บทที่ 332 การส่งมอบอย่างสมบูรณ์ ด

แสงเทียนกระพือไหว เงาคนพร่าเลือน

ห้องเรือเงียบสงัด แสงเย็นจากซี่เหล็กสะท้อนทะลุเข้าสู่ใจ

เหรินจงซื่อขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คิดเลยว่าเหลียงฉวี่จะมอบข่าวร้ายที่รุนแรงเช่นนี้

"ขอเทียนหน่อย"

เหลียงฉวี่ส่งเชิงเทียนให้

เหรินจงซื่อห่อแสงเทียนเข้าใกล้กรงเหล็ก ขับไล่ความมืดในกรง

ในมุมมีหญ้าแห้งที่ขึ้นตะไคร่ปูอยู่ เฉิงฉงนอนอยู่บนนั้น หลังค่อมเล็กน้อย ผมขาวแซมเทา ดูคล้ายหมาป่าแก่ที่ถูกไล่ออกจากฝูง ท้องหิวเร่ร่อนในป่าเถื่อน เบ้าตาโหนกยื่นออกมาอย่างคมกริบ

"อายุเท่าไหร่?"

"ห้าสิบหกปี"

"แก่มาก"

"ตอนพบครั้งแรกยังแข็งแรง ผมดำ คงเพราะตันเถียนแตก ลมปราณรั่วไหล ไม่ถึงวันก็เป็นอย่างนี้"

"นอกจากคำสารภาพ มีหลักฐานอื่นไหม?"

"มี" เหลียงฉวี่หยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งจากอก "ข้าสั่งให้แก๊งซาเหอส่งบันทึกกิจวัตรและกิจกรรมช่วงหลังของเฉิงฉงมาให้ ข้าแอบอ่านเจอว่าเมื่อเดือนก่อนเฉิงฉงเคยไปซื้อไม้น้ำหินรอดชีวิตยี่สิบหกชิ้นจากตลาดมืด

ไม้ชนิดนี้มีชีวิตชีวาแข็งแกร่ง พบหินก็งอก พบน้ำก็พอง เมื่อผ่านช่วงต้นกล้ายี่สิบวันจะขยายตัวอย่างรวดเร็ว สามารถมีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นร้อยเท่าภายในสองวัน นอกเหนือจากนี้ไม่มีคุณสมบัติพิเศษอื่น

คิดตามเวลาแล้ว เฉิงฉงน่าจะใช้วิธีนี้ทลายเขื่อนชิวกง โดยปลูกไว้ในเขื่อนช่วงที่ฝนตกหนัก

เราแค่ส่งคนไปสำรวจร่องรอยที่เหลือบนเขื่อนชิวกง ตรวจดูว่าในหินมีรากพืชหรือไม่ มีร่องรอยการขยายตัวทำให้แตกหรือไม่ นั่นจะเป็นหลักฐานทางวัตถุ"

"แล้วคนของหน่วยวัดระดับน้ำล่ะ? ป้ายระดับน้ำเกิดอะไรขึ้น? เขาทำลายทีหลังหรือ?"

"สามประเด็นนี้ยังไม่ชัดเจน อาจตายไปแล้ว หรืออาจหนีไปเพราะกลัวความผิด ข้าสงสัยว่าป้ายระดับน้ำถูกดัดแปลงตั้งแต่แรก เกิดรอยร้าวภายในวันที่ฝนตกหนัก ด้วยความสามารถของนักยุทธ์ การทำลายภายในโดยไม่ต้องเข้าใกล้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

เงียบไปนาน เหรินจงซื่อถอนหายใจยาว

"เว่ยเสี้ยวรู้เรื่องนี้หรือยัง?"

เหลียงฉวี่ส่ายหน้า "ยังไม่รู้ ข้ากำชับแก๊งซาเหอแล้วให้ปิดปากเงียบ"

เสียงฟางซู่ถาม "เชื่อใจสัญญาของแก๊งซาเหอได้หรือ?"

เหลียงฉวี่ตอบ "เฉิงฉงทำลายเขื่อนชิวกง สมาชิกแก๊งซาเหอสะอาดหรือไม่ จะได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าช่วยจับเฉิงฉงหรือเปล่า

แต่การจับเฉิงฉงนั้น ไม่ใช่พวกเขาพูดเองแล้วจะเชื่อได้ ต้องอาศัยข้าเป็นผู้กำหนด ในจุดนี้ ข้าคิดว่าน่าเชื่อถือ"

เว่ยเสี้ยวไม่รู้เบื้องลึก จะไม่ข่มขู่หรือล่อลวงเอง

พูดอีกอย่าง ชีวิตของแก๊งซาเหอทั้งหมดอยู่ในมือของเหลียงฉวี่คนเดียว

ดังนั้นเมื่อเหลียงฉวี่ออกคำสั่ง แก๊งซาเหอทั้งหมดไม่เสียดายแรงกายส่งเรือไปช่วยชีวิต ซึ่งได้ผลดีกว่าการข่มขู่ด้วยกำลัง

เสียงฟางซู่พยักหน้า "รู้จักกาลเทศะดี"

"บ้าชิบหาย!" เคอเหวินปินเกาศีรษะจนปวด "ขายอวิ๋นกับอี้เผิงไม่ใช่โชคร้ายเปล่าๆ? มีลูกนอกสมรส ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?"

ผิดก็คือผิด ใครจะสนว่าเจ้าผิดยังไง

เขื่อนชิวกงพัง กรมแม่น้ำต้องรับผิดชอบ สายของซวีเยว่หลงยิ่งต้องรับผิดหนัก

"อย่างน้อยเว่ยหลินยังไม่รู้ ไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ อาสุ่ยช่วยให้พวกเรามีเวลา นับว่าโชคดีในความโชคร้าย"

เหรินจงซื่อจ้องมองเฉิงฉงที่นอนเฉยในมุม ไม่เหมือนคนแกล้งหลับ

เหลียงฉวี่ถาม "ตอนนี้จะทำอย่างไร?"

"แจ้งผู้บัญชาการทันที รายงานราชสำนัก ให้ขายอวิ๋นกับอี้เผิงไปสารภาพผิดที่มณฑลไห่อินก่อน แล้วค่อยไปหนานจือหลี่ ขอรับการลดหย่อนผ่อนโทษ

คิดตามเวลา เรือหอยังมา เหวินปิน เจ้าเตรียมเรือว่างสองลำ พาคนกลับทางเดิม นำตัวคนนี้ไป ให้พี่ใหญ่เยว่หลงตัดสิน

และให้คนของสามศาลยุติธรรมตรวจสอบสาเหตุแท้จริงของเขื่อนพังโดยเร็ว เก็บหลักฐานทางวัตถุ"

เรื่องเร่งด่วน เคอเหวินปินไม่มีข้อโต้แย้ง หมุนตัวออกไปเตรียมเรือ

ทุกคนกลับขึ้นดาดฟ้า

ทหารหลายคนขนกรงเหล็กขึ้นเรือกรมแม่น้ำ ในความมืดของราตรี ไม่มีคนสังเกตเห็นมากนัก ส่งมอบเสร็จ เหลียงฉวี่เห็นกับตาว่าเฉิงฉงถูกนำเข้าห้องโดยสาร ในใจโล่งขึ้น

ดีแล้ว ไม่ว่าเฉิงฉงจะฆ่าตัวตายหรือถูกฆ่า เกิดอุบัติเหตุอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว ความรับผิดชอบตกอยู่กับเคอเหวินปิน

เรือยังมีเสบียงที่ต้องขนออก ระหว่างนี้ ทุกคนกลับห้องศึกษาโมเดลทราย

เหลียงฉวี่อธิบายหน้าที่ของธงสี่สี ความหมายแต่ละสี

เหรินจงซื่อก้มตัว "เนื้อหาบนโมเดลทรายแม่นยำหรือไม่?"

เหลียงฉวี่ดึงสมุดหลายเล่มออกจากลิ้นชัก "ภูมิประเทศมีความแม่นยำเจ็ดส่วน ข้าทำตามแผนที่ภูมิประเทศ สถานการณ์น้ำท่วมมีความแม่นยำเก้าส่วนห้า ข้าเชื่อว่าทำเครื่องหมายไม่ผิด

นอกจากนี้ ข้าได้วางแผนเส้นทางช่วยเหลือที่เหมาะสมหลายเส้น โดยพิจารณาจากตำแหน่งศูนย์ช่วยเหลือ การกระจายตัวของพื้นที่ประสบภัย ขนาดเรือขนส่ง ภูมิประเทศ และเส้นทางน้ำ เพื่อประหยัดทรัพยากรและเพิ่มประสิทธิภาพให้มากที่สุด"

ทั้งสามรับสมุดมาพลิก รู้สึกตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ

อย่างนี้แล้ว ในสามภารกิจหลักที่เยว่หลงมอบหมาย เหลียงฉวี่ทำเสร็จเกือบครึ่งแล้ว!

เหลือเชื่อ เขื่อนพังจนถึงวันนี้ รวมกี่วันกันนะ?

หักเวลาเดินทางและส่งข้อมูล นี่คือการเล่นไพ่แย่ๆ แต่ได้ผลลัพธ์ดีที่สุด ช่วยพลิกสถานการณ์ได้มาก

ปรีชาญาณเกิด ปลาแดงปรากฏ

ผนวกกับเรื่องของท่านชิว เหมือนตำนานที่เป็นจริง!

เหรินจงซื่อชมเชยรัวๆ เก็บสมุดให้เรียบร้อย สายตาเป็นประกาย "พี่ใหญ่เยว่หลงไม่ได้เลือกผิดคน!"

"เป็นเพราะโชค ดีที่เฉิงฉงหัวหน้าแก๊งซาเหอแยกตัวจากสังคม ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่ราบรื่นขนาดนี้"

พฤติกรรมของเฉิงฉงทำให้แก๊งซาเหอทั้งหมดอยู่ข้างเดียวกับเหลียงฉวี่ ช่วยในการยืมเรือและจับคนอย่างมาก พูดว่าโชคดีก็ไม่เกินไป

"เหนื่อยแล้ว ที่เหลือฝากให้พวกเรา พักผ่อนให้ดี พวกเราตั้งค่ายใกล้เขื่อนชิวกง พรุ่งนี้เจ้าไปที่นั่นได้"

เหลียงฉวี่ไม่ปฏิเสธ ปัญหาพื้นฐานทุกอย่างแก้ไขแล้ว เขาอยู่ที่นี่ช่วยอะไรไม่ได้มาก

ในความมืดของค่ำคืน

เรือสองลำเคลื่อนออกไปทีละลำ

กองเรือแก๊งซาเหอนำโดยเถ้าแก่ซงรวมเข้ากับเรือกรมแม่น้ำ มุ่งหน้าไปเมืองถัดไป

เมื่อมีเหรินจงซื่อช่วย เหลียงฉวี่ไร้กังวล หลับสบาย

วันที่หกหลังเขื่อนชิวกงพัง

ท้องฟ้าที่มืดครึ้มหลายวันใสสว่าง แสงอาทิตย์นับหมื่นทะลุเมฆ ทอดเงาเปลี่ยนแปลงลงบนผืนน้ำท่วมอันกว้างใหญ่

ยามเย็น

เหลียงฉวี่สดชื่น นั่งเรือกลับมาที่เขื่อนชิวกง

เขื่อนชำรุด น้ำเหลืองท่วมพื้นที่ ทุกสายตาเห็นแต่บาดแผล

แม่น้ำเฮยสุ่ยเชี่ยวกรากมาถึงที่นี่ ปะทะขอบเขื่อนใต้แรงลมตะวันออกเฉียงใต้ ละอองน้ำกระเซ็นลงมาราวสายฝน

คนธรรมดาอยู่บนเขื่อน สู้ลมสู้กระแส แทบยืนไม่อยู่

บนที่ว่างด้านขวาของเขื่อน เต็นท์ขาวตั้งเรียงราย อวี้ต้าอี้และซวีเยว่หลงกำลังดูแลการซ่อมแซมบนเขื่อนที่พัง

หินแท่งจำนวนมากขนผ่านเหลียงฉวี่ไป

แต่ละก้อนมีร่องฟันเล็กๆ ตรงกับแผ่นเหล็กที่หล่อให้หัวท้ายใหญ่ ตรงกลางเล็ก

ช่างฝีมือวางแผ่นเหล็กระหว่างร่องฟัน แล้วเทปูนผสมน้ำข้าวเหนียวกับปูนขาว

ด้วยวิธีนี้ ทำให้หินแท่งเชื่อมติดกันแน่นหนา ไม่มีรอยแตก น้ำไม่รั่ว เข็มไม่ลอด แต่ละแผ่นเหล็กยังจารึกชื่อผู้สร้าง เพื่อง่ายต่อการรับผิดชอบ

จริงๆ แล้ว มีวัสดุที่ดีกว่าในการสร้างเขื่อน เช่น หินหลิวจิน หรือหินหวงห่าว แข็งแรงกว่าหินธรรมดา แต่ที่ไม่ใช้เพราะเหตุผลง่ายๆ — ไม่มีเงิน

บรรเทาภัยก็ต้องใช้เงิน ซ่อมเขื่อนก็ต้องใช้เงิน จัดการผู้ประสบภัยก็ต้องใช้เงิน

สถานการณ์เมืองหัวจูตอนนี้ หาเงินมาซ่อมเขื่อนได้ก็ดีมากแล้ว

(จบบท)