ตอนที่ 95 ขอบเขตของวงการกลาง

เพียงชั่วพริบตาเดียว แววตาก็เปลี่ยนไป

จากเมื่อครู่ที่เป็นขันทีใหญ่ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต

กลับกลายมาเป็น…

เต็มไปด้วยความจงรักภักดี

นี่คือความรู้สึกที่…

ไม่เคยปรากฏมาก่อนเลยในการทดสอบการแสดงของใครคนใด

ไม่เคยปรากฏเลยจริงๆ

ความรู้สึกของขันทีตงฉาง

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ทั้งๆที่เขาเป็นขันที

ขันทีจากตงฉาง แต่กลับเผยแววตาที่เต็มไปด้วยความจงรักภักดี

ทำไมกัน

ทำไมเขาถึงสามารถเผยแววตาเช่นนั้นออกมาได้

เติ้งเยี่ยนเฉิงกับสวี่เสี่ยวตงต่างก็เห็นความตื่นตะลึงในสายตาของกันและกัน

อย่างไรก็ไม่เคยเห็นใครนำเสนอตัวละครเช่นนี้มาก่อน

ทรยศก็เป็นเขา

จงรักภักดีก็เป็นเขา

ความจงรักภักดีกับความทรยศอยู่ด้วยกันได้หรือไม่

คำตอบคือ

ได้

อย่างน้อยที่สุด

หลี่หยุนได้ถ่ายทอด “เฉาเจิ้งฉุน” ออกมาอย่างชัดเจน

เป็นขันทีที่ไม่ใช่ตามความหมายดั้งเดิม

ภักดีต่อจักรพรรดิ

และก็ภักดีต่ออำนาจด้วย

นี่คือสิ่งที่หลี่หยุนถ่ายทอดออกมา

เฉาเจิ้งฉุน

ขันทีใหญ่แห่งตงฉาง

“ขอคารวะอาจารย์ทุกท่าน การแสดงของผมจบแล้ว”

เวลานี้

แววตาของหลี่หยุนกลับคืนสู่ความกระจ่างชัด

แม้แต่เติ้งเยี่ยนเฉิงและสวี่เสี่ยวตงยังไม่อาจหลุดออกมาจากภาพของขันทีที่หลี่หยุนเพิ่งสวมบทไปเมื่อครู่

นี่ออกจากบทได้แล้วงั้นหรือ?

ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ หลี่เจี้ยนเหรินหลังจากเข้าบทก็ยังไม่หลุดออกมาเลย แม้ตอนออกจากห้องก็ยังคงอยู่ในสภาพของขันที…บวกกับที่เขาชำนาญการเล่นบทนี้อยู่แล้ว มันก็ไม่น่าแปลกใจ

แต่การแสดงของหลี่หยุนกลับทำให้ผู้คนประหลาดใจ

ทำให้…

ประหลาดใจอย่างมาก

“เฮ้อ ฉันกลับไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไรเลยสิ” สวี่เสี่ยวตงพึมพำเบาๆ “ขันทีผู้นี้ทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ”

มุมมองที่เขาแสดงออกมา ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่พอคิดดูแล้ว สวี่เสี่ยวตงก็ยังเอ่ยขึ้นมา

“นี่…ยังไงก็แหวกแนวเกินไป”

“นายลืมอ่านบทหรือไง”

“หา?”

เติ้งเยี่ยนเฉิงมองสวี่เสี่ยวตงพลางหัวเราะขื่นๆ “ความจริงแล้ว ตามที่วางไว้ เฉาเจิ้งฉุนก็เป็นขุนนางผู้ภักดี เขาอาจทำผิดกับใครต่อใคร แต่ไม่เคยทำผิดกับจักรพรรดิหมิงเจิ้งเต๋อ ถึงโลกในเรื่องจะกึ่งสมมติขึ้นมาก็ตาม”

“อืม…”

ตัวร้ายเบอร์สองกลับเป็นขุนนางผู้ภักดี

สวี่เสี่ยวตงไม่เคยนึกถึงมาก่อน เฉาเจิ้งฉุนแค่เป็นฝ่ายตรงข้ามของจูอู๋ซื่อเท่านั้น

แต่การเป็นฝ่ายตรงข้าม ไม่ได้หมายถึงจุดยืนของตนเองเสมอไป

ไม่ได้หมายความเช่นนั้นเลย…

“ฉันให้…80 คะแนน”

เวลานี้ สวี่เสี่ยวตงก็ยังครุ่นคิดอยู่ แล้วสุดท้ายก็ให้คะแนนเป็นตัวอย่าง

80 คะแนน

ถือว่าสูงมากแล้ว

นอกจากหลี่เจี้ยนเหริน นักแสดงที่เข้าทดสอบส่วนใหญ่ไม่เคยได้เกิน 80 คะแนนจากสวี่เสี่ยวตงเลย แม้แต่พวกนักแสดงรุ่นเก่าที่เคยเล่นบทขันทีก็ยังไม่ได้

นอกเหนือจากการตีความที่เป็นเอกลักษณ์แล้ว สวี่เสี่ยวตงยังคิดด้วยว่า หลี่หยุนตรงหน้าคนนี้…รูปลักษณ์และบุคลิกก็โดดเด่นมาก

เขายังมีสิ่งที่หลี่เจี้ยนเหรินไม่มี

นั่นคือ “ความสง่างามสูงศักดิ์”

รูปร่างหน้าตาและบุคลิกของเขา

แฝงความสง่างามสูงศักดิ์อยู่

นี่เป็นข้อได้เปรียบเฉพาะของคนที่เล่นบทผู้มีตำแหน่งสูงส่ง

บุคลิกส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

โดยเฉพาะ “ความสง่างามสูงศักดิ์” ที่หายากยิ่ง

ดังนั้นสวี่เสี่ยวตงจึงให้คะแนนหลี่หยุนสูงที่สุดรองจากหลี่เจี้ยนเหริน

แน่นอนว่า

ในใจเขาก็ยังรู้สึกว่า ไม่ว่ามองจากมุมไหน หลี่เจี้ยนเหรินก็ยังเหมาะสมกว่าอยู่ดี

“อืม จะว่าไป ฉันให้ 85 คะแนนแล้วกัน”

ผู้กำกับใหญ่เติ้งเยี่ยนเฉิงครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น

สวี่เสี่ยวตงข้างๆถึงกับอึ้ง “นั่นมันเท่ากับคะแนนของหลี่เจี้ยนเหรินเลยไม่ใช่หรือ?”

ไม่คิดเลยว่าในสายตาของเติ้งเยี่ยนเฉิง หลี่หยุนจะถูกยกให้เทียบเคียงกับหลี่เจี้ยนเหรินได้?

เวลานี้เอง

เติ้งเยี่ยนเฉิงก็รู้สึกขัดแย้งอยู่ไม่น้อย

หลี่เจี้ยนเหรินมีผลงาน มีสถานะ มีฝีมือการแสดง เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่าง

ส่วนหลี่หยุน…

“บอกตามตรง ความรู้สึกที่ฉันได้รับจากหลี่หยุน คือเขาเหมาะสมกับบทนี้จริงๆ คือถ้ามีโอกาส ฉันยินดีจะลองใช้เขาเป็น ‘ขันที’ ที่ไม่เหมือนใครดู”

“ถ้าสมมติว่าทั้งคู่มีสถานะเท่ากัน ฉันคงเลือกหลี่หยุน นักแสดงที่อาจจะนำพาความประหลาดใจมาให้”

“แต่ถ้าเลือกหลี่เจี้ยนเหรินก็มั่นใจได้ว่าไม่มีทางพังแน่นอน”

หลี่เจี้ยนเหรินย่อมมั่นคงกว่า อันนี้ไม่ต้องสงสัย

เลือกเขาย่อมไม่มีทางผิดพลาด

แต่ความแปลกใหม่ ก็คงไม่มีเช่นกัน

และในการทำโครงการหนึ่ง การเลือกความมั่นคงก็ไม่ใช่เรื่องผิด

ยิ่งไปกว่านั้น

หลี่เจี้ยนเหรินก็ยังมาจากวงการ CCTV

ดังนั้น สุดท้ายเมื่อถึงเวลาที่อาจารย์เหยาถังต้องให้คะแนน เขาย่อมไม่มีทางให้สูงกว่าหลี่เจี้ยนเหรินแน่

นั่นหมายความว่าบทนี้ยังไงก็ต้องเป็นของหลี่เจี้ยนเหรินอยู่ดี

ท้ายที่สุด

บรรดากรรมการต่างก็ให้คะแนนของตัวเอง คะแนนรวมก็ถือว่าออกมาดี เพราะบุคลิกและการตีความตัวละครของหลี่หยุน มันทำให้คนรู้สึกสดใหม่จริงๆ

จนถึงคราวอาจารย์เหยาถังจากมหาวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่ง

เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้าย

เขาก็ให้คะแนนออกมา

“ฉันให้…95 คะแนน”

“อะไรนะ?”

เวลานี้เอง

แม้แต่สวี่เสี่ยวตงกับเติ้งเยี่ยนเฉิงก็ยังอึ้งกับคะแนนที่อาจารย์เหยาถังให้

95 คะแนน?

นี่มันสูงกว่าหลี่เจี้ยนเหรินเสียอีก?

ไม่ใช่ว่าพวกคุณก็อยู่ในวงการเดียวกันหรือ?

ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ก็ดีกันอยู่นี่? เมื่อครู่ก็ยังเห็นคุยกันอยู่เลย?

แล้วนี่กลับให้คะแนนสูงกว่าหลี่เจี้ยนเหรินอีก?

ทำเอาสวี่เสี่ยวตงกับเติ้งเยี่ยนเฉิงถึงกับงงงวย

“อาจารย์เหยา คุณแน่ใจหรือ?”

“อืม ฉันยืนยันแน่นอน” เหยาถังดันแว่นขึ้น ยิ้มพลางล้อเลียน “ถึงฉันจะอายุมากแล้ว แต่สายตายังไม่ฝ้าฟาง ฉันให้ 95 คะแนนกับการแสดงเฉาเจิ้งฉุนของเสี่ยวหลี่ผู้นี้”

“บนตัวเขา ฉันได้เห็นความประหลาดใจ”

เหยาถังเลือกที่จะให้ความสำคัญกับ “ความประหลาดใจ”

เป็นการตัดสินใจระหว่างความมั่นคงกับความประหลาดใจ

เหยาถังเลือกความประหลาดใจ

“ถ้าเป็นเสี่ยวหลี่ผู้นี้ ฉันว่าการแสดงของเขาจะสามารถมอบความประหลาดใจให้แก่ฉันได้ และฉันก็ยินดีจะให้โอกาสเขา”

เหยาถังอธิบายเหตุผลของตน

เฉาเจิ้งฉุนของหลี่เจี้ยนเหรินขาดความสง่างามสูงศักดิ์ และขาดประกายปัญญาในการตีความบทบาท มันตรงเกินไป

อาจจะไม่ผิดพลาด

แต่ก็คงไม่มีความประหลาดใจมากนัก

เหยาถังหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ

“ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวหลี่ผู้นี้ เขาเป็นที่รู้จักในหมู่คนรุ่นใหม่มากกว่าหลี่เจี้ยนเหรินก้าวหนึ่ง อย่างไรเสียเขาก็เป็นนักแสดงชายรุ่นใหม่ ละครที่เขาเล่นก็ล้วนเป็นที่ชื่นชอบของคนรุ่นใหม่ มองจากมุมธุรกิจ จากบท จากแก่นของตัวละคร รวมๆแล้ว จึงสมควรให้คะแนนสูงกว่า”

นี่คือข้อได้เปรียบที่ไม่มีใครเปรียบเทียบได้ของหลี่หยุน

ในฐานะนักแสดงอิสระ นี่คือข้อได้เปรียบที่เหนือกว่านักแสดงที่กินเงินเดือนประจำของ CCTV

เพราะสำหรับนักแสดงของ CCTV แล้ว ในละครของ CCTV การแสดงก็คือการแสดง ไม่เกี่ยวกับอย่างอื่น ความนิยมไม่ใช่สิ่งที่ถูกพิจารณาอยู่แล้ว เพราะเมื่อออกอากาศทางช่อง 6 ของ CCTV กลุ่มผู้ชมก็เป็นกลุ่มที่ตายตัว ไม่ว่าโฆษณาจะทำยังไงก็ไม่เปลี่ยน

แต่สี่พยัคฆ์พิทักษ์มังกรไม่เหมือนกัน มันไม่ใช่ละครที่ฉายเฉพาะทาง CCTV6

ในแง่ความนิยม หลี่หยุนก็เหนือกว่าหลี่เจี้ยนอยู่นิดหน่อย

“แต่อะไรที่เป็นความประหลาดใจก็อาจกลายเป็นความตกใจได้เหมือนกันนะ” กรรมการคนหนึ่งจากฝั่งฮ่องกงทนไม่ไหวจึงพูดขึ้นมา นางให้คะแนนหลี่หยุนต่ำที่สุด เพียงเจ็ดสิบห้า แต่ให้หลี่เจี้ยนเหรินถึงแปดสิบห้า คะแนนต่างกันไม่น้อย

“เรื่องนั้นฉันเชื่อว่าผู้กำกับเติ้งเยี่ยนเฉิงคงไม่ปล่อยให้ความประหลาดใจกลายเป็นความตกใจหรอก”

เหยาถังหัวเราะ

เมื่อมีเติ้งเยี่ยนเฉิงคุมภาพรวม

ปัญหาก็ไม่น่าจะใหญ่โตนัก

หากฝีมือการแสดงมีปัญหา

ก็ใช้วิธีถ่ายช็อตยาว ช็อตไกล เน้นเฉพาะส่วนที่หลี่หยุนแสดงได้เข้ากับตัวละคร

ตรงจุดนี้

เติ้งเยี่ยนเฉิงก็รู้ดีอยู่แล้ว

ถ้าหากการเข้าฉากกับ “เทพบุตรเหล็ก” จูอู๋ซื่อเกิดปัญหาขึ้น ก็ใช้การถ่ายช็อตแยก อย่าให้เข้าฉากพร้อมกัน หรือใช้ภาพระยะไกลมากขึ้น

ปัญหามี แต่ทางแก้ย่อมมากกว่า

เวลานี้

คะแนนของหลี่หยุนก็แซงหลี่เจี้ยนเหรินขึ้นมาเล็กน้อย

จุดสำคัญก็อยู่ที่เหยาถังให้คะแนนสูงนี่เอง

“จริงๆผมอยากถามหน่อย อาจารย์เหยา คุณกับอาจารย์หลี่เจี้ยนเหริน ไม่ใช่อยู่ในวงการเดียวกันหรือ?” เติ้งเยี่ยนเฉิงยังอดสงสัยไม่ได้ จึงถามออกมา

เหยาถังหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“อืม เรื่องงานก็คืองาน เรื่องส่วนตัวก็คือส่วนตัว หน้าที่ของฉันก็คือคัดเลือกตัวละครที่ฉันเห็นว่าเหมาะสมที่สุด ไม่เกี่ยวกับวงการ งานของเราคือการสร้างผลงานที่ดี นี่คือสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำ”

ไม่เกี่ยวกับวงการ

สีหน้าของเติ้งเยี่ยนเฉิงกับสวี่เสี่ยวตงแข็งค้างไปทันที

นี่แหละ…

ขอบเขตของวงการ CCTV

ทั้งคู่รู้สึกว่า

ที่ผ่านมา ตัวเองเอากรอบของวงการเล็กๆของตัวเองไปตีวงการกลางอยู่เสมอ

มันช่าง…

น่าขันจริงๆ

เมื่อผลการทดสอบออกมา

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง วงการบันเทิงก็เกิดเสียงฮือฮา เพราะสี่พยัคฆ์พิทักษ์มังกรไม่ใช่โครงการเล็กๆ

เป็นโครงการที่ได้รับการจับตามองอย่างมาก ทุกการเคลื่อนไหวมีคนเฝ้ามองอยู่

นี่ถือได้ว่าเป็นการที่นักแสดงละครเวทีจากวงการกลางอย่างหลี่เจี้ยนเหริน ซึ่งเหมือนถูก “กำหนดไว้แล้ว” ต้องถูกโค่นลง

ทุกคนจึงตกใจอย่างยิ่ง

นี่มันคือการพลิกล็อกชัดๆ

โดยเฉพาะฝั่งฮ่องกงและไต้หวันที่แสดงปฏิกิยารุนแรงมาก เพราะเรื่องที่เหมือนถูกปักหมุดแน่นอน กลับพลิกไปได้

แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ ฝั่งวงการ CCTV กลับมีท่าทีเรียบเฉย

ราวกับการตัดสินใจแบบนี้ ไม่ได้ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนอะไรมากนัก

ทั้งที่นักแสดงจาก CCTV ของพวกเขาเป็นฝ่ายถูกคัดออกแท้ๆ

และในเวลานี้

ข่าวก็ส่งมาถึงหลี่เจี้ยนเหรินกด้วย เขาเองเมื่อรู้ว่าถูกสี่พยัคฆ์พิทักษ์มังกรตัดออก ก็อดประหลาดใจไม่ได้

“ฉันนึกว่าบทนี้เป็นของฉันแน่ๆซะอีก”

“ไม่คิดเลยว่าจะพลิกล็อก ถูกเด็กหนุ่มตัดหน้าไป มันช่างประหลาดจริงๆ”

“นี่จะไม่ใช่มีการเล่นใต้โต๊ะอะไรอยู่หรอกหรือ?”

ภรรยาของเขา หลิวเวย ซึ่งไม่ใช่คนในวงการก็รู้สึกตกตะลึงเหมือนกันที่สามีถูกเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่าตัดหน้าไป

นางเชื่อว่าสามีของตนเก่งที่สุดแล้ว ทำไมถึงแพ้ได้ล่ะ

เวลานี้

หลี่เจี้ยนเหรินก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

“แม้ฉันจะประหลาดใจ แต่ในเมื่อกองละครเลือกแล้ว ก็ต้องมีเหตุผล บทเสียก็เสียไปเถอะ จะเป็นไรไป ยังไงฉันก็ยังได้เงินเดือนจากโรงละครแห่งชาติอยู่ดี พวกเขาอาจเห็นว่าหนุ่มคนนั้นมีชื่อเสียงมากกว่าฉัน คนแก่ๆอย่างฉันก็เลยแพ้ไป”

“แต่นายก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดีใช่ไหม”

“เธอมองออกด้วยหรือ?”

“เราเป็นสามีกับภรรยากันมาตั้งหลายปีแล้ว”

หลี่เจี้ยนเหรินก็ยอมรับว่าในใจไม่ยอมรับจริงๆ แต่ก็ไม่อยากให้ภรรยาเห็นด้านที่หดหู่ของตนเอง

เมื่อกลับถึงบ้าน ก็ยังอยากแสดงด้านที่ดีให้ครอบครัวเห็นอยู่ดี

พูดให้ถึงที่สุด สำหรับเขาที่กินเงินเดือนประจำ ไม่ว่าจะเล่นบทนี้หรือไม่ เงินเดือนก็ไม่เปลี่ยน อาจได้โบนัสบ้างเล็กน้อย แต่ไม่กระทบกับชีวิตอยู่ดี

เล่นไม่ได้บทเฉาเจิ้งฉุน องค์กรก็ยังสามารถจัดให้ไปเล่นละครเวที หรือรับเชิญละครเรื่องอื่นแทนได้

การเป็นนักแสดง

สำหรับเขา มันก็เป็นเพียงงานหนึ่งเท่านั้น

เพียงแต่ว่าพลาดบทนี้ไป

มันก็หงุดหงิดอยู่จริงๆ

เขาไม่ยอมรับ ไม่ใช่ไม่ยอมรับการตัดสินใจของกองละคร และไม่ใช่ไม่ยอมรับคะแนนที่เพื่อนเก่าเหยาถังให้

เขามั่นใจในความเป็นมืออาชีพและฝีมือของตัวเอง แล้วตรงไหนที่เขาสู้เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้?

ได้ยินมาว่าเด็กคนนั้นชนะเพราะการตีความตัวละครที่ยอดเยี่ยม

ตนเองตีความไม่พอหรือ?

แต่ตนก็ยังมีฝีมือการแสดงอยู่นี่

หลี่เจี้ยนอส่ายหัว เลิกคิดต่อ

“ช่างมันเถอะ ไม่ต้องคิดแล้ว ไว้รอดูหลังละครออกฉาย ก็ให้กองละครเป็นฝ่ายเสียใจเองก็แล้วกัน”

คืนนี้…ขอกลับไปซบไออุ่นภรรยากับลูกที่บ้านก็พอแล้ว