ตอนที่ 5 สะสมได้ 900 ปีแล้ว การรวมตัวของนักเรียนเขตหยางเฉิง

"ฮะๆ เอาล่ะ"

หลินซานได้ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของเขานั้นออกมมาด้วยความมั่นใจ

โจไคเอ๋อเองก็มีสีหน้าที่มุ่งมั่นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสี่คนร่วมมือกันนั้นจะมีโอกาสสูงมากที่จะชนะได้

และตงรุ่ยเองในฐานะวิญญาจารย์สายป้องกันเพียงคนเดียว ก็ได้เดินไปข้างหน้าพวกเขาอย่างรู้หน้าที่

เย่เฉินเองก็ยิ้มเล็กน้อย และหอกศักดิ์สิทธิ์แห่งยมโลกก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาพร้อมกับควันสีดำที่หนาทึบ

...

ในช่วงเวลาตอนเย็น.

“หื่อออ  ข้าเหนื่อยมากแล้วล่ะ”

ที่ชั้นบนดาดฟ้านั้น โจไคเอ๋อ นั่งทรุดตัวลงกับพื้น โดยไม่กังวลเกี่ยวกับรูปลักษณ์เทพธิดาของเธอเหมือนอย่างที่เธอทำในตอนเช้าอีกต่อไป

หลินซานและตงรุ่ยเองก็ต่างก้มตัวลงและหอบกันอย่างหนัก

หลังจากการฝึกการต่อสู้จริงในวันนี้ เย่เฉินเองก็เหนื่อยล้าด้วยเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว เขานั้นยังอยู่ในระดับ 11 เพียงเท่านั้น แม้ว่าหลิงเหว่ยจะบีบลดระดับของเขาให้เป็นวิญญาจารย์ ในฐานะปรมาจารย์วิญญาณแล้วก็ตาม แต่ว่าประสบการณ์การต่อสู้และการตอบสนองของเขานั้นไม่ได้ถูกบีบอัดลงมาด้วย และเขายังคงมีมันอยู่เช่นเดิม

อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับโจไคเอ๋อและอีกสามคนแล้ว เย่เฉินนั้นก็อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด

“พวกเจ้าเหนื่อยกันไวจังเลยนะ ยังไม่ค่ำเลยเนี่ย”

หลิงเหว่ยนั่งบนก้อนหินอย่างสบายๆ และพูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม “แล้วมาต่อกันพรุ่งนี้นะ”

"อา?"

มีเสียงโอดครางดังขึ้นมาในทันที

ตงรุ่ยหัวเราะอย่างขมขื่น: "อาจารย์หลิง พรุ่งนี้เราเลื่อนไปก่อนดีไหม อาการบาดเจ็บของข้ายังไม่หายดีเลยอ่ะ"

ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็ลูบหน้าข้างซ้ายของเขาที่เขียวจากการถูกเตะในการฝึกก่อนหน้านี้

“ใช่แล้ว ข้าเองก็เหนื่อยมากเลยล่ะ”

หลินซานสูญเสียความเย่อหยิ่งของเขาไปแล้วด้วยเช่นกัน สำหรับวิญญาจารย์มือใหม่แล้ว ความหนักในการฝึกฝนนั้นมักจะไม่สูงมากนัก

“โอ้ พวกเจ้าเหนื่อยกันมากแล้วใช่ไหมล่ะ? ไม่เป็นไร งั้นพรุ่งนี้ก็มาหยุดกันสักวันหนึ่งนะ”

หลิงเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย: "แต่ขอบอกไว้หน่อยล่ะว่า การเข้าทดสอบของค่ายฝึกพิเศานั้นยากกว่านี้มากเลยล่ะ"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ตงรุ่ยและหลินซานก็หยุดพูดทันที

โจไคเอ๋อซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเย่เฉินก็หันศีรษะของเธอ ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชม: "เย่เฉินเจ้าน่าทึ่งมากเลยล่ะ เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บเลยหลังจากผ่านการฝึกต่อสู้มาทั้งวันน่ะ"

“ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่เฉินจะฝึกฝนร่างกายมาก่อนที่จะปลุกวิญญาณยุทธ์ของเขามาอย่างดีเลยใช่ไหมล่ะ?” ตงรุ่ยกล่าว

ในตอนท้ายของวัน ทุกคนนั้นต่างเริ่มคุ้นเคยกับเขา และเนื่องจากความแข็งแกร่งของเย่เฉิน ตงรุ่ยจึงตั้งใจเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เฉิน

เย่เฉินพยักหน้า หลักสูตรส่วนใหญ่ก่อนปลุกวิญญาณยุทธ์นั้นล้วนมุ่งเน้นไปกับการฝึกร่างกายและทักษะทางกายภาพ

ในหลักสูตรเหล่านี้ เย่เฉินนั้นเป็นอันดับหนึ่งในชั้นเรียนมาโดยตลอด

มิฉะนั้น การต่อสู้อันหนักหน่วงในวันนี้คงไม่อึดอย่างที่เห็นอีกต่อไป

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ทุกคนก็ไปที่โรงอาหารเพื่อทานอาหารเย็นกัน

และในค่ำคืนนี้ เย่เฉินนั้นนอนหลับสนิทมาก

...

เวลาเก้าวันได้พ้นผ่านไปในพริบตา

ในช่วง 9 วันนี้ เย่เฉินและคนอื่นๆ ได้มุ่งเน้นไปที่การฝึกการต่อสู้จริงเป็นส่วนใหญ่

หลังจากการบ่มเพาะอย่างหนักเป็นเวลา 9 วัน ประสบการณ์การต่อสู้ของหลายๆ คนก็ได้รับการพัฒนาขึ้นมาอย่างมาก

ในตอนแรกหลิงเหว่ยสามารถรับมือกับพวกเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ค่อยๆ เริ่มรับมือได้ยากขึ้น

สุดท้ายก็เปลี่ยนจาก 1 ต่อ 4 เป็น 1 ต่อ 2

นอกเหนือจากการสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้แล้ว ระดับของเย่เฉินยังได้รับการยกระดับเป็นระดับ 13 แล้วอีกด้วย

และผลส่วนใหญ่นั้น มาจากหินวิญญาณที่มีส่วนช่วยอย่างที่สุด

แน่นอนว่า นอกจากหินวิญญาณที่หลิงเหว่ยมอบให้แล้ว ยังมีการบ่มเพาะของเย่เฉินเองอีกด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว อาศัยพลังวิญญาณบริสุทธิ์ในหินวิญญาณและการต่อสู้ในแต่ละวันเพียงอย่างเดียวนั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอัปเกรด 2 ระดับภายใน 9 วัน

นอกจากเย่เฉินแล้วโจไคเอ๋อและหลินซานเองก็ยังได้รับการเลื่อนระดับเป็นระดับ 12 แล้วอีกด้วย

และตงรุ่ยคนที่มีระดับพลังวิญญาณต่ำสุดก็มาถึงระดับ 10 และดูดซับวงแหวนวิญญาณวงแรกของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย

ขณะนี้ยังเหลือเวลาอีก 1 วันก่อนการทดสอบของค่ายฝึกพิเศษ

และอายุของวงแหวนวิญญาณของเย่เฉินที่ได้สะสมในระบบก็มาจนถึงวันนี้ก็มีอายุ 900 ปีแล้ว

"ปล่อยมันไว้ก่อนเถอะ ค่อยมาใช้มันหลังจากการทดสอบในค่ายฝึกพิเศษเรียบร้อยแล้วก่อนเถอะ"

รถบัสมาแล้ว เย่เฉินพึมพำ

เขาวางแผนที่จะตัดสินใจตามความแข็งแกร่งของคนอื่นในระหว่างการทดสอบของค่ายฝึกพิเศษนี้ หากว่าพวกเขานั้นไม่แข็งแกร่งมากก็จะคงไว้แบบนี้ไปก่อน

และถ้าคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมาก ก็คงจำเป็นต้องใช้มันอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว เขามาที่นี่เพื่อมารับกระดูกวิญญาณให้ได้

กระดูกวิญญาณนั้นมีค่ามากเกินไป และวิญญาจารย์ส่วนใหญ่อาจไม่สามารถได้มันจากการล่าสัตว์วิญญาณตลอดชีวิตเลยก็มี

แม้แต่อันที่หมุนเวียนอยู่ภายในตลาดเอง ก็ยังมีคุณสมบัติสำหรับวิญญาจารย์ชั้นนำบางคนเพียงเท่านั้น

แม้ว่าอายุของกระดูกวิญญาณนั้นจะไม่สูงมากนัก แต่ผู้คนก็ยังต่างแย่งชิงกันเต็มที่

แม้ว่าเย่เฉินจะไม่รู้ว่าเหตุใดค่ายฝึกพิเศษสี่เขตปกครองนั้นยื่นเสนอของขวัญราคาแพงเช่นนี้ แต่เมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เขาก็ต้องคว้ามันไว้ให้ได้

อันที่จริงโจไคเอ๋อและคนอื่น ๆ ต่างก็คิดเช่นนั้นด้วยเช่นกัน

บางทีนี่อาจเป็นครั้งเดียวที่จะได้สัมผัสกับกระดูกวิญญาณในช่วงชีวิตนี้ หากไม่ได้พยายามคว้ามันมาให้ได้ในครั้งนี้ก็อาจจะไม่สามารถพบมันได้อีกเลยก็ได้

“เหล่านักเรียนทั้งหลาย ตอนนี้เรามาถึงสนามบินกันแล้วล่ะ ทุกคนพร้อมลงกันได้แล้ว”

ในเวลานี้ หลิงเหว่ยซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าได้กล่าวออกมา

ค่ายฝึกพิเศษสี่เขตปกครองดังกล่าว หมายถึงเขตปกครองทั้งสี่ของมณฑลหนานเจียง ซึ่งเป็นที่ตั้งของเขตปกครองเจียงหนาน เขตปกครองหลินเจียง เขตปกครองเป่ยเจียง และหยางเฉิง

ค่ายฝึกพิเศษ 4 เขตปกครองนี้จัดขึ้นโดยเมืองหลวงของ 4 เขตปกครองตามลำดับ และในปีนี้ได้จัดขึ้นที่ซูเฉิง เมืองหลวงของเขตปกครองเจียงหนาน

ซูเฉิงนั้นอยู่ห่างจากหยางเฉิงหลายพันกิโลเมตรเลยทีเดียว

ประกอบกับความจริงที่ว่ามีสัตว์วิญญาณจำนวนมากรบกวนระหว่างการเดินทางของทั้งสองเมือง วิธีเดียวที่จะไปซูเฉิงได้คือขึ้นเครื่องบินรบของทหารเพียงเท่านั้น

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสี่คนก็ลงจากรถพร้อมเป้สะพายหลังของพวกเขา

หลังจากลงจากรถบัสแล้ว เย่เฉินก็เห็นรถบัส 2 คันจอดอยู่ไม่ไกล

มันคือโรงเรียนมัธยมหยางเฉิงหมายเลข 1 และโรงเรียนมัธยมหยางเฉิงหมายเลข 4

“นั่นคือรถจากโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 ปีนี้พวกเขามีกัน 8 คนเลยจริงๆ งั้นเหรอ?”

โจไคเอ๋อที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

โรงเรียนมัธยมหยางเฉิงหมายเลข 1 นั้นแข็งแกร่งที่สุด แต่ในปีก่อนหน้านี้มีนักเรียนเพียง 5 หรือ 6 คนเท่านั้น และในปีนี้ก็มีจำนวนที่เพิ่มขึ้นมาด้วย

“หึหึ จำนวนคนไม่ได้แสดงถึงความแข็งแกร่งหรอกนะ”

หลินซานพูดเบา ๆ หลังจากฝึกฝนพิเศษมาในก่อนหน้านี้แล้ว เขาก็มั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมากยิ่งขึ้น

ในเวลานี้ นักเรียนที่ดูเย่อหยิ่งทั้งแปดคนของโรงเรียนมัธยมหยางเฉิงหมายเลข 1 ก็สังเกตเห็นอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน

ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งได้เดินเข้ามาหา

“สวัสดีนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลข 3 ข้าเป็นกัปตันของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 ในครั้งนี้ ข้าฉินเล่ย เรามาทำความรู้จักกันหน่อยดีไหม?”

ฉินเล่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม