บทที่ 100: กองทัพคินคาคุพินาศสิ้น!

บทที่ 100: กองทัพคินคาคุพินาศสิ้น!

คินคาคุไร้หนทางต่อต้านใดๆ ภายใต้ ‘คาถาไม้’ ของคาเซฮายะ

เขาทำได้เพียงมองดูมนุษย์ไม้ยักษ์กดลูกบอลสัตว์หางเข้าที่ใบหน้าของเขา

ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องก็ดังสนั่นในหู ทำให้สมองของเขาอื้ออึงไปหมด

บอลสัตว์หางที่เขายิงออกไป ระเบิดคาหน้าตัวเอง

กลุ่มควันรูปดอกเห็ดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วค่อยๆ จางหายไป ทั้งมนุษย์ไม้ยักษ์และมังกรไม้ต่างได้รับความเสียหายในระดับต่างๆ กัน

แต่พวกมันยังคงตรึงคินคาคุไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

ทว่า สภาพของคินคาคุเองนั้นไม่สู้ดีนัก

จักระสัตว์หางส่วนใหญ่ของเขาหายไปจนเผยให้เห็นร่างที่แท้จริง

มนุษย์ไม้ยักษ์เหยียบซ้ำลงบนร่างเขา ไม่เปิดโอกาสให้คินคาคุได้ดิ้นรน มันกำหมัดแน่นและเหวี่ยงทุบอย่างไม่ยั้งมือ

กระแทกเข้าที่ใบหน้าของคินคาคุอย่างรุนแรง

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ทุกหมัดที่กระแทกลงมา เรียกเลือดออกจากปากของคินคาคุคำโต

ผ่านไปราวห้าหรือหกนาที มนุษย์ไม้ยักษ์จึงค่อยๆ หยุดมือลง

คินคาคุเหลือลมหายใจร่อแร่

เขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง

จักระสัตว์หางที่เคยวรไหลเวียนรอบกายสลายหายไปจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

คินคาคุ... พ่ายแพ้แล้ว!

นินจาหมู่บ้านคุโมะยิ่งตกตะลึงหนักกว่าเดิมเมื่อได้เห็นฉากนี้

ในความเข้าใจของพวกเขา

ความแข็งแกร่งของพี่น้องคินคาคุและกินคาคุนั้นจัดอยู่ในระดับหัวกะทิของโจนินระดับสูงอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ทั้งสองคนกลับพ่ายแพ้ให้กับจูนินโคโนฮะคนเดียว!

และ... จูนินคนนั้นอายุแค่เจ็ดขวบ!

มันน่าสะพรึงกลัวอะไรขนาดนี้!

จิตวิญญาณการต่อสู้ทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา

ขนาดคินคาคุกับกินคาคุรวมพลังกันยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคาเซฮายะ แล้วนินจาธรรมดาอย่างพวกเขาจะไปสู้คาเซฮายะได้ยังไง?

สมองของพวกเขาขาวโพลน เหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมา

นั่นคือ... หนีไปจากที่อัปมงคลแห่งนี้ซะ!

“จะหนีตอนนี้เหรอ? คิดว่าจะหนีพ้นจริงๆ งั้นเหรอ?”

คาเซฮายะสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนินจาคุโมะพวกนี้ เขายื่นมือออกไปอีกครั้งและประกบมือเข้าหากันอย่างแรง

“คาถาไม้: คาถามังกรไม้!”

พื้นดินใต้เท้าของคาเซฮายะแตกแยกออก เถาวัลย์สองเส้นพุ่งยืดออกไปข้างหน้า ราวกับงูพิษสองตัวที่เลื้อยออกจากรัง ขยายใหญ่และหนาขึ้น

พวกมันกลายร่างเป็นมังกรยักษ์สองตัว ไล่ล่าตามหลังนินจาคุโมะ อ้าปากที่กระหายเลือด และสะบัดลำตัวฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง กวาดล้างพวกมันทั้งหมดจนเหี้ยน!

มาซาคาวะ

ลูกน้องของมาซาคาวะ

อุจิวะ คางามิ

ซาคุโมะ, โคสุเกะ

ทุกคนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

กองทัพคินคาคุทั้งกอง... ถูกคาเซฮายะกวาดล้างจนสิ้นซาก!

เขาแทบจะกวาดล้างกองกำลังนินจาที่บุกรุกชายแดนแคว้นไฟด้วยตัวคนเดียว!

“คาเซฮายะ...”

มาซาคาวะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเรียกสติตัวเองกลับมา แต่ความตกตะลึงในพลังของคาเซฮายะยังคงค้างคาอยู่

“ชั้นคิดว่าชั้นเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านโทบิรามะถึงส่งคาเซฮายะมาที่ชายแดน”

“ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ เขาสามารถปกป้องความมั่นคงของแคว้นไฟได้อย่างสมบูรณ์แบบ!”

“นี่คือพลังของคาเซฮายะงั้นเหรอ?” ซาคุโมะและโคสุเกะสบตากัน

พวกเขาคือนินจาในที่นี้ที่มีอายุใกล้เคียงกับคาเซฮายะที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้น ซาคุโมะตอนนี้ก็ยังแก่กว่าคาเซฮายะหนึ่งปี

ในขณะที่พวกเขายังคงฝึกฝนอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวสอบจูนินรอบหน้า

คาเซฮายะกลับเอาชนะคู่ต่อสู้ที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง!

โจนินระดับแนวหน้าของหมู่บ้านคุโมะ!

“ไม่สิ มันไม่ใช่แค่ระดับโจนินแนวหน้าแล้ว”

อุจิวะ คางามินั่งลงกับพื้นด้วยความโล่งอก ค่อยๆ ฟื้นฟูจักระ ม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นสองเท่า

แม้เขาจะยังไม่ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นโจนินจากท่านโทบิรามะ แต่ความแข็งแกร่งของเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับโจนินแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโจนินแนวหน้าบางคน

ด้วยขีดจำกัดสายเลือดเนตรวงแหวน อุจิวะ คางามิแทบจะสามารถยืนหยัดต่อสู้ได้อย่างสูสี

ต่อให้สู้ไม่ได้ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถถอยหนีออกมาได้

แต่... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคินคาคุและกินคาคุ เขาไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย

เขาคิดแผนรับมือเครื่องมือนินจาหกวิถีไม่ออก และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหนียังไง

“ต่อหน้าคินคาคุและกินคาคุ ต่อให้มีเนตรวงแหวน ชั้นก็คงโดนจับและฆ่าตายระหว่างหนีแน่ๆ...”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ...”

อุจิวะ คางามิจ้องมองร่างเล็กๆ ของคาเซฮายะ ภายในใจปั่นป่วนราวกับพายุคลั่ง

ถ้าคาเซฮายะไม่รีบบอกเขาเรื่องเครื่องมือนินจาหกวิถีในทันที

ป่านนี้เขาคงถูกผนึกเข้าไปในน้ำเต้าสีชาดไปแล้ว

และบอลสัตว์หางของคินคาคุลูกนั้น

ทั้งชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นจักระที่มีความหนาแน่นสูงขนาดนั้น

คำเดียวที่จะบรรยายได้คือ... น่าสะพรึงกลัว

ทว่า... พลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น กลับถูกสยบอยู่ในกำมือมนุษย์ไม้ยักษ์ของคาเซฮายะ

“นี่คือวิชาไม้อันทรงพลังของท่านรุ่นที่ 1 ผู้สยบยุคสงครามและสถาปนายุคนินจาขึ้นมาสินะ”

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า ตอนนี้อุจิวะ คางามิรู้สึกหลงทางเล็กน้อย

ปีนี้คาเซฮายะอายุแค่เจ็ดขวบ และยังไม่ถึงจุดพีคของตัวเอง

หมายความว่า เมื่อคาเซฮายะโตเป็นผู้ใหญ่ วิชาไม้ของเขาจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้อีกหลายเท่าแน่นอน

แล้ว... ฮาชิรามะล่ะ?

แล้วฮาชิรามะที่มีวิชาไม้เหมือนกันล่ะ?

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชั้นรู้แค่ว่าท่านรุ่นที่ 1 ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเจ้านินจา เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเซ็นจู”

“แต่ชั้นไม่เคยเห็นพลังของท่านกับตาเลย”

“ในความเข้าใจของชั้น วิชาไม้น่าจะเป็นวิชานินจาที่เน้นการพันธนาการ”

หลังจากได้เห็นพลังของคาเซฮายะ อุจิวะ คางามิถึงได้เข้าใจวิชาไม้อย่างถ่องแท้เสียที

จู่ๆ เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถเข้าใจได้เลย

อุจิวะ มาดาระต่อกรกับฮาชิรามะได้ยังไงกันแน่?

ว่ากันว่าก่อนสิ้นสุดยุคสงคราม ฮาชิรามะและมาดาระปะทะกันบ่อยครั้ง

ในสนามรบ พวกเขาถึงขั้นสู้กันจนเสมอกันด้วยซ้ำ

และ... “ชั้นได้ยินมาจากผู้อาวุโสในตระกูลว่า อุจิวะ มาดาระเบิกเนตรวงแหวนได้ตอนอายุสิบห้า และทั้งสองข้างเป็นแค่ ‘สองโทโมเอะ’”

“ในขณะที่ชั้นเบิกเนตรได้ตอนอายุสิบขวบ และเป็นเนตรสองโทโมเอะด้วย”

“ในแง่ของพรสวรรค์เนตรวงแหวน ชั้นน่าจะเหนือกว่าอุจิวะ มาดาระ”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ชั้นได้รับการคาดหวังจากตระกูลมาตลอด”

“ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ”

อุจิวะ คางามิกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เดิมทีเขาคิดว่าพลังของเนตรวงแหวนอยู่ในระดับเดียวกับวิชาไม้

แต่หลังจากเห็นคาเซฮายะใช้วิชาไม้

เนตรวงแหวนเหรอ?

ของแบบนั้นจะไปสู้กับวิชาไม้ได้จริงๆ เหรอ?

พูดอีกอย่างก็คือ... ความแข็งแกร่งของอุจิวะ มาดาระในตอนนั้น มันต้องเวอร์วังอลังการขนาดไหนกันแน่?

“ชั้นจะเหนือกว่าอุจิวะ มาดาระได้จริงๆ เหรอ?”

ในขณะนี้ อุจิวะ คางามิอดไม่ได้ที่จะเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง

ต่อเซ็นจู ฮาชิรามะ

ต่ออุจิวะ มาดาระ

ต่อคาเซฮายะในตอนนี้

เขารู้สึกว่าความเข้าใจที่มีต่อตระกูลเซ็นจูและตระกูลอุจิวะของเขา... ถูกพลิกคว่ำกระดานจนหมดสิ้น!

ในขณะเดียวกัน... หลังจากคาเซฮายะจัดการนินจาคุโมะที่หนีตายไปหมดแล้ว เขาก็เดินตรงดิ่งไปหาคินคาคุ

เขาก้าวยาวๆ มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคินคาคุ

คินคาคุยังไม่ตาย

เขายังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย

ทว่า... คาเซฮายะไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยเขาไป

เขาไม่ได้เดินมาเพื่อจะบอกให้ผ่าน แล้วไล่ให้คินคาคุไสหัวไป

แต่เขาเดินมาเพื่อ... ปิดบัญชี!

“มีอะไรจะสั่งเสียไหม คินคาคุ?”

คาเซฮายะก้มมองคินคาคุ ยกมือขวาขึ้นสูง หงายฝ่ามือขึ้นฟ้า จักระมหาศาลรวมตัวกัน หมุนวน และเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ อยู่ในอุ้งมือ

เห็นได้ชัดว่ามันคือ... กระสุนวงจักร!

ทันใดนั้น

เส้นผ่านศูนย์กลางของกระสุนวงจักรขยายใหญ่ขึ้นถึงหนึ่งเมตรในมือของคาเซฮายะ

ถ้ากระสุนวงจักรขนาดนี้ยังฆ่าคินคาคุไม่ได้

งั้นก็... เอาไปอีกสักลูกก็แล้วกัน!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═