บทที่ 19: ผมอยากสู้กับดันโซเดี๋ยวนี้เลย

บทที่ 19: ผมอยากสู้กับดันโซเดี๋ยวนี้เลย

เช้าวันต่อมา คาเซฮายะกินมื้อเช้าเสร็จก็มุ่งหน้าตรงไปยังสนามฝึกทันที

หลังจากได้พักผ่อนเต็มอิ่มหนึ่งคืน คาเซฮายะรู้สึกสดชื่นและเปี่ยมไปด้วยพลัง

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงสนามฝึก

แต่สิ่งที่คาเซฮายะคาดไม่ถึงก็คือ... ไมโตะ ไกมารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

“996!”

“997!”

“998!”

“999!”

“1,000!!”

เมื่อไมโตะ ไกพิชิตเป้าหมายวิดพื้นหนึ่งพันครั้งสำเร็จ เขาก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วชูนิ้วโป้งให้คาเซฮายะ ฟันขาวๆ ของเขาส่องประกายเจิดจ้า

“วันนี้ก็มาเผาผลาญวัยรุ่นให้ลุกโชนกันเถอะครับ!”

คาเซฮายะส่งยิ้มสุภาพตอบกลับ พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ “สมแล้วที่เป็นคนตระกูลไมโตะจริงๆ”

เขาข้ามโลกมาอยู่โคโนฮะได้ปีกว่าแล้ว และไม่เคยเห็นโคโนฮะตอนตีสี่มาก่อน

นินจาที่มีวินัยน่ากลัวขนาดไหน?

ก็ดูคนตระกูลไมโตะเอาแล้วกัน

“มาเริ่มการฝึกของวันนี้กันเลยดีกว่าครับ อย่างแรก... สควอท 500 ครั้ง!”

ในสายตาของไมโตะ ไก การสควอท 500 ครั้งเป็นแค่การวอร์มอัพ

เหมาะเหม็งสำหรับคาเซฮายะในขั้นตอนนี้

ทว่า จังหวะนั้นเอง เซนจู โทบิรามะก็เดินทางมาถึง (แม้จะสายไปหน่อย)

“ท่านโทบิรามะ!” ไมโตะ ไกหยุดการเคลื่อนไหวแล้วทำความเคารพโทบิรามะ

ในฐานะผู้คิดค้น “คาถาแยกเงาพันร่าง” โทบิรามะแค่ทิ้งร่างแยกไว้ดูแลงานเอกสารก็พอแล้ว

ต้องขอบคุณฮาชิรามะ ผู้คุมกฎแห่งสนธิสัญญาสันติภาพ

ตราบใดที่ไม่มีสงคราม งานของโฮคาเงะก็ถือว่าค่อนข้างชิลล์

แต่ทว่า... ฮาชิรามะดันป่วยเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย จากการประเมินของโทบิรามะ พี่ใหญ่คงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี

ทันทีที่สิ้นฮาชิรามะ เทพเจ้านินจา... หมู่บ้านนินจาที่ยอมสงบศึกจะต้องจุดชนวนสงครามขึ้นมาอีกครั้งแน่นอน!

ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ โทบิรามะจะรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

จนกระทั่ง... คาเซฮายะฉายแววพรสวรรค์อันน่าทึ่งออกมา

นั่นทำให้โทบิรามะมองเห็นแสงแห่งความหวัง... มองเห็นอนาคต

โดยเฉพาะสำหรับคนที่ผ่านยุคสงครามแคว้นมาอย่างโชกโชน

สันติภาพคือความปรารถนาที่สวยงามที่สุดในโลกใบนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

“ไก, คาเซฮายะ... อรุณสวัสดิ์”

“อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านโทบิรามะ” คาเซฮายะตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันควัน “วันนี้ผมขอสู้กับดันโซเลยได้ไหมครับ?”

สำหรับคาเซฮายะตอนนี้ เขาคันไม้คันมืออยากจะซัดหน้าดันโซใจจะขาด

มันเหมือนอารมณ์ตอนสุ่มกาชาได้การ์ดระดับ SSSSSSR มาครอบครอง แล้วอยากจะรีบเอาไปบดขยี้ผู้เล่นคนอื่นให้จมดิน!

และดันโซ... ก็คือผู้เล่นคนนั้น!

“สู้? สู้อะไร?” โทบิรามะงงเป็นไก่ตาแตกไปชั่วขณะ

“หือ? ท่านโทบิรามะลืมไปแล้วเหรอครับ? เรื่องที่ผมบอกท่านไปเมื่อวานไง ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องรอถึงครึ่งเดือนหรอก”

คาเซฮายะเว้นจังหวะนิดนึง สีหน้าฉายแววมั่นใจเต็มเปี่ยม “ตอนนี้ผมแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะดันโซได้แล้ว”

โทบิรามะยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

คาเซฮายะพูดเรื่องนี้จริงๆ เมื่อวาน แต่โทบิรามะไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

ดันโซเป็นถึง จูนิน แถมยังเป็นระดับหัวกะทิในหมู่จูนินด้วยกัน

อย่าดูถูกเชียว โทบิรามะมั่นใจมากว่าดันโซจะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่รออยู่

และจะกลายเป็นนินจาโคโนฮะที่ยอดเยี่ยม

ยังไงซะ เขาคือ เซนจู โทบิรามะ เชียวนะ!

สายตาในการมองคนของเขาเฉียบขาดกว่าพี่ใหญ่ฮาชิรามะเป็นไหนๆ

ตั้งแต่แรก โทบิรามะไม่เคยคิดเลยว่าคาเซฮายะจะเอาชนะดันโซได้

อันที่จริง เขาไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าคาเซฮายะจะมีโอกาสชนะ

พรสวรรค์ของคาเซฮายะน่ากลัวจริงๆ แข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาด

แต่ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของเขาคือ พละกำลังช้างสาร ซึ่งเขาเป็นคนสั่งห้ามใช้เองกับปาก

เหตุผลที่ตั้งเป้าหมายไว้ครึ่งเดือน ก็เพื่อสร้างแรงจูงใจให้คาเซฮายะ

เพื่อให้เขาตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักในช่วงเวลานี้ ทุ่มเทพลังงานและสมาธิไปกับสิ่งเดียว

ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ตอนแพ้ดันโซก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

ความพ่ายแพ้จะยิ่งปลุกไฟนักสู้ในตัวเขา ทำให้เขาฝึกหนักยิ่งขึ้นในอนาคต จนกว่าจะถึงวันที่ไล่ตามดันโซทัน!

นี่คือแผนการอันแยบยลที่โทบิรามะวางไว้

แต่ทว่าตอนนี้... โทบิรามะต้องประหลาดใจกับคาเซฮายะอีกครั้ง

เวลาเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว!

คาเซฮายะกลับขอท้าสู้กับดันโซแล้ว!

แถมสีหน้ายังจริงจังและมั่นใจขนาดนั้น!

“เธอจะไม่รอให้ครบกำหนดครึ่งเดือนจริงๆ เหรอ?” โทบิรามะถามด้วยความแปลกใจ

เมื่อวานตอนคาเซฮายะฝึกกับไมโตะ ไก เขาก็ยืนดูอยู่

คาเซฮายะขยันขันแข็งและทำผลงานได้ดีเยี่ยม

แต่เนื้อหาการฝึกมันก็แค่การเพิ่มปริมาณการฝึกพื้นฐานเท่านั้น

เช่น วิดพื้นพันครั้ง, ซิทอัพพันครั้ง, สควอทพันครั้ง และวิ่งร้อยกิโลเมตร!

ประสบการณ์ต่อสู้จริง?

เทคนิคกระบวนท่า?

คาเซฮายะยังไม่ได้แตะต้องสิ่งเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ

แล้วเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะชนะดันโซได้?

โทบิรามะคิดยังไงก็คิดไม่ออก

“ทำไมผมต้องรอตั้งครึ่งเดือนด้วยล่ะครับ?”

คาเซฮายะส่ายหน้า สีหน้าเจือแววสงสัย

“ผมท้าสู้ดันโซตอนนี้เลยก็ได้!”

“หรือท่านโทบิรามะคิดว่าเมื่อวานผมพูดเล่นเหรอครับ?”

โทบิรามะพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดอะไรดี

ดวงตาของคาเซฮายะเป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างแรงกล้า

จากเด็กเจ็ดขวบตรงหน้า... โทบิรามะสัมผัสไม่ได้ถึงความหยิ่งยโสหรือท่าทีเพ้อฝันเกินจริง

หรือว่า... เขาจะมั่นใจจริงๆ ว่าจะชนะดันโซได้?

แต่เขาเพิ่งฝึกมาแค่วันเดียวเองนะ... โทบิรามะสับสนไปหมด แต่ลึกๆ แล้วเขาก็เริ่มคาดหวังในตัวคาเซฮายะขึ้นมา

“ไก ไปตามดันโซมา”

แม้แต่โทบิรามะเองก็ไม่รู้ว่าเขาเงียบไปนานแค่ไหน ก่อนจะเอ่ยปากสั่ง ตัดสินใจแล้วว่าจะขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าหนูคาเซฮายะไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!

คราวนี้เป็นตาของไมโตะ ไกที่ต้องอึ้งบ้าง

“ท่านโทบิรามะ ท่านจะให้คาเซฮายะท้าสู้กับดันโซจริงๆ เหรอครับ?”

ไมโตะ ไกเบิกตากว้าง เขาไม่เคยฝันเลยว่าท่านโทบิรามะจะยอมตกลงกับคำขอที่ดูไร้เหตุผลของเด็กเจ็ดขวบแบบนี้!

ไมโตะ ไกรู้จักฝีมือดันโซดีระดับหนึ่ง

ในบรรดานินจารุ่นเดียวกันที่จบมาพร้อมกัน...

ไม่ว่าจะข้อเขียนหรือภาคปฏิบัติ คะแนนของดันโซอยู่ในระดับดีเยี่ยม

ถ้าไม่มีวิชา “ประตู 8 ด่าน” ไมโตะ ไกยังรู้สึกว่าตัวเองอาจจะยืนระยะสู้กับดันโซไม่ได้ถึง 3 ยกด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะ “คาถาลม”  ของหมอนั่น

ในรุ่นเดียวกันไม่มีใครเทียบติด!

แล้วคาเซฮายะอายุเท่าไหร่?

แค่เจ็ดขวบ?

แล้วฝึกมานานแค่ไหน?

แค่วันเดียว!

จะไปท้าสู้กับดันโซหลังจากฝึกแค่วันเดียวเนี่ยนะ... ฝันกลางวันชัดๆ!

นั่นดันโซนะเว้ย!

“นายน้อยคาเซฮายะครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงอยากรีบสู้กับดันโซขนาดนั้น แต่คุณเพิ่งฝึกได้แค่วันเดียวนะครับ จะไปเอาชนะความพยายามสิบปีของดันโซได้ยังไง”

ไมโตะ ไกสูดหายใจลึก พยายามเกลี้ยกล่อมคาเซฮายะให้เลิกความคิดเพ้อเจ้อ แล้วกลับมาตั้งใจฝึกซ้อมดีกว่า

“คุณยังไม่เคยเห็นผมสู้เลย แล้วคุณรู้ได้ไงว่าผมทำไม่ได้?” คาเซฮายะตอบกลับเรียบๆ

“ไมโตะ ไก ไปตามดันโซมา” ได้ยินดังนั้น โทบิรามะจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากย้ำคำสั่งเดิม

“แต่ว่าท่านโทบิรามะครับ...”

ไมโตะ ไกทำท่าจะแย้งต่อ แต่พอโดนสายตาพิฆาตของโทบิรามะจ้องเขม็งเข้าใส่ เขาก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอไป

จากนั้น โทบิรามะก็หันมาเตือนคาเซฮายะ

“เธอจะมีอิสระที่จะท้าสู้กับดันโซเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าแพ้ขึ้นมา อย่าหาว่าชั้นไม่เตือนนะ... ผลลัพธ์มันจะเลวร้ายมาก”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═