บทที่ 14: ไปแข่งกับพวกใช้สูตรโกง จะเอาอะไรไปชนะ?

บทที่ 14: ไปแข่งกับพวกใช้สูตรโกง จะเอาอะไรไปชนะ?

ภายใต้การประกาศของโทบิรามะ การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าครั้งนี้จึงได้สิ้นสุดลง

ทุกคนเดินออกจาก ป่ามรณะ พร้อมกัน

ฮิรุเซ็นและดันโซดูจะคอตกนิดหน่อย

โดยเฉพาะดันโซ เขาไม่คาดฝันเลยว่าในชั่วพริบตาเดียว เขาจะกลายเป็นเป้าหมายที่คาเซฮายะต้องเอาชนะให้ได้

ท่านโทบิรามะถึงกับพูดเองว่าให้คาเซฮายะเอาชนะเขาให้ได้ภายในครึ่งเดือน

เห็นว่าคนอย่างดันโซ ไม่แคร์เรื่องหน้าตาหรือไงครับ?!

รู้สึกหดหู่ชะมัด

อย่างไรก็ตาม การออกจากป่ามรณะหมายความว่าพวกเขาอยู่ในเขตปลอดภัยแล้ว

หลังจากโทบิรามะกำชับเรื่องจุกจิกเล็กน้อย เขาก็แยกทางกับพวกคาเซฮายะ

วินาทีนี้ เขาตื่นเต้นและดีใจจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

จริงๆ แล้วความรู้สึกนี้เข้าใจได้ไม่ยาก

เวลาลูกสอบได้ที่หนึ่งที่โรงเรียน พ่อแม่ก็ย่อมดีใจจนอยากจะเอาไปโม้ให้คนรู้จักทุกคนฟัง

“อ้าว บังเอิญจังที่เจอคุณที่นี่ พอดีลูกผมสอบได้ที่หนึ่งน่ะ เลยว่าจะพาไปฉลองซะหน่อย”

แล้วถ้าไม่บังเอิญเจอคนรู้จักล่ะ?

ก็ต้องบุกไปหาถึงที่สิครับ!

เซนจู โทบิรามะ ผู้แสนเยือกเย็น บัดนี้อยากจะเดินเคาะประตูทุกบ้าน เพื่อประกาศศักดาพรสวรรค์ที่คาเซฮายะแสดงออกมาในป่ามรณะใจจะขาด

อุจิวะ, ซารุโทบิ, ชิมูระ, ฮิวงะ... พวกเอ็งต้องได้รับรู้ความสุดยอดของหลานข้า!

ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ มองดูแผ่นหลังของโทบิรามะที่หายลับไปในระยะไกล ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

“ครึ่งเดือนสินะ”

ฮิรุเซ็นและคางามิพูดออกมาพร้อมกัน สายตาจับจ้องไปที่ดันโซ

โคฮารุ, โฮมุระ และโทริคาเสะ ก็มีแววตาคล้ายๆ กัน

สายตาเหล่านั้นเหมือนจะบอกว่า “ดันโซ นายคือความหวังของรุ่นเราแล้วนะ นายต้องพยายามเข้า ต้องสู้เขานะเว้ย!”

“ห้ามแพ้เด็ดขาด!”

“ถึงนายน้อยคาเซฮายะจะเป็นอัจฉริยะสัตว์ประหลาดในรอบร้อยปี แต่แกก็ยังมีความได้เปรียบเรื่องอายุและประสบการณ์อยู่นะ!”

เมื่อเห็นความคิดที่ฉายชัดในแววตาของทุกคน ดันโซรู้สึกเหมือนเซลล์ทุกส่วนในร่างกายกำลังกู่ร้อง!

“พวกแก พอได้แล้วน่า!”

ความรู้สึกนี้มันทำให้ดันโซอึดอัดสุดๆ

ตอนนี้คาเซฮายะเพิ่งจะเจ็ดขวบ

นั่นหมายความว่าในการประลองกับคาเซฮายะ ถ้าเขาชนะมันก็เสมอตัว แต่ถ้าโดนคาเซฮายะยำเละขึ้นมา หน้าตาของเขาคงจะ... ไม่สิ!

ดันโซส่ายหัวรัวๆ ราวกับกลองป๋องแป๋ง

เขาเป็นถึง จูนิน แห่งโคโนฮะเชียวนะ ถ้าจะโดนเด็กเจ็ดขวบยำเละ มันจะเป็นไปได้ยังไง?

ความคิดนี้มันไร้สาระตั้งแต่เริ่มแล้ว!

“นายน้อยคาเซฮายะครับ” หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ดันโซก็อดไม่ได้ที่จะเรียกคาเซฮายะที่กำลังจะเดินจากไป

ได้ยินเสียงเรียกของดันโซ คาเซฮายะหันกลับมามองว่าที่ผู้นำหน่วย “ราก” ในอนาคต

“มีอะไรเหรอดันโซ?” คาเซฮายะถาม

เขานึกภาพดันโซในอนาคต ผู้ที่จะกุมอำนาจหน่วยราก ขโมยเนตรเทพต่างสวรรค์ของชิซุย และบีบให้อิทาจิฆ่าล้างตระกูล... แต่ตอนนี้กลับต้องมาเรียกเขาว่า “นายน้อย” อย่างนอบน้อม

นี่คืออภิสิทธิ์ของผู้มี “เส้นสาย” ใหญ่ที่สุดสินะ?

สายตาของดันโซและคาเซฮายะประสานกัน ดันโซสูดหายใจลึก แววตามุ่งมั่น ราวกับตัดสินใจเรื่องใหญ่หลวงได้แล้ว

“นายน้อยคาเซฮายะครับ อย่าหาว่าผมไม่เตือนล่วงหน้านะ แต่ในการประลองของเรา ผม... ชิมูระ ดันโซ จะเอาจริงเต็มที่!”

“ถ้านายน้อยคิดว่าผมจะออมมือให้ ผมขอแนะนำให้เลิกคิดซะเถอะครับ!”

ต่อให้คาเซฮายะจะอายุแค่เจ็ดขวบ ดันโซก็ไม่อยากแพ้ให้เขา!

นี่มันเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของนินจารุ่นเดียวกันเชียวนะ!

โดยเฉพาะหน้าตาของตัวเขาเอง!

พรืด!

คาเซฮายะมองดันโซด้วยสีหน้าแปลกใจ พลางขำในใจเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะความมุ่งมั่นของอีกฝ่ายหรอกนะ แต่... พี่ชายดันโซครับ ใครมอบความกล้าให้พี่พูดคำว่า “ออมมือ” กันครับเนี่ย?

พี่ตูน บอดี้สแลมเหรอ?

การมีความมั่นใจและความมุ่งมั่นเป็นเรื่องดี

แต่จะมั่นหน้าเกินเบอร์แบบมืดบอดไม่ได้นะเฮ้ย!

“ตามสบายเลยครับ เอาที่พี่สบายใจ”

คาเซฮายะโบกมือลาแล้วหันหลังเดินจากไป ในหัวยังคงนึกขำสีหน้าจริงจังของดันโซ

เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้มี “เส้นสาย” ใหญ่ที่สุดในโคโนฮะนะ!

เขายังมีสายเลือดจักรพรรดิแห่งความโชคดี และสูตรโกงระบบเช็กอินอีกต่างหาก!

ต่อให้ดันโซฝึกไปอีกร้อยปี ก็ไม่มีทางเทียบเขาได้หรอก!

“พี่ชายดันโซ... พี่คิดว่าพี่กำลังแข่งกับพวกมีขีดจำกัดสายเลือดอยู่เหรอ?”

“เปล่าเลย... พี่กำลังแข่งกับพวกใช้โปรแกรมโกงต่างหาก!”

แล้วยังจะบอกว่าไม่ออมมือ

พี่ควรจะขอร้องให้ผมยอมแกล้งแพ้แบบเนียนๆ มากกว่ามั้ง!

อีกครึ่งเดือนข้างหน้า พอดันโซค้นพบว่าความพยายามทั้งหมดของตัวเองไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าสูตรโกง

อยากรู้จริงว่าพี่แกจะทำหน้ายังไง

น่าติดตามจริงๆ แฮะ!

แล้วคาเซฮายะก็ค่อยๆ เดินหายลับไปในระยะไกล ภายใต้สายตาของฮิรุเซ็นและพรรคพวก

จนกระทั่งทั้งโทบิรามะและคาเซฮายะจากไปจนหมด ดันโซถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ไม่รู้ทำไม ดันโซรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ ในใจ

“ฮิรุเซ็น, คางามิ, โคฮารุ, โฮมุระ, โทริคาเสะ... ในอีกครึ่งเดือนต่อจากนี้” ดันโซหันไปพูดกับเพื่อนๆ ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ช่วยมาเป็นคู่ซ้อมมือให้ชั้นหน่อยนะ!”

ฮิรุเซ็นและคางามิมองหน้ากัน

แม้เป้าหมายของคาเซฮายะครั้งนี้จะเป็นดันโซ แต่ถ้าคาเซฮายะชนะขึ้นมาจริงๆ คนที่เสียหน้าคงไม่ได้มีแค่ดันโซคนเดียว

“แต่จะว่าไป นายน้อยคาเซฮายะคงไม่น่าจะปิดช่องว่างห่างชั้นขนาดนี้ได้ภายในครึ่งเดือนหรอก... ใช่มั้ย?”

แต่ทันทีที่คางามิพูดจบ เขาก็รู้สึกแปลกๆ

เรื่องที่ควรมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำไมเขาถึงใช้คำถามปิดท้ายแทนที่จะฟันธงไปเลยล่ะ!

ในเวลาเดียวกัน โทบิรามะก็รีบบึ่งกลับมาถึง ตึกโฮคาเงะ ด้วยความตื่นเต้น

ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่ทำงานของโฮคาเงะ แต่ยังเป็นบ้านพักของโฮคาเงะด้วย

พี่ชายของเขา ฮาชิรามะ กำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน

หัวใจของโทบิรามะพองโตด้วยความตื่นเต้น เขาผลักประตูเปิดออก

ภาพที่เห็นคือพี่ชายฮาชิรามะกับพี่สะใภ้มิโตะกำลังทำอะไรบางอย่างกันอยู่

นับตั้งแต่ฮาชิรามะตรวจพบโรคร้าย ภารกิจทั้งหมดในหมู่บ้านก็ถูกโอนมาให้โทบิรามะดูแล

แม้เขาจะยังไม่ได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 2 อย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ถือครองอำนาจนั้นไว้แล้ว

ฮาชิรามะจึงได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสบายเสียที

อีกอย่าง เขาต่อสู้เพื่อหมู่บ้านและสันติภาพมาค่อนชีวิตแล้ว

จะมีความสุขบ้างตอนนี้มันผิดตรงไหน?

“อะแฮ่ม” โทบิรามะกระแอมเบาๆ แล้วเบือนหน้าหนี

หลังจากมิโตะลุกจากตัวฮาชิรามะและเดินไปเตรียมผลไม้ โทบิรามะจึงปิดประตูลงเบาๆ

แน่นอนว่ามิโตะแค่กำลังเหยียบหลังช่วยนวดคลายเส้นให้ฮาชิรามะเท่านั้นเอง

“มีอะไรเหรอโทบิรามะ? นายควรจะอยู่ที่ป่ามรณะ คุมการฝึกเอาชีวิตรอดไม่ใช่เหรอ?” ฮาชิรามะถามขึ้น

“การฝึกจบแล้ว”

“จบแล้ว? ไหนบอกว่าสิบวันไง? นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงไม่ใช่เหรอ? หรือว่าคาเซฮายะ...” ฮาชิรามะดีดตัวลุกจากโซฟาทันที ในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงกลัวหลานจะเกิดอุบัติเหตุ!

“อุบัติเหตุเหรอ? หึ ถ้าปล่อยให้คาเซฮายะอยู่ในป่ามรณะครบสิบวัน ป่านนี้ป่าคงหายไปครึ่งแถบแล้วมั้ง!”

ดวงตาของโทบิรามะส่องประกายวาบ น้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด “พี่จินตนาการไม่ออกหรอกว่าเมื่อกี้เกิดเรื่องมหัศจรรย์อะไรขึ้นในป่ามรณะบ้าง!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═