บทที่ 180 ทดสอบวิชา, คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย!

บทที่ 180 ทดสอบวิชา, คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย! 

"คาเสะฮายะถึงกับ... ใส่การแปรรูปคุณสมบัติจักระลงในกระสุนวงจักรได้จริงๆ เหรอเนี่ย..."

ฮิรุเซ็นกับดันโซยืนตาค้าง

ถึงตอนนี้ความแข็งแกร่งของพวกเขาจะยังเทียบชั้นโทบิรามะไม่ได้ แต่พวกเขาก็รู้ซึ้งดีว่าการยัดการแปรรูปคุณสมบัติลงในกระสุนวงจักรมันยากแค่ไหน

พวกเขายังพอเข้าใจได้

ว่าเรื่องนี้มันไม่ได้หมูเหมือนที่พูดเลยสักนิด

ที่น่ากลัวที่สุดคือ... ปีนี้คาเสะฮายะเพิ่งจะ 7 ขวบเองนะ!

"สำหรับคาเสะฮายะแล้ว มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้างไหมเนี่ย?" ฮิรุเซ็นรู้สึกด้านชากับความช็อกที่คาเสะฮายะประเคนให้

ส่วนดันโซกลับจ้องมองคาเสะฮายะด้วยสายตาอิจฉาริษยาและเกลียดชัง

ในฐานะหนึ่งในนินจาไม่กี่คนในหมู่บ้านโคโนฮะที่ใช้วิชาคาถาลม

ดันโซรู้ดีว่าคาถานินจาของคาเสะฮายะมันเวอร์วังขนาดไหน

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าในบรรดาคาถาลมทั้งหมดที่ดันโซเคยเห็นมา

คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ของคาเสะฮายะคือนัมเบอร์วัน

"คาเสะฮายะดันใส่การแปรรูปคุณสมบัติลงในกระสุนวงจักรได้จริงๆ" โทบิรามะสูดปาก ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เขารู้อยู่แล้วว่าคาเสะฮายะเป็นอัจฉริยะ

เป็นปีศาจ

ต่อให้คาถานินจายากแค่ไหน มันก็เรียนรู้ได้ง่ายๆ

แต่เขาไม่เคยคาดคิด

เขาแค่เสนอไอเดียไป

แล้วคาเสะฮายะก็ดันทำตามไอเดียนั้นจริงๆ

แถมยังใส่การแปรรูปคุณสมบัติลงในกระสุนวงจักรได้สำเร็จ

นี่มันเวอร์เกินมนุษย์มนาไปแล้ว!

พรสวรรค์ของคาเสะฮายะมันจะไปสุดที่ตรงไหนกัน?

"แถมยังการประยุกต์ใช้คาถาแยกเงาพันร่างนั่นอีก..."

โทบิรามะพยายามข่มอารมณ์หลากหลายที่พรั่งพรูออกมา

จังหวะที่คาเสะฮายะใช้ คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย

โทบิรามะสังเกตเห็น... คาเสะฮายะบีบอัดจักระในฝ่ามือและหมุนวนในทิศทางไร้ระเบียบ

ส่วนร่างแยกเงารับหน้าที่อัดการแปรรูปคุณสมบัติลงไปในกระสุนวงจักร

นี่มันเหมือนกับ จะทำยังไงให้คนเรามองซ้ายพร้อมกับมองขวาได้?

ซึ่งเดิมทีมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แต่คาเสะฮายะกลับฝืนใช้คุณสมบัติของคาถาแยกเงาพันร่าง

เพื่อทำให้มองซ้ายพร้อมกับมองขวาได้จริงๆ

"ถึงดูจากผลลัพธ์สุดท้าย คาเสะฮายะแค่ใช้ประโยชน์จากร่างแยกที่มีตัวตนได้เต็มประสิทธิภาพก็เถอะ แต่ว่า..."

"จะมีสักกี่คนที่คิดวิธีแบบนี้ออก แล้วเอามันมาใช้ทำคาถานินจาจนสำเร็จ?"

อย่างน้อย โทบิรามะก็คิดไม่ถึง

แล้วเขาก็ไม่เชื่อด้วยว่าในหมู่บ้านโคโนฮะ นอกจากคาเสะฮายะ จะมีใครคิดวิธีแบบนี้ได้

ที่สำคัญที่สุด... คาเสะฮายะเพิ่งจะ 7 ขวบ!

สมองและความคิดอ่านเฉียบคมขนาดนี้

ถ้าให้เวลามันอีกหน่อย

ใครจะรู้ว่าจะสร้างคาถานินจาน่ากลัวๆ อะไรออกมาได้อีก

"แถมจักระของวิชานี้..."

"นี่เป็นครั้งแรกที่ชั้นเห็นคาถานินจาที่บีบอัดจักระได้หนาแน่นขนาดนี้"

"ถ้าไม่เห็นกับตา ใครจะไปเชื่อว่าเด็ก 7 ขวบ..."

คิดถึงตรงนี้ โทบิรามะก็อดส่ายหน้าไม่ได้

เขารู้สึกว่ามาถึงจุดนี้ อายุคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่สุดแล้วล่ะ

ปัญหาจริงๆ อยู่ที่เผ่าพันธุ์ต่างหาก

ใช่

ในสายตาโทบิรามะ นี่ไม่ใช่คาถานินจาที่มนุษย์จะคิดค้นได้แล้ว

นี่มันปีศาจชัดๆ

"อ้อ จริงสิ"

คาเสะฮายะเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก หันไปมองร่างแยกเงา แล้วส่งซิกทางสายตา

ถึงโทบิรามะจะแค่อยากเห็นว่าเขาใส่การแปรรูปคุณสมบัติลงในกระสุนวงจักรได้จริงไหม แต่ไหนๆ ก็งัด คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ออกมาแล้ว

คาเสะฮายะก็คันไม้คันมืออยากทดสอบดูหน่อย

ว่าร่างกายปัจจุบันของเขาจะทนดาเมจย้อนกลับของ คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ได้ไหม

อย่างแรก เขามี 'การรักษาไร้อิน' แถมพลังฟื้นฟูก็แกร่งกว่าร่างกายนารูโตะด้วยซ้ำ

อย่างที่สอง ในต้นฉบับถึงนารูโตะจะเจ็บตัว แต่ใช้นานๆ ทีก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมาก

อย่างที่สาม คาเสะฮายะอยากรู้ด้วยว่า คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ของตัวเองแรงแค่ไหน

ยังไงซะ ความแรงของคาถานินจาก็ขึ้นอยู่กับปริมาณจักระ

ยกตัวอย่างเช่น คาถาระดับ B คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง

ถ้าอยู่ในมือนินจาทั่วไป ก็แค่คาถาไฟธรรมดาๆ

แต่พอไปอยู่ในมืออุจิวะ มาดาระ

คุณพระช่วย

คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นคาถาไฟระดับ S ไปนู่น

ด้วยความนึกสนุกของคาเสะฮายะ ร่างแยกเงาของเขาก็พุ่งออกไปอย่างไว แล้วตบมือเข้าหากัน

พื้นดินทั้งแถบสั่นสะเทือนไม่หยุด

เถาวัลย์น้อยใหญ่พุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ดิน ถักทอกันด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า ก่อตัวเป็นยักษ์ไม้สูงใหญ่

มันคือ... คาถาไม้: มนุษย์ไม้!

โทบิรามะ ฮิรุเซ็น และดันโซ ทั้งสามกระพริบตาปริบๆ ตั้งตัวไม่ทันว่าจู่ๆ คาเสะฮายะจะใช้คาถาไม้ทำไม

ทันใดนั้น เสียงร่างต้นของคาเสะฮายะก็ดังขึ้นข้างหู

"ถอยไป"

วินาทีถัดมา คาเสะฮายะถีบตัวพุ่งออกจากจุดที่ยืนอยู่

แต่ทว่า... จังหวะที่เขาเหลือบไปเห็นโทบิรามะที่เดินผ่านไปพอดี ประกายความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามา เขาเลยยื่นมือซ้ายที่ว่างอยู่ไปแตะไหล่โทบิรามะเบาๆ

จากนั้น... คาเสะฮายะก็กด คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ในมือใส่ร่างมนุษย์ไม้

"วิชาเทพสายฟ้าเหิน"

วินาทีที่ คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ระเบิดออก คาเสะฮายะก็ตัดสินใจใช้วิชาเทพสายฟ้าเหิน แวบกลับมายืนข้างโทบิรามะทันที

ขนาดตัวเขาเองยังรู้สึกเหลือเชื่อ

ใช่

เมื่อกี้ตอนคาเสะฮายะแตะไหล่โทบิรามะ เขาแอบประทับอักขระเทพสายฟ้าเหินไว้!

"จริงด้วยแฮะ ชั้นมีวิชาเทพสายฟ้าเหิน จะไปกลัวพายุพลังงานทำไม?"

คาเสะฮายะอดด่าตัวเองไม่ได้

ลืมวิชาเทพสายฟ้าเหินที่เรียนมาแล้วไปได้ยังไงเนี่ย?

ขอแค่มีวิชานี้

ต่อให้ไม่มีโหมดเซียน

เขาก็ไม่โดนลูกหลงจาก คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย แน่นอน

ตูม!

คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ปะทะเข้ากับมนุษย์ไม้อย่างจัง ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนระเบิดออกสมบูรณ์ ก่อเกิดเป็นพายุพลังงานสว่างจ้า

กลืนกินมนุษย์ไม้เข้าไปทั้งตัว

กระแสลมมรณะแผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง กวาดล้างทุกสิ่งในบริเวณ

แค่แรงปะทะนี้ก็ถอนรากถอนโคนต้นไม้ไปนับไม่ถ้วน

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย ของคาเสะฮายะ รุนแรงกว่าตอนนารูโตะสู้กับคาคุซึเป็นสองเท่า

เซนจู โทบิรามะ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

ชิมูระ ดันโซ

ทั้งสามถูกดึงดูดความสนใจไปที่พายุพลังงานที่เกิดจาก คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย

ไม่มีใครคาดคิดว่าคาถานินจาใหม่ที่คาเสะฮายะคิดค้นขึ้น

จะมีพลังทำลายล้างน่ากลัวขนาดนี้

ใช่

ไม่มีใครคาดคิด

แค่ใส่การแปรรูปคุณสมบัติธาตุลมลงไปในกระสุนวงจักร

มันจะ... ก่อให้เกิดพลังมหาศาลได้ขนาดนี้!

ตอนแรกโทบิรามะคิดว่าวิชานี้คงเพิ่มความแรงให้กระสุนวงจักรแค่ไม่กี่เท่า หรืออย่างมากก็หลายสิบเท่า

แต่ดูทรงแล้วน่าจะเพิ่มเป็นหลายร้อยเท่า

แถมวิชาที่น่ากลัวขนาดนี้ดันมาจากฝีมือคาเสะฮายะ!

ใครจะไปเชื่อลง?

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือพายุพลังงานจาก คาถาลม: กระสุนวงจักรดาวกระจาย กินเวลาถึงครึ่งนาทีกว่าจะค่อยๆ สงบลง

และพื้นที่ที่มันครอบคลุม ไม่เหลือซากอะไรเลย

พลังทำลายล้างเรียกได้ว่าสะเทือนเลื่อนลั่นปฐพี

ยากจะเชื่อว่านี่คือคาถานินจาจริงๆ...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═