ หม่าเต๋อถูกใครบางคนโจมตีอยู่!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ไม่ใช่สัตว์วิญญาณ แต่เป็นผู้เข้าแข่งขันด้วยกันเอง

เนื่องจากทางเดินมืดสนิทและไม่มีแสงสว่างหลงเหลือ ทุกคนจึงสามารถพึ่งพาแสงจางๆ ที่ปล่อยออกมาจากวิญญาณยุทธ์ของตนได้เท่านั้น ดังนั้นจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะต้านทานการโจมตีจากที่ไหนสักแห่งได้

ความวุ่นวายเพิ่งได้เริ่มต้นขึ้น

“ทุกคนรวมตัวกันระวังถูกโจมตีด้วยล่ะ”

ฉินเล่ยพูดด้วยเสียงต่ำ

ในเวลานี้ สิ่งเดียวที่ไว้ใจได้คือเพื่อนร่วมทีมของตัวเองเพียงเท่านั้น

ข้อดีของการทำเช่นนั้นก็ชัดเจน แต่ข้อเสียก็ชัดเจนด้วยเช่นกัน นั่นคือความเร็วที่ทุกคนมารวมตัวกันนั้นจะทำให้การไปข้างหน้าช้าลงมาก

หลังจากต้านทานการโจมตีได้ระยะหนึ่ง

“ทางเดินนี้ยาวประมาณ 2 กิโลเมตร คาดว่าน่าจะมาได้ครึ่งทางแล้ว ทุกคนควรพึ่งพาความสามารถของตนเองนะ”

เย่เฉินกล่าว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จะไม่มีใครสามารถผ่านด่านนี้ไปได้

"อื้ม!"

ฉินเล่ยพยักหน้า

ทันที พวกเขาก็รีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเย่เฉินและหวังหยุน

สำหรับคนอื่นๆ พวกเขาสามารถพึ่งพาความสามารถของตนเองได้เท่านั้น

ความเร็วของคนเพียงเดียวก็เร็วขึ้นมาก

และในขณะที่เย่เฉินยังคงพุ่งไปข้างหน้าโดยมีหอกอยู่ในมืออยู่นั้น

"ไปให้พ้นซะ!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งไปด้วยความเย่อหยิ่ง และในเวลาเดียวกัน เขาก็เหวี่ยงขวานต่อสู้อย่างรุนแรงราวกับจะผลักเย่เฉินกลับออกไป

เย่เฉินมองดูตามปกติ โดยแทงหอกในมือของเขาอย่างดุเดือด

ด้วยวิญญาณยุทธ์ระดับสี่ดาวและวงแหวนวิญญาณอายุ 900 ปี สมรรถภาพทางกายของเขานั้นถือได้ว่าแข็งแกร่งอย่างน่ากลัวเลยทีเดียว

ช็อตนี้ทำให้เกิดเสียงลมที่ดังสนั่นในทันที

ก่อนที่เด็กหนุ่มโทมาฮอว์กจะทันได้โต้ตอบ เขาถูกหอกศักดิ์สิทธิ์แห่งยมโลกแทงเข้าที่ต้นขา

ชายหนุ่มกรีดร้องและล้มลงกับพื้นด้วยอาการเซ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถผ่านไปได้

หลังจากการแลกเปลี่ยนกันในครั้งนี้ เย่เฉินก็พุ่งไปข้างหน้าต่อด้วยความเร็วเต็มที่และเร็วกว่าเดิมสามเท่า

แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปอีกไม่กี่ก้าว มีคนห้าคนมาขวางทางของเย่เฉินเอาไว้

“อย่าคิดว่าจะผ่านไปได้นะนะ ไอ้สารเลว”

ทั้ง 5 คนนั้นมาจากเขตปกครองหลินเจียง ในความเห็นของทุกคน หากเย่เฉินนั้นผ่านไปได้ ความน่าจะเป็นในการไปถึงรอบสุดท้ายของพวกเขาจะลดลงไปครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ วงแหวนวิญญาณวงแรกก็สว่างขึ้น เขาต้องการที่จะใช้ทักษะของวงแหวนวิญญาณเพื่อหยุดเย่เฉินเอาไว้