บทที่ 27 ตลาดเช้าพานเจียหยวน

ตีสี่เศษของฤดูใบไม้ร่วง ปักกิ่งยังคงจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันและความหนาวเหน็บยามค่ำคืน ไฟถนนสีเหลืองนวลทอแสงริบหรี่ ราวกับพยายามต่อสู้กับความมืดมิด

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหวีดหวิว พัดพาใบไม้เหลืองร่วงหล่นจากต้น ปลิวว่อน หมุนวน แล้วตกลงสู่พื้นดิน ส่งเสียงสากเสี้ยวดังแกรกกราก

เฟอร์รารี่สีแดงแล่นทะยานฝ่าความเงียบสงบดุจสายฟ้าสีแดง ตัวรถส่องประกายวาววับใต้แสงไฟ สีแดงเพลิงร้อนแรงราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วถนนที่ว่างเปล่า ราวกับสัตว์ร้ายที่พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

ภายในรถ เกาตงซวี่สีหน้าเคร่งขรึม สายตาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า นิ้วมือวางบนพวงมาลัยเบาๆ ควบคุมทิศทางรถอย่างแม่นยำ เข็มบนหน้าปัดเต้นระริก แสดงความเร็วและค่าต่างๆ ของรถ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเพียงแสงเงาที่เลือนราง

"ช้าหน่อยค่ะ ยังมีเวลาอีกเยอะ..." ซ่างโยวโยวจ้องมองแฟนหนุ่มที่กำลังตั้งใจขับรถด้วยความหลงใหล เอ่ยเตือนเสียงอ่อนโยน

"อืม เดี๋ยวหาเซเว่นฯ แวะซื้ออาหารเช้ากินระหว่างทางนะ" เกาตงซวี่หันมามองซ่างโยวโยวพร้อมรอยยิ้ม

"ได้ค่ะ"

......

โถงผู้โดยสารขาออก อาคาร 3 สนามบินปักกิ่ง

เฟอร์รารี่สีแดงจอดเทียบข้างทาง ประตูรถเปิดออกพร้อมกัน เกาตงซวี่และซ่างโยวโยวในชุดแอร์โฮสเตสเสื้อน้ำเงินกระโปรงทรงสอบสีม่วงก้าวลงจากรถ

เกาตงซวี่เปิดกระโปรงหลัง (เฟอร์รารี่ F550 มีที่เก็บของด้านหลัง) ยกกระเป๋าเดินทางสีเงินออกมา

ซ่างโยวโยวรับกระเป๋าเดินทางไป แล้วเขย่งปลายเท้าบนรองเท้าส้นสูง จูบเกาตงซวี่ที่ยืนอยู่ริมฟุตบาทอย่างดูดดื่มโดยไม่แคร์สายตาใคร เกาตงซวี่โอบเอวบางของเธอ จูบตอบอย่างกระหาย

ผู้โดยสารและพนักงานสนามบินที่เดินผ่านไปมา ต่างมองคู่หนุ่มหล่อสาวสวยที่กำลังจูบกันอย่างเร่าร้อนด้วยสายตาซับซ้อน รถเฟอร์รารี่สีแดงและแอร์โฮสเตสสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ ทำให้ผู้ชายมากมายทั้งอิจฉาและริษยา

หลายคนก่นด่าในใจด้วยความอิจฉา ว่าแอร์โฮสเตสหน้าเงิน และคนรวยช่างสรรหาความบันเทิง...

เนิ่นนานกว่าจะผละออกจากกัน ซ่างโยวโยวหน้าแดงระเรื่อ แววตาฉ่ำหวาน มองเกาตงซวี่ที่กำลังยิ้ม พูดเสียงอ้อน "ไปแล้วนะ มะรืนนี้อย่าลืมมารับด้วยล่ะ"

"ครับ เดินทางปลอดภัยนะ" เกาตงซวี่ปล่อยมือจากเอวซ่างโยวโยว อวยพรเสียงนุ่ม

สำหรับลูกเรือ ห้ามพูดว่า "ขอให้ลมส่งท้าย" (ขอให้เดินทางราบรื่น) เพราะลมต้านต่างหากที่ทำให้เครื่องบินปลอดภัยที่สุด

"อื้อ คุณกลับไปเถอะ ถึงแล้วจะโทรหานะ..." ซ่างโยวโยวลากกระเป๋า โบกมือให้เกาตงซวี่ แล้วเดินหายเข้าไปในโถงผู้โดยสาร

เกาตงซวี่ยืนยิ้มโบกมือให้ซ่างโยวโยวที่หันกลับมามองเป็นระยะ จนกระทั่งลับสายตา จึงหันหลังกลับไปที่รถเฟอร์รารี่...

พานเจียหยวน ต้าหลิวซู่ หลิวหลีฉ่าง และตลาดวัดเป้ากั๋ว ได้รับการขนานนามว่าเป็นสี่ตลาดของเก่าแห่งปักกิ่ง แต่ละที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดึงดูดนักท่องเที่ยวและนักสะสมมากมายให้มาเสาะหาของล้ำค่า

ตลาดของเก่าพานเจียหยวนเริ่มคึกคักตั้งแต่หกเจ็ดโมงเช้า ยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย หลายคนชอบบรรยากาศแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องซื้อของ แค่เดินดูก็เพลินแล้ว โดยเฉพาะคนรักของเก่า ถ้ามาปักกิ่งต้องแวะพานเจียหยวน ที่นี่มีทั้งของเก่าของใหม่ปะปนกันไป ต้องอาศัยสายตาเฉียบคม บางทีเงินไม่กี่ร้อยก็อาจได้ของเก่าแก่กลับบ้านไป

ชื่อเสียงของพานเจียหยวนนั้น อาจจะโด่งดังกว่าหลิวหลีฉ่างที่มี 'อู่ม่าย' คุมอยู่เสียอีก

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณชาย——"

"คุณชาย มาเช้าจังนะครับวันนี้ หายากนะเนี่ย..."

"คุณชาย ผมมีของดีมาใหม่ ลองจับดูหน่อยไหมครับ?"

เมื่อเกาตงซวี่สะพายเป้สีดำปรากฏตัวที่ตลาดเช้าพานเจียหยวน พ่อค้าหลายคนที่เคยทำธุรกิจด้วยต่างทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น เขาก็ยิ้มพยักหน้าตอบรับทีละคน

"ไม่ต้องรีบครับ เพิ่งมาถึง ขอเดินดูหน่อย"

เกาตงซวี่ปฏิเสธคำเชิญของพ่อค้าที่อยากให้เขาแวะดูของอย่างสุภาพ เขาเดินกวาดตามองของบนแผงทีละร้าน แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติจากของชิ้นไหน ภายใต้อิทธิพลของเนบิวลาพลังปราณ สัมผัสของเขาพิเศษกว่าใคร

เกาตงซวี่เดินแทรกตัวฝ่าฝูงชน สายตาไปสะดุดกับพ่อค้าเสื้อยืดสีดำที่กำลังตะโกนขายภาพวาดม้วนหนึ่งโดยยืดแขนชูให้เห็นชัดๆ ใจเขากระตุกวูบ มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น เขาเดินเข้าไปรับภาพวาดสไตล์ญี่ปุ่นม้วนนั้นมา ค่อยๆ คลี่ออกดู สัมผัสถึงความเย็นเยียบจากภาพวาด โดยไม่เงยหน้าขึ้น เขาถาม "เท่าไหร่?"

"หนึ่งหมื่น ของแท้แน่นอน ดูง่ายมาก——" พ่อค้าโพล่งราคาออกมาทันที

เกาตงซวี่เงยหน้ามองพ่อค้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "10 หยวนขายไหม?"

"โอ้โหเฮะ ต่อราคากันแบบนี้เลยเหรอ ถึงผมจะตั้งราคาเวอร์ แต่คุณก็อย่ามาล้อเล่นน่า คนอื่นเขาต่อกันครึ่งราคา คุณเล่นตัดศูนย์ออกหมดเลย... ถ้าดูเป็นก็ซื้อ ถ้าดูไม่เป็นก็วางลง" พ่อค้าพูดเสียงแข็ง ทำท่าไม่พอใจจะม้วนภาพเก็บ

ฟังจากน้ำเสียง เกาตงซวี่รู้ทันทีว่าหมอนี่เป็นพวกไก่อ่อน เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "ใจเย็นน่า ขอดูอีกหน่อย..."

ดูเหมือนจะรู้ว่าเกาตงซวี่สนใจภาพวาดของเขาจริงๆ พ่อค้าพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย "ของดีแน่นอน ผมรับมาตั้งแปดพัน... คุณดูการใช้หมึก ลายมือ ฝีแปรงสิ..."

เกาตงซวี่ยิ้มขำ ไม่สนใจคำโฆษณาชวนเชื่อ ค่อยๆ ม้วนภาพเก็บ พลางพูดว่า "100"

"...คุณมากวนประสาทใช่ไหม ไปเดินเล่นที่อื่นเถอะ ต่อราคาซะผมไปไม่เป็นเลย..."

"ไม่ใช่ว่าผมต่อราคามั่วซั่ว แต่ภาพนี้สภาพไม่ค่อยดีแล้ว แถมยังเสียหายเยอะด้วย..." เกาตงซวี่เริ่มติ

"ภาพเก่าก็แบบนี้แหละ เก็บรักษายากจะตาย..." น้ำเสียงพ่อค้าเริ่มอ่อนลง

"ดูรอยซ่อมนี่สิ..." เกาตงซวี่ชี้จุดบกพร่อง ใช้ความจริงตอกย้ำ

"ค่าซ่อมงานแบบนี้ 200 ยังไม่อยู่เลยมั้ง..."

"งั้นเอาไป 200" เกาตงซวี่ยิ้ม

"ไม่ได้หรอก ขาดทุนยับ..."

"200 นี่ผมว่าให้สูงแล้วนะ"

"นี่ของแท้นะ... ดูงานซ่อมนี่สิ..."

ขณะที่พ่อค้าคลี่ภาพวาดให้เกาตงซวี่ดูอีกครั้ง เขาไม่ทันสังเกตเห็นสายตาเยาะเย้ยจากพ่อค้าแผงข้างๆ ที่รู้จักเกาตงซวี่ดี

"เพิ่มให้อีกร้อย สามร้อย..." เกาตงซวี่ยิ้มมองพ่อค้าที่เริ่มลังเล ดึงภาพวาดมาม้วนเก็บช้าๆ "สามร้อยขาดตัว"

"เอ้า สามร้อยก็สามร้อย ถือว่าประเดิมร้าน เช้านี้ยังขายไม่ได้สักอย่าง..." พ่อค้ายอมจำนนในที่สุด บ่นพึมพำปลอบใจตัวเอง

"สามร้อย เอ้านี่——" เกาตงซวี่ยื่นเงินสามร้อยหยวนให้ แม้การจ่ายเงินผ่านมือถือจะเริ่มมีแล้ว แต่ยังไม่แพร่หลาย ทุกคนยังชินกับการใช้เงินสด

"เรียบร้อย" หลังรับเงินและตรวจดูว่าเป็นของจริง พ่อค้าที่กำลังอารมณ์ดีเพราะขายของชิ้นแรกได้ ก็ได้ยินพ่อค้าข้างๆ ถามเสียงเยาะเย้ย "เฮ้ย รู้ไหมว่าคนที่ซื้อภาพไปเมื่อกี้เป็นใคร?"

"ไม่รู้สิ ทำไมเหรอ เขาดังเหรอ?" พ่อค้าเสื้อดำส่ายหน้า นั่งลงบนเก้าอี้พับ

"หึๆ เคยได้ยินชื่อ 'คุณชายมือร้อน' ไหม?"

"ไม่เคย"

"โธ่เอ๊ย ไก่อ่อนจริงๆ..." พ่อค้าคนอื่นๆ หัวเราะเยาะพร้อมกันส่ายหน้า

เห็นปฏิกิริยาของทุกคน พ่อค้าเสื้อดำถึงจะซื่อบื้อแค่ไหนก็รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ หน้าถอดสี ถามอย่างลังเล "เขาเป็นเซียนเหรอ? หรือว่า... ผมขายหมูไปแล้ว ภาพนั้นเป็นของดีจริงๆ?"

"หึๆ... เซียนน่ะไม่ถึงขั้น แต่เป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์น่ะใช่เลย"

"ฮ่าๆๆ..."

"นี่ ถามจริงแกลู้หรือเปล่าว่าภาพนั้นจริงหรือปลอม คนวาดเป็นใคร?"

"จริงปลอมไม่รู้ แต่คนวาดชื่อ 'อีฝูจิ่ว'..." พ่อค้าเสื้อดำตอบหน้าเครียด

"หนึ่งในสี่ปรมาจารย์ที่ข้ามไปญี่ปุ่นสมัยคังซี..."

"ถ้าคุณชายมือร้อนลงมือซื้อ ของแท้ชัวร์ป้าบ โดนเก็บตกไปอีกแล้ว..."

จบบท