บทที่ 300 พวกเราเชื่อคำโกหกของท่านครับ

บทที่ 300 พวกเราเชื่อคำโกหกของท่านครับ

ทั้งบริเวณเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

คนๆ เดียวหูฝาดอาจจะอธิบายได้

แต่ทุกคนได้ยินสิ่งที่คาเซฮายะพูดชัดเจนเต็มสองหู

เขายอมรับว่าซูซาโนโอะเมื่อกี้คือวิชานินจาที่เขาใช้!

"ดูนั่นสิ ทุกคน..."

แต่ทว่า ทันใดนั้น หัวหน้าตระกูลนาราตะโกนขึ้นมาพร้อมชี้ไปที่ดวงตาของคาเซฮายะ

ทุกคนหันไปมองตามและสังเกตเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของคาเซฮายะเปลี่ยนเป็นรูปร่างดาวหกแฉกสีแดงเลือด

"ตาคู่นั้น หรือจะเป็น... เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา?"

หัวหน้าตระกูลฮิวงะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

เขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ถึงเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิวะจะไม่ได้ทรงพลังเท่าเนตรสีขาวของพวกเรา แต่ถ้าเนตรวงแหวนสามโทโมเอะพัฒนาไปถึงขั้นกระจกเงาหมื่นบุปผาได้ รูปแบบพลังมันจะเปลี่ยนไปคนละเรื่อง..."

จนถึงทุกวันนี้ เขายังจำความน่ากลัวของอุจิวะ มาดาระได้แม่น

ก็เพราะเขาพัฒนาพลังของเนตรวงแหวนไปจนถึงขีดสุดนั่นแหละ

แล้วตอนนี้ พลังที่เคยเป็นของอุจิวะ มาดาระ กลับมาปรากฏอยู่บนตัวคาเซฮายะ

มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อนนะ"

แต่ก็มีคนสังเกตเห็นจุดบอดเข้าจนได้

"คาเซฮายะเป็นหลานท่านฮาชิรามะไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีเนตรวงแหวนได้ล่ะ?"

"เนตรวงแหวนเป็นขีดจำกัดสายเลือดเฉพาะของตระกูลอุจิวะไม่ใช่เหรอ?"

ใครๆ ก็รู้ว่าเนตรวงแหวนเป็นขีดจำกัดสายเลือด

ไม่ว่ายังไง ในยุคสงคราม ตระกูลอุจิวะก็เลื่องลือระบือไกลอยู่แล้ว

โดยเฉพาะพวกยอดฝีมือที่เบิกเนตรวงแหวนได้

ถ้าเจอในสนามรบ ส่วนใหญ่มักจะเลือกถอยหนีดีกว่าไปปะทะด้วย

ผลก็คือ เนตรวงแหวนนี่แหละที่นินจาหลายคนใฝ่ฝันอยากครอบครอง

แต่ตอนนี้... มันมาอยู่กับคาเซฮายะ

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ!

"คาเซฮายะได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนดวงตา"

โทบิรามะสังเกตเห็นปฏิกิริยาของทุกคน จึงรีบอธิบาย

"ดวงตาของคาเซฮายะมีปัญหาตั้งแต่เด็ก เสี่ยงที่จะตาบอด เพื่อจะรักษาคาเซฮายะ..."

"ชั้นเลยหาดวงตาที่เข้ากันได้มาเปลี่ยนให้"

"มันเป็นของเด็กตระกูลอุจิวะคนหนึ่งที่เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจแต่กำเนิด"

"มีแค่ดวงตาของเขาเท่านั้นที่เข้ากันได้กับคาเซฮายะ"

โทบิรามะยืนกอดอก สีหน้าเรียบเฉย หัวใจเต้นปกติ อธิบายด้วยท่าทีจริงจังสุดขีด

แม้แต่คาเซฮายะยังงงเป็นไก่ตาแตก

เขาคิดว่าข้ออ้างที่เขากับโทบิรามะแต่งเรื่องหลอกฮาชิรามะมันก็ฟังดูไร้สาระพอแล้วนะ

ไม่นึกเลยว่าคำอธิบายของโทบิรามะครั้งนี้จะยิ่งฟังดูปัญญาอ่อนกว่าเดิมอีก

ใครจะไปเชื่อลง!

คาเซฮายะอดบ่นในใจไม่ได้ แต่พอสังเกตปฏิกิริยาของคนรอบข้าง

ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะเชื่อจริงๆ ซะงั้น!

แถมเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ โทบิรามะยังหันไปมองพวกสมาชิกตระกูลอุจิวะที่กำลังตัวสั่นงันงกอีกต่างหาก

"พวกนายก็เห็นด้วยใช่มั้ย?"

ในสถานการณ์แบบนี้ สมาชิกตระกูลอุจิวะคนไหนก็ดูออกว่าโทบิรามะกุมชีวิตพวกเขาไว้ในกำมือ

นอกจากพยักหน้าเออออห่อหมกไปกับโทบิรามะ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ประเด็นสำคัญที่สุดคือ ต่อให้พวกเขาส่ายหน้าปฏิเสธ มันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับโทบิรามะเลยสักนิด

"แต่ว่า ชั้นก็คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคาเซฮายะจะสามารถเบิกเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาได้ด้วยพลังของตัวเอง"

สุดท้าย โทบิรามะไม่ลืมที่จะถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง

"ก็เพราะพลังนี้แหละ ที่ทำให้คาเซฮายะมีโอกาสเอาชนะเคนอิจิได้"

"เขาได้คลี่คลายวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่หมู่บ้านเคยเจอมา!"

ตอนพูดประโยคนี้ โทบิรามะจงใจขึ้นเสียงดังฟังชัด แทบจะตะโกนออกมาเลยด้วยซ้ำ

กลัวว่านินจาแถวนั้นจะไม่ได้ยิน

"อายุแค่แปดขวบ ไม่เพียงแต่เรียนรู้วิชาไม้กับโหมดเซียนได้ แต่ยังเบิกเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาที่หาได้ยากยิ่งแม้แต่ในตระกูลอุจิวะเอง..." หัวหน้าตระกูลซารุโทบิอดสูดหายใจเฮือกไม่ได้

เขาเคยคิดว่าหลานชายของเขา ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็เก่งกาจน่ากลัวมากแล้ว

อายุน้อยนิดก็ได้เป็นโจนินประจำหมู่บ้าน

เกิดมาพร้อมจักระ 5 ธาตุ

ใช้วิชานินจาได้เป็นร้อยวิชา

ในรุ่นเดียวกัน ไม่มีใครเทียบติด

ไม่ว่าจะตระกูลเซ็นจูหรืออุจิวะ ก็ยังห่างชั้นกับหลานเขามาก

แถมยังมีวาสนาได้เป็นลูกศิษย์โทบิรามะ

ตำแหน่งโฮคาเงะในอนาคตก็คงหนีไม่พ้น

แต่ทว่า... สิ่งที่เขาไม่เคยฝันถึงเลยก็คือ จะมีสัตว์ประหลาดอย่างคาเซฮายะโผล่มากลางคัน

เจ็ดขวบเป็นโจนินชั้นแนวหน้า

แปดขวบกลายเป็นฮีโร่กู้หมู่บ้าน

เก้าขวบไม่ขึ้นเป็นโฮคาเงะเลยรึไง

พอคิดถึงตรงนี้ หัวหน้าตระกูลซารุโทบิก็รู้สึกความดันขึ้นปรี๊ด

ทำไมไอ้เด็กนรกแตกนี่ถึงไม่ใช่หลานเขาวะ!

จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่เขา หัวหน้าตระกูลทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

ดูสิว่าลูกหลานบ้านอื่นทำอะไรตอนแปดขวบ

แล้วหันมาดูลูกหลานตัวเอง

เทียบกันไม่ติดฝุ่น

คนหนึ่งอยู่บนสวรรค์ อีกคนจมดิน

"คาเซฮายะ ขอบใจเธอมาก วิกฤตครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ก็เพราะเธอ"

โทบิรามะหันมากล่าวขอบคุณคาเซฮายะ

ถ้าไม่มีเขา หมู่บ้านโคโนฮะคงกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้

คาเซฮายะคือวีรบุรุษผู้กอบกู้หมู่บ้าน!

"มันเป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ"

คาเซฮายะพยักหน้า แสดงท่าทีว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่เขาก็ไม่ได้ถ่อมตัวปฏิเสธความดีความชอบที่โทบิรามะยกย่อง

ถึงจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถ้าไม่มีเขา สถานการณ์ของหมู่บ้าน...

ใครจะรู้ว่าจะลงเอยแบบไหน

สุขุมและเยือกเย็น

เรื่องที่เหลือก็จัดการง่ายขึ้นเยอะ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกำลังรบของทั้งหมู่บ้าน ตระกูลอุจิวะที่เหลือรอดก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนน

จากนั้นพวกเขาก็ถูกหน่วยลับที่เพิ่งมาถึงคุมตัวไปขังไว้ชั่วคราว

อุจิวะ เคนอิจิที่บาดเจ็บสาหัสก็ถูกหน่วยลับพยุงตัวขึ้นมา

แต่ทว่า... ขณะที่กำลังจะถูกพาตัวไป โทบิรามะก็เอ่ยปากเรียกเคนอิจิไว้

สายตาทั้งสองประสานกัน

"แกมีอะไรจะพูดอีกมั้ย โทบิรามะ?"

แม้แผนของเคนอิจิจะพังไม่เป็นท่า แต่เขาก็ไม่ยอมก้มหัวให้โทบิรามะ

เขาคิดว่าความพ่ายแพ้ของเขาเป็นเพราะฮาชิรามะดันมีหลานชายดีๆ ต่างหาก

ไม่เกี่ยวกับโทบิรามะเลยสักนิด

"คำถามนั้นชั้นควรถามแกมากกว่า ทำเรื่องไปตั้งขนาดนี้ แกไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเรอะ?"

โทบิรามะย้อนถาม

อุจิวะ เคนอิจิคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "ปฏิบัติการครั้งนี้ เป็นความคิดของข้าคนเดียว"

"นินจาพวกนั้นแค่โดนข้าใช้อำนาจหัวหน้าตระกูลบีบบังคับ พวกมันไม่กล้าขัดคำสั่งข้าหรอก"

ถึงเคนอิจิจะไม่รู้ว่าทำแบบนี้จะช่วยอะไรได้มั้ย แต่เขาก็ตัดสินใจรับผิดไว้คนเดียวอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาตัดความเกี่ยวข้องกับตระกูลทิ้ง

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลยก็คือ... คำพูดของเขาดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่โทบิรามะต้องการพอดี

แววตาพึงพอใจแวบผ่านดวงตาของโทบิรามะ ก่อนที่เขาจะโบกมือเป็นสัญญาณให้พาตัวเคนอิจิออกไป

จากนั้น... ภายใต้การนำของโทบิรามะ นินจาทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็เริ่มโห่ร้องเรียกชื่อคาเซฮายะ

แม้แต่มิโตะก็ยังดีใจไปกับคาเซฮายะด้วย

เขาคือ... วีรบุรุษคนใหม่ของโคโนฮะ!