บทที่ 340 ชั้นรู้จุดอ่อนของแกแล้ว

บทที่ 340 ชั้นรู้จุดอ่อนของแกแล้ว

ถึงคาเซฮายะจะเพิ่ง 8 ขวบ แต่เรื่องลูกล่อลูกชนและประสบการณ์ในการต่อสู้ เขาเหนือกว่าแปดหาง กิวคิ แบบคนละชั้น

ต่อให้มันจะมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี ก็เทียบคาเซฮายะไม่ได้หรอก

ยังไงซะ ก่อนข้ามมิติมา คาเซฮายะดูหนัง ดูละคร ดูอนิเมะ และอ่านนิยายมาสารพัด

กระบวนท่าในนั้นแพรวพราวจะตาย

แทคติกแปลกๆ ยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่

สัตว์หางจะไปทันเกมพวกนี้ได้ยังไง?

พอเห็นแปดหางใช้หนวดรัดซูซาโนโอและเริ่มชาร์จบอลสัตว์หาง คาเซฮายะก็สั่งการซูซาโนโอทันที

แค่สะบัดมือนิดเดียว ดาบจักระก็ฟันหนวดแปดหางขาดสะบั้น

ต่อให้เป็นร่างกายสัตว์หาง ก็ต้านทานพลังของซูซาโนโอไม่ไหว

ในพริบตา หนวดของแปดหางก็ถูกคาเซฮายะหั่นเป็นสองท่อน

และบอลสัตว์หางที่มันอุตส่าห์รวบรวมจักระมา ก็ถูกคาถาสายฟ้า: นรกอเวจีของคาเซฮายะทำลายจนสิ้นซาก

วินาทีต่อมา

หนวดของแปดหางหดกลับตามสัญชาตญาณ แต่ก็ช้ากว่าซูซาโนโอที่คว้าหมับเข้าให้แล้ว

“ทีนี้ ใครจับใครกันแน่?” มุมปากคาเซฮายะกระตุกยิ้ม ไม่ลืมที่จะยั่วยุแปดหางในจังหวะนี้

จากนั้น ซูซาโนโอก็ระเบิดพลังดึงร่างแปดหาง กิวคิ ลอยขึ้นจากพื้น

เหวี่ยงมันข้ามหัว แล้วฟาดลงกับพื้นดินว่างเปล่าเบื้องล่างเต็มแรง

ตูมมม!

ร่างแปดหางกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

สะเทือนขวัญนินจาทุกคนในสนามรบ

โดยเฉพาะนินจาหมู่บ้านคุโมะ

ในฐานะหมู่บ้านที่ครอบครองสัตว์หางถึง 2 ตัว พวกเขาย่อมรู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของพลังสัตว์หางทั้งสองตัวนี้ดี

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า นอกจากสองหางจะโดนคาเซฮายะยำเละแล้ว แม้แต่แปดหางก็ยังไม่ใช่คู่มือของเขา

ชั่วขณะหนึ่ง แปดหางกลายเป็นตุ๊กตายางในมือคาเซฮายะ ถูกจับทุ่มไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่กระแทกพื้น จะเกิดคลื่นกระแทกมหาศาลแผ่กระจายออกไป

นินจาโคโนฮะและนินจาคุโมะ ต่างบรรลุข้อตกลงหยุดยิงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไม่มีใครโจมตีใครอีกแล้ว ต่างคนต่างถอยกรูด หนีออกจากสนามรบให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ป่าชายแดนแคว้นฮิโนะคุนิที่เคยสวยงาม บัดนี้ราบเป็นหน้ากลองในพริบตา

สุดท้าย ซูซาโนโอกระพือปีกบินขึ้นฟ้าอีกครั้ง

ใช้วิชาเดิมที่เคยจัดการสองหาง เหวี่ยงแปดหางทิ้งดิ่งลงมาจากกลางเวหา

ตูมมม!

เสียงดังสนั่นหูดับตับไหม้

แรงกระแทกรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ กวาดล้างผืนป่าจนเหี้ยนเตียน เปลี่ยนภูมิประเทศแถบนี้ไปโดยสิ้นเชิง

นินจาที่เห็นเหตุการณ์ต่างอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปพักใหญ่

โดยเฉพาะผู้อาวุโสแห่งคุโมะ ที่ตอนนี้หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ผู้นำของพวกเขา ไรคาเงะรุ่นที่ 2 หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

แต่... ดูจากการที่ร่างต้นของคาเซฮายะกลับมาที่นี่ เป็นไปได้สูงว่าไรคาเงะรุ่นที่ 2 อาจจะเสร็จมันไปแล้วจริงๆ

แม้ข่าวนี้จะยากเกินจะเชื่อ แต่พอมองดูสภาพคาเซฮายะที่กำลังไล่ตบสองหางและแปดหางอยู่ตอนนี้ เรื่องที่เขาชนะไรคาเงะรุ่นที่ 2 ก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไปสำหรับผู้อาวุโสแห่งคุโมะ

เขามัน... อัจฉริยะปีศาจชัดๆ

และสัตว์หางที่พวกเขาถือว่าเป็นไพ่ตาย ท่าไม้ตายก้นหีบ ตัวนึงก็โดนตบจนหนีกลับเข้าร่างสถิต ไม่กล้าโผล่หัวออกมาอีก

อีกตัวพยายามสู้กลับ แต่ก็ล้มเหลว โดนคาเซฮายะอัดจนน่วม

ใครมันจะไม่สิ้นหวังบ้าง?

ถ้าแปดหางเสร็จเมื่อไหร่ ก็ถึงคิวพวกเขาแน่!

สงครามครั้งนี้ โคโนฮะชนะใสๆ

ตุบ

ผู้อาวุโสแห่งคุโมะเข่าอ่อน ทรุดลงกับพื้น ไม่รู้จะกู้สถานการณ์ยังไงแล้ว

ส่วนนินจาคุโมะคนอื่นๆ พอเห็นผู้อาวุโสหมดสภาพแบบนี้ ใจคอก็ยิ่งห่อเหี่ยว ทำอะไรไม่ถูก

ทว่า... แม้นินจาคุโมะจะสิ้นหวัง แต่แปดหางยังไม่ยอมแพ้

มันใช้มือยันพื้น พยุงร่างให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อหมู่บ้านคุโมะหรอกนะ

แต่มันแค่ไม่อยากแพ้เด็กมนุษย์ 8 ขวบต่างหาก

“ข้ารู้จุดอ่อนของแกแล้ว” แปดหางลุกขึ้นยืนอีกครั้ง กระบวนท่าเมื่อกี้ก็ทำเอาเจ็บเอาเรื่องอยู่

แต่มันต่างจากสองหาง มาตาทาบิ

ความถึกทนของมันเหนือกว่ามาก

ไม่ว่าจะพละกำลังหรืออะไรก็ตาม มันเหนือกว่าสองหางแบบคนละเรื่อง

“แกกลัวพลังของข้า”

“แกกลัวบอลสัตว์หางของข้าใช่ไหมล่ะ?” แปดหางตะโกนใส่หน้าคาเซฮายะ มั่นใจสุดขีดว่าเป็นแบบนั้นแน่ๆ

ไม่งั้นเมื่อกี้คาเซฮายะจะขัดขวางไม่ให้มันยิงบอลสัตว์หางทำไม?

มันต้องกลัวว่าบอลสัตว์หางจะเจาะเกราะจักระเข้ามาทำอันตรายตัวมันแน่ๆ!

ใช่

ต้องเป็นแบบนี้ชัวร์!

ถึงบอลสัตว์หางของสองหางจะไม่ได้ผล แต่ของข้ามันแรงกว่าเห็นๆ!

ทว่า พอได้ยินคำพูดของแปดหาง คาเซฮายะถึงกับชะงัก งงว่ามันเอาตรรกะไหนมาคิด

คนอย่างคาเซฮายะเนี่ยนะจะกลัวบอลสัตว์หางของแปดหาง?

อย่ามาตลก

ด้วยความที่คาดไม่ถึง คาเซฮายะเลยเผลอเหม่อไปวูบหนึ่ง

และแปดหางก็มองว่าจังหวะเหม่อนี่แหละ คือจุดอ่อนของคาเซฮายะ

“เสร็จข้าล่ะ”

แปดหางคำรามเสียงต่ำ พร้อมตวัดหนวดเข้าพันธนาการซูซาโนโอของคาเซฮายะ

เพื่อป้องกันประวัติศาสตร์ซ้ำรอย คราวนี้แปดหางรัดทั้งแขนขาและปีกยักษ์ของซูซาโนโอไว้แน่น ไม่ให้หนีไปไหนได้

“จบกันแค่นี้แหละ!” แปดหางคำรามอย่างบ้าคลั่ง พร้อมอ้าปากกว้างเป็นรูปตัว O

ทันใดนั้น แปดหางก็เริ่มเร่งจักระอย่างบ้าคลั่ง สร้างบอลสัตว์หางที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัว

เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าหัวซูซาโนโอซะอีก เล็งเป้าแสกหน้าคาเซฮายะ

“คราวนี้แกหนีไม่รอดแน่!” เสียงของแปดหางดังก้องด้วยความตื่นเต้นดีใจ ราวกับชนะแล้ว

ฟุกะซากุและชิมะตกใจกับภาพตรงหน้า

“เจ้าหนูคาเซฮายะ รีบหนีเร็ว!”

“เร็วเข้า ปลดซูซาโนโอทิ้งซะ!” สองเซียนกบตะโกนพร้อมกัน

ซูซาโนโอเป็นแค่จักระที่ก่อตัวขึ้น ขอแค่คาเซฮายะคลายวิชา ร่างเขาก็จะร่วงลงมา หลบการโจมตีของแปดหางได้ หรือจะใช้วิชาเทพสายฟ้าเหินหนีก็ได้

อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การรับตรงๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาบ้าบิ่นนะ!

แต่... มองดูบอลสัตว์หางของแปดหางที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คาเซฮายะยังคงเฉยเมย ราวกับไม่เห็นแปดหางอยู่ในสายตา

“เข้ามาเลย” คาเซฮายะเอ่ยเสียงต่ำ เตรียมพร้อมรับมือ

เขาไม่คิดว่าจะแพ้

โหมดจักระสายฟ้า ผสาน ซูซาโนโอ นี่คือการป้องกันสมบูรณ์แบบสองชั้น

จังหวะนั้นเอง แปดหางก็รวบรวมบอลสัตว์หางที่รุนแรงที่สุดเสร็จ และยิงแสกหน้าคาเซฮายะอย่างไม่ยั้งมือ

ตูมมม!

บอลสัตว์หางปะทะเข้ากับหัวซูซาโนโอ แล้วระเบิดตูมคาที่!

ควันโขมงพวยพุ่ง ราวกับดอกเห็ดสีดำทมิฬ