บทที่ 735 - การฝึกอบรมผู้ร่วมกิจการ

บทที่ 735 - การฝึกอบรมผู้ร่วมกิจการ

เรื่องโรงงานอาหารหยวนซ่านกำลังพิจารณาอยู่จริงๆ พอรู้ว่าจะเปิดให้เข้าร่วมกิจการ คนที่คัดค้านคนแรกคือพัคจีซอน

แม้เธอจะตั้งใจหาผลประโยชน์ให้สกุลหยวน แต่แนวคิดดั้งเดิมที่ฝังรากลึกทำให้ความคิดของเธอถูกจำกัด

แต่คำคัดค้านไร้ผล แผนการทุกอย่างดำเนินไปตามความต้องการของหยวนซ่าน

เทคนิคการแปรรูปอาหารบางอย่างถูกเรียบเรียงขึ้น เช่น เทคนิคการทำเส้นบะหมี่ ความจริงหลักๆ คือขายเครื่องทำเส้นบะหมี่ เตรียมขายเครื่องกดเส้นแบบมือหมุน ส่วนปาท่องโก๋ เต้าหู้ พวกนี้ขายเป็นเทคโนโลยี การทำขนมต่างๆ เป็นต้น

หยวนซ่านไม่ออกหน้า มอบหมายให้คนของกรมพัฒนาเศรษฐกิจจัดงานเสวนาธุรกิจ เรื่องแบบนี้พวกเขาชำนาญแล้ว ขั้นตอนคร่าวๆ คือปล่อยข่าวออกไป เรียกพ่อค้าในฉางอันมารวมตัวประชุมกัน มีอารมณ์ร่วมก็จ่ายเงิน ไม่มีก็มาแลกเปลี่ยนกับคนในวงการ สร้างคอนเนกชัน

ดูเทคนิคที่หยวนซ่านเตรียมขายล้วนง่ายมาก เช่น การทำขนมแป้งข้าวโพดจี่ (ทิเอปิ่งจื่อ) หมั่นโถวข้าวโพด (วอวอโถว) อย่าเห็นว่าของพวกนี้ธรรมดา ถ้าทำไม่เป็นก็ทำให้อร่อยไม่ได้จริงๆ

ราคาขายถูกมาก สำหรับเศรษฐีในฉางอันแทบไม่นับเป็นเงิน แต่สำหรับพ่อค้าหาบเร่แผงลอย เทคนิคนี้สำคัญมาก เก็บค่าธรรมเนียมเป็นพิธีสักห้าสิบก้วน ร้อยก้วน เช่น บะหมี่เตาเซียว (บะหมี่มีดบิน) บะหมี่โหย่วโพ (บะหมี่น้ำมันพริก) พวกนี้

ตั้งแต่วันที่คิดจะแบ่งปันเทคโนโลยี วันรุ่งขึ้นคนของกรมพัฒนาเศรษฐกิจก็รับช่วงต่อ ประชาสัมพันธ์หน่อยเดียวพ่อค้าก็สนใจกันมาก

ของกินเล่นสกุลหยวนมีหลายชนิด และกำไรดีมาก หลายคนจับตามอง หลายคนจ้องตาเป็นมันมานานแล้ว วันงานเสวนาธุรกิจวันที่สามคนมากันเยอะมาก

ยังคงจัดที่ห้องจัดเลี้ยงหอสุราเมรัยอันดับหนึ่ง หลี่เฉิงเฉียนทราบข่าวก็รีบมา เรื่องแบบนี้ตอนนี้เขาสนใจมาก เพราะโครงการที่ร่วมมือกับคนอื่นสองโครงการในมือตอนนี้กำลังทำกำไร ทั้งสนามแข่งรถซีซาน และโรงงานจักรยาน

รัชทายาทมา ย่อมต้องนั่งแถวหน้า

"รัชทายาทก็สนใจโรงงานแปรรูปอาหารหรือพะยะค่ะ" คนทักไม่ใช่ใครอื่น เจิ้งฉีคู่ค้านั่นเอง

"ท่านประธานเจิ้งก็สนใจเหมือนกันสินะ" ทั้งสองดูรู้ใจกัน ยิ้มให้กัน

"ของกินเล่นสกุลหยวนใครในฉางอันไม่รู้บ้าง หากจะเอามาทำกำไรอาจไม่มากนัก แต่นี่เป็นกิจการระยะยาว หากทำใหญ่โตล่ะก็" หลี่เฉิงเฉียนกล่าวอย่างมั่นใจ

เจิ้งฉีพยักหน้าเห็นด้วย อย่างน้อยเขาก็คิดเช่นนั้น

วันนี้เขามาด้วยจุดประสงค์เดียว คือต้องเอาเทคนิคการทำขนมต๋ากาวมาให้ได้ ขนมต๋ากาวอร่อยมากและเป็นขนมที่ราคาสูง เป็นของขึ้นชื่อสกุลหยวน เขาอยากได้เทคนิคนี้

อาจมีพ่อค้านับร้อยข้างหลังเขาที่คิดเหมือนกัน แต่แล้วไง สกุลเจิ้งมีเงินซะอย่าง

ดูรัชทายาทสิ เจ้านี่คงมาดูเรื่องสนุกเฉยๆ น่าจะไม่ได้ทำการบ้านมา

"ก่อนมารัชทายาทเล็งเทคนิคตัวไหนไว้หรือยังพะยะค่ะ" เจิ้งฉีลองหยั่งเชิง เขาไม่อยากขัดแย้งกับรัชทายาท พ่อค้าอย่างเขาเจ้าเล่ห์นัก นอกจากห้ามขัดแย้งแล้ว ถึงเวลาจำเป็นอาจต้องยื่นมือช่วยด้วยซ้ำ

ในใจตัดสินใจแล้ว แต่หลี่เฉิงเฉียนไม่ได้สืบเรื่องเขาจริงๆ เขาแค่รู้ว่ากรมพัฒนาเศรษฐกิจเรียกพ่อค้าประชุมที่หอสุราเมรัย รายละเอียดเขาละเลยตลอด

"เอ๊ะ เจ้าหมายความว่ายังไง ยังมีเรื่องที่เปิ่นไท่จื่อไม่รู้อีกหรือ" หลี่เฉิงเฉียนถาม

เจิ้งฉีเริ่มอธิบายให้หลี่เฉิงเฉียนฟัง พูดไปสักพักก็เข้าใจ เทคนิคผลิตภัณฑ์ของโรงงานอาหารคือเนื้อหาหลักที่จะขายในวันนี้ นอกจากนี้ยังขายเครื่องกดเส้นบะหมี่แบบมือหมุน

หลี่เฉิงเฉียนไม่มีแนวคิดเรื่องพวกนี้เลย แต่ขนมเกลียวทอด (หม่าฮวา) มันยอดไก่ (จีกวานโหยว) ขนมต่างๆ ที่ฮิตในฉางอันเขารู้จัก

น่าเสียดายที่ของพวกนี้ไม่ดีพอจะเป็นเครื่องบรรณาการเข้าวัง ต้องซื้อนอกวังเท่านั้น

"ถ้าพูดถึงอาหาร เปิ่นไท่จื่ออยากได้ขนมต๋ากาวนั่นมาก" หลี่เฉิงเฉียนกล่าว

เจิ้งฉีรู้ว่าขนมต๋ากาวคนชอบกินเยอะ โดยเฉพาะลูกหลานคนรวย เพราะคนจนคงไม่ซื้อกินบ่อยๆ แต่พอได้ยินแบบนี้เขาก็ลังเล เพราะเขาก็เล็งเทคนิคนี้ไว้เหมือนกัน

อวี๋จิ่งหมิงเป็นพิธีกร กล่าวกับพ่อค้าบนเวทีว่า "วันนี้เรียกทุกคนมาเพราะโรงงานอาหารสกุลหยวนต้องการแบ่งปันเทคนิคการผลิตอาหาร กฎการซื้อเพื่อไม่ให้เสียเวลาจะไม่ใช้การประมูล แต่ใช้ระบบการเข้าร่วมกิจการ (แฟรนไชส์) ยกตัวอย่างขนมเกลียวทอด ค่าเข้าร่วมสามสิบก้วนต่อคน ฝึกอบรมพร้อมกัน เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ใครสนใจเทคนิคนี้ก็สมัครได้ เทคนิคอาหารอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน ต่อไปเข้าสู่ช่วงแนะนำรายการอาหาร"

อวี๋จิ่งหมิงเพิ่งพูดจบ พ่อค้าในงานก็เริ่มคำนวณ เดิมทีนึกว่าจะประมูล ไม่คิดว่าจะมีแบบนี้ เจิ้งฉีเสียดายมาก ถ้าประมูลด้วยกำลังทรัพย์เขาย่อมคว้ามาได้

แต่ตอนนี้คืออะไร ระบบเข้าร่วมกิจการฝึกอบรมเทคนิค ความหมายชัดเจนคือสอนให้ทุกคนทำ ค่าเรียนคนละสามสิบก้วนดูเหมือนไม่แพง แต่ถ้าคนเยอะล่ะ พ่อค้าบางคนคงไม่ไปเรียนเอง แต่ส่งคนรับใช้ไปเรียนได้ ส่งไปเรียนทีละหลายสิบคน อีกสัปดาห์เดียวก็มีคนใช้งานได้ทันที

เขาคิดแบบนี้ เป็นเศรษฐีถ้าใช้เงินได้จะไม่ลงแรง นี่คือมุมมองคนรวย

หลี่เฉิงเฉียนนั่งเงียบอยู่ข้างๆ แต่ในใจตื่นเต้น ระบบเข้าร่วมกิจการนี้ตรงใจเขาเป๊ะ คิดว่าต่อไปเปิดโรงงานแปรรูปอาหารเองได้เลย แล้วหาคนมาร่วมหุ้น ความจริงคือออกเงินให้คนอื่นบริหาร แล้วรอรับส่วนแบ่ง เขาแค่จ่ายเงินก้อนหนึ่งก็พอ

โรงงานแปรรูปอาหารจะใช้เงินสักเท่าไหร่เชียว เขาเริ่มคันไม้คันมือแล้ว

เจิ้งฉียังค่อนข้างใจเย็น เขากำลังคำนวณเรื่องเดียวกับหลี่เฉิงเฉียน เพียงแต่วิธีการอาจต่างกัน

อวี๋จิ่งหมิงขึ้นมาอีกครั้ง ในมือมีสมุดเล่มหนึ่ง บนนั้นบันทึกรายการที่สามารถเข้าร่วมฝึกอบรมเทคนิคได้ หลังแต่ละรายการมีคำแนะนำสั้นๆ

พ่อค้าพอรู้กฎก็ผ่อนคลายลง ทุกเทคนิคคิดค่าหัวคนละสามสิบก้วน พ่อค้าไม่มีความคิดแข่งขันแล้ว สบายใจ ใครอยากได้รายการไหนก็ยกมือ แล้วรอคนมาลงทะเบียน

พ่อค้ากระเป๋าหนักบางคนคิดว่าส่งคนไปเรียนเทคนิคเหล่านี้แล้วก็เปิดโรงงานแปรรูปอาหารได้เลย หลายคนคิดแบบนี้ ดังนั้นแต่ละรายการอย่างน้อยจะสมัครให้คนหนึ่งคน พ่อค้าที่เล็งรายการไหนไว้ก็ส่งคนไปหลายคน

อย่าเห็นว่าคนละแค่สามสิบก้วน แต่คลาสฝึกอบรมแต่ละรายการมีคนเรียนเยอะมาก อย่างน้อยก็หลายสิบคน

เงินเริ่มไหลมาเทมาเข้าสู่คลังเก็บเงินของหยวนซ่านดั่งสายน้ำ