บทที่ 840 - สนุกให้สุดเหวี่ยง

บทที่ 840 - สนุกให้สุดเหวี่ยง

หยวนซ่านจะอธิบายอะไรได้

มองดูเงินเต็มคลังสินค้า องค์หญิงซ่านเจียถึงกับตะลึง นางไม่ใช่ไม่เคยเห็นเงิน แต่ไคกั๋วกงต้าถังคนหนึ่งรวยขนาดนี้ก็น่าตกใจแล้ว

องค์หญิงซ่านเจียเต้นเร่าๆ อยู่ข้างๆ ลูบเงินเหรียญ ลูบเงินก้อน ลูบทองคำ นางพบว่าในคลังสินค้าที่หนักอึ้งนอกจากสามอย่างนี้แล้วไม่มีของมีค่าอื่นเลย แปลกมาก

คนรวยเขาไม่ชอบพวกเครื่องประดับอัญมณี ของเก่าภาพวาดพู่กันหรือ แต่ตรงหน้าไม่มีของพวกนั้นเลย

ความจริงมีแต่ไม่มาก ภาพวาดพู่กันที่แขวนในห้องหนังสือจวนกั๋วกง และห้องหนังสือคฤหาสน์สกุลหยวนส่วนใหญ่เป็นฝีมือจิตรกรเลื่องชื่อ มูลค่ามหาศาล ส่วนพวกของเก่าหยวนซ่านไม่ค่อยสะสม เพราะวางไว้ตรงนั้นมูลค่าไม่เท่ากับเอาไปวางในยุคปัจจุบัน การเก็บรักษาของเก่าให้สมบูรณ์ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาเลยไม่ยุ่งกับของน่าเบื่อพวกนั้น

ความสนใจของสาวๆ วันนี้อยู่ที่การนับเงิน ตกเย็นพอดีว่างเลยไปย่านผิงคัง

ใกล้ค่ำ ถนนย่านผิงคังยังไม่จุดตะเกียงน้ำมัน หน้าโรงเต้นรำยังมีป้ายหยุดกิจการวางอยู่ หยวนซ่านเข้าไปในโรงเต้นรำเห็นเฉินฉางซุ่นกำลังยุ่ง

"เถ้าแก่เฉิน ยุ่งอยู่หรือ" หยวนซ่านทัก

"ท่านหลานกั๋วกงมาเยือน ไม่ได้ออกไปต้อนรับต้องขออภัย" เฉินฉางซุ่นตอบ

"เกรงใจอะไรกัน ยุ่งอยู่ไม่ใช่หรือ ติดตั้งลำโพงไปถึงไหนแล้ว" หยวนซ่านถาม

"เปลี่ยนของเดิมออกเกือบหมดแล้ว ตอนนี้กำลังปรับแต่งขั้นสุดท้ายขอรับ" เฉินฉางซุ่นตอบ

"ดูท่าคืนนี้คงใช้ได้ พวกท่านทำงานแข่งกับเวลาแบบนี้ดีมาก" หยวนซ่านชม

"ฮ่าๆ ทั้งหมดก็เพื่อกิจการ แต่คืนนี้อาจยังไม่เปิดรับลูกค้า อุปกรณ์ใหม่ไม่รู้ผลเป็นอย่างไร ท่านหลานกั๋วกงมิสู้คืนนี้มาเป็นผู้ชมฟังดูสักหน่อยเป็นอย่างไรขอรับ" เฉินฉางซุ่นเชิญชวน

การแสดงรอบพิเศษ โรงเต้นรำทั้งโรงแสดงให้เขาดูคนเดียว เรื่องดีแบบนี้จะพลาดได้อย่างไร รีบตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม "ไหนๆ วันนี้ข้าก็ว่าง อยากรู้อยู่เหมือนกันว่าเสียงลำโพงเป็นอย่างไร ในเมื่อพร้อมแล้วลองฟังดูก็ไม่เสียหาย เผื่อมีตรงไหนต้องปรับปรุงจะได้แก้ทัน"

"งั้นเชิญท่านหลานกั๋วกงรอสักครู่ ข้าจะไปให้นางโลมเตรียมตัวเดี๋ยวนี้" เฉินฉางซุ่นเป็นคนทำงานเร็ว พูดจริงทำจริง ไม่นานในโรงเต้นรำก็เต็มไปด้วยสาวงาม

"ท่านหลานกั๋วกง ไม่มาหาเสียนาน เหมี่ยวเหลียนเสียใจนะเจ้าคะ" เหมี่ยวเหลียนทำหน้าเศร้า เดินนวยนาดเข้ามา

หยวนซ่านยิ้มไม่ตอบ ไม่นานรอบตัวเขาก็เต็มไปด้วยหญิงสาวนับร้อยคน

เฉินฉางซุ่นจัดการเอง ผู้หญิงในโรงเต้นรำออกมาหมด

"ท่านหลานกั๋วกง ท่านไม่มานานแล้ว ลืมพวกเราหมดแล้วหรือ ว่ากันตามจริงพวกเราก็เป็นคนของท่านนะเจ้าคะ" หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาว รองเท้าบูทส้นสูง อวดรูปร่างเย้ายวน แต่งหน้าสวยงาม ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันนี่มันนางแบบชัดๆ

"ทำไมข้าไม่รู้จักสักคน หรือว่าข้าความจำเสื่อม?" ฉู่เซวียน (น่าจะเป็นหยวนซ่าน - ผู้แปล) เห็นสาวงามเข้ามาทักทาย ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเขา แต่เขานึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

เฉินฉางซุ่นเสริม "ท่านหลานกั๋วกง ท่านรู้จักพวกนางจริงๆ และพวกนางก็เป็นคนของท่านจริงๆ ขอรับ"

"หือ? เรื่องเป็นไงมาไง คนของข้า คนอะไร" หยวนซ่านตกอยู่ในห้วงความคิด

"เถ้าแก่เฉิน ตกลงมันยังไงกันแน่" หยวนซ่านถาม

"พวกนางก็คือชาวน่าซี ที่ท่านอบรมมาไงขอรับ ท่านหลานกั๋วกงจำไม่ได้จริงๆ หรือ อาจเป็นเพราะพวกนางเปลี่ยนไปมาก" เฉินฉางซุ่นเฉลย

"อ้อ ที่แท้ก็พวกนางนี่เอง ไม่พูดให้ชัดทำเอาตกอกตกใจหมด ข้าก็ว่าอยู่ข้ามีผู้หญิงเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร ต่อให้ใจอยากแต่ไตข้าคงรับไม่ไหว" หยวนซ่านพึมพำ

"ท่านหลานกั๋วกง ลำโพงพร้อมแล้ว เริ่มเลยไหมขอรับ" เฉินฉางซุ่นถาม

"เริ่มเลย" หยวนซ่านพยักหน้า

นักดนตรีสามกลุ่มเริ่มบรรเลง เสียงผ่านไมโครโฟนเข้าสู่ลำโพงขยายเสียง ลำโพงยักษ์สิบตัว บนเวทีหลักของโรงเต้นรำวางไว้หกตัว เปิดเสียงระดับกลางค่อนไปทางต่ำ หยวนซ่านรู้สึกสบายใจมาก ในที่สุดก็ไม่ต้องฟังเสียงเพี้ยนๆ อีกแล้ว

นักดนตรีตื่นเต้นมาก พวกเขาได้ยินเสียงเครื่องดนตรีในมือตัวเองชัดเจน อุปกรณ์ขยายเสียงแบบเดิมทำให้เสียงเพี้ยนจนพวกเขาเองยังทนฟังไม่ได้ แต่ช่วยไม่ได้เพื่อขยายเสียงก็ต้องทน ตอนนี้ลำโพงใหม่ให้เสียงเหมือนเครื่องดนตรีจริงเปี๊ยบ ตื่นเต้นกันใหญ่

"ว้าว อุปกรณ์ขยายเสียงใหม่สมจริงมาก" นางโลมคนหนึ่งอุทาน

"นั่นสิ ไม่รู้ว่าร้องเพลงแล้วจะเป็นอย่างไร" นางโลมอีกคนเสริม

"ท่านหลานกั๋วกง คุณภาพนี้คุ้มค่าเงินหนึ่งแสนก้วนจริงๆ ขอรับ" เฉินฉางซุ่นกล่าว คนทำธุรกิจย่อมสนใจประเด็นหลัก หนึ่งแสนก้วนไม่ใช่เงินน้อยๆ แต่เขาคิดว่าคุ้มค่า

"ฮ่าๆ ดีมาก วันนี้ขอข้าครองที่นั่งซูเปอร์วีไอพีทองคำคนเดียวแล้วกัน"

หยวนซ่านดีใจมาก คอนเสิร์ตที่แสดงให้คนคนเดียวดู นักแสดงทยอยขึ้นเวที หยวนซ่านไม่ขี้เหนียว ใครแสดงดีก็มอบกระเช้าดอกไม้ มอบอุปกรณ์ประกอบฉาก ของพวกนี้แลกเป็นเงินได้ คนละอย่างน้อยหลายสิบก้วน ถึงร้อยก้วน สำหรับพวกนางเงินไม่เยอะแต่ถือเป็นความสุข

สวัสดิการของนักดนตรีดีกว่าเยอะ เพลงแรกทุกคนก็ได้โบนัสคนละสิบกว่าก้วน ปกติเศรษฐีจะทิปแต่นางโลม นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งพวกเขาจะได้รับทิปบ้าง

นักดนตรีทุ่มสุดตัว ทำให้ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมมาก เหมี่ยวเหลียนร้องเพลงหนึ่ง เดิมทีเสียงนางโลมก็ไพเราะอยู่แล้ว ตั้งแต่มีโรงเต้นรำคนส่วนใหญ่ได้ฟังแต่เสียงเพี้ยนๆ ตอนนี้ได้ฟังเสียงจริง รู้สึกไพเราะมาก เป็นความเพลิดเพลินอีกแบบหนึ่ง

นักดนตรีของโรงเต้นรำเล่นเครื่องดนตรีสมัยใหม่ กีตาร์ กลองชุด ผสมผสานกับเครื่องดนตรีต้าถังเป็นวงดนตรี สไตล์ดนตรีหลากหลาย วันนี้อิ่มเอมกับเสียงเพลงจริงๆ

หลังจากดูการแสดงของพวกนางโลม หยวนซ่านเริ่มคันไม้คันมือ อยากจัดคอนเสิร์ตเดี่ยวบ้าง จะเล่นทั้งทีต้องให้สุดเหวี่ยง หยวนซ่านลุกขึ้นยืน "ไมโครโฟนมา วันนี้ท่านกั๋วกงจะโชว์ลูกคอหน่อย"

"โอ้ว~ โอ้ว~ โอ้ว~" เหล่านางโลมได้ยินว่าหยวนซ่านจะร้องเพลง ต่างพากันกรี๊ดกร๊าด เพลงที่พวกนางร้องอยู่ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพลงสมัยใหม่ของหยวนซ่าน ต่อให้ดัดแปลงไปบ้างแต่ทำนองก็ยังเหมือนเดิม

นางโลมหลายคนมองหยวนซ่านตาเป็นประกายวิบวับ

"ดี วันนี้ท่านกั๋วกงจะจัดเพลงมันส์ๆ ให้พวกเจ้าสักเพลง" หยวนซ่านกล่าว

"สามวันสามคืน ยามดึกสงัด เต้นรำอย่าได้หยุดพัก สามวันสามคืน ยามดึกสงัด ล่องลอยไปกับเสียงเพลง สามวันสามคืน ยามดึกสงัด Ba Ba Ba ไม่เหนื่อยเลยสักนิด..."

"มาสนุกกันให้สุดเหวี่ยง~!"