ตอนที่ 44 ฟงอวิ๋นออกอากาศครั้งแรก

สำหรับหลี่หยุนแล้ว

ปักกิ่งกับเหิงเตี้ยนก็ไม่มีอะไรแตกต่าง

ต่างก็เป็นแขกผู้ลี้จากบ้านเกิด เพื่อมาไล่ตามความฝันทั้งนั้น

เมื่อมาถึงห้องเช่าสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่เช่าไว้ มีห้องหนึ่งเป็นของเจียงเฉิงกัง

แม้ว่าเจียงเฉิงกังจะไม่ได้อยู่ประจำที่นี่ก็เถอะ

ผู้ที่อยู่ประจำจริงๆ ก็มีเพียงตัวเขาเอง

มีโทรทัศน์ มีเครื่องเล่นซีดี จะว่าราคาแพงก็ใช่ แต่ก็สมเหตุสมผลอยู่

หลี่หยุนจัดการทำความสะอาดเรียบร้อย

รู้สึกว่าห้องเช่าสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นนี้ ก็มีความรู้สึกเหมือน “บ้าน” อยู่บ้างแล้ว

“ถ้าฉันมีห้องชุดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นก็คงดี” หลี่หยุนลูบผนังพลางพึมพำ

ไม่ว่าจะชาติที่แล้ว

หรือชาตินี้

เหมือนเขาไม่เคยมีบ้านเป็นของตัวเองสักครั้ง

สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น

อืม

ต้องพยายามแล้ว

การอยู่ในปักกิ่งยังมีข้อดีอีกอย่าง

เช่น ซีรีส์กำลังภายในของจางต้าหูจื่อ การทดสอบหน้ากล้องส่วนใหญ่ก็จัดขึ้นที่ปักกิ่ง

ตอนนี้ตนเองอยู่ที่ปักกิ่งโดยตรง การไปทดสอบหรือพูดคุยก็สะดวกมากขึ้น

เวลานี้ เจียงเฉิงกังกินเครื่องในวัวไปพลางพลางก็พูดขึ้น

“ฉันว่า ต่อไปนายก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดหรอก”

“ใช่แล้วล่ะ เพราะนักแสดงน่ะ ต้องวิ่งทั่วประเทศ การพักอยู่นอกบ้านก็เป็นเรื่องปกติ” หลี่หยุนยิ้มพลางกล่าว “แต่มีที่ให้หยุดพักของตัวเองก็ดีอยู่”

“ก็จริง”

หลังจากกินหม้อไฟกับเจียงเฉิงกังแล้ว

เขาก็กลับไปเหิงเตี้ยน

นั่งรถไฟก็ไม่ถึงสิบชั่วโมง ใกล้มากทีเดียว

หลังจากกินอาหารมื้อดึกเสร็จ หลี่หยุนก็เดินอยู่คนเดียวบนถนนสายต่างๆในปักกิ่ง

แสงนีออนในยามค่ำคืนระยิบระยับ

ตรอกเล็กๆที่มืดลึก มีแสงไฟสีชมพูสลัวๆ

มองเห็นเรียวขาที่ขาวโพลนและเรือนร่างที่แวบวับ

นักบุญหญิง

เอ๊ะ ไม่ถูก

คือนักบุญหญิงแบบมีค่าใช้จ่าย

มาเถอะ

สุขสำราญกันเถอะ

ยังไงก็มีเวลามากมาย

เนื้อตัวของนักบุญหญิงกับแสงไฟกำลังล่อลวงให้หลี่หยุนก้าวสู่หุบเหวทีละก้าว

โดยเฉพาะด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของหลี่หยุน

ยิ่งทำให้นักบุญหญิงเหล่านั้นเบิกบานใจ

แต่ทว่าหลี่หยุนกลับนั่งไม่หวั่นไหว ใจไม่หวั่นไหว เดินผ่านตรอกสีชมพูนั้นอย่างสง่างาม

“ฮึ่ม ดาบของข้า ไม่ใช้กับคนไร้นาม”

แม้ในใจหลี่หยุนจะพลุ่งพล่าน แต่ก็ยังคงนั่งดุจสน ไม่ขยับดุจภูผา

การหักห้ามใจไม่ใช่สิ่งที่หลี่หยุนปรารถนา

แต่เพราะเขากลัวตายเหลือเกิน

รีบหนี รีบหนี

กลับบ้านดีกว่า

เวลานี้

มีข้อความส่งเข้ามา

เป็นของเกาหยวนหยวน ตอนงานเลี้ยงปิดกล้องได้แลกเบอร์กันไว้

“นายมาถึงปักกิ่งแล้วหรือ?”

เป็นข้อความที่ส่งมาจากมือถือ

“อืม ใช่ หาเช่าบ้านได้แล้ว อยู่ที่ถนนฝูอันหลี่”

ปวดใจหนึ่งวินาที ค่า SMS มันแพงเหลือเกิน

“ไม่ไกลจากนายนัก”

ปวดใจสองวินาที

“บังเอิญจัง”

“มีเวลามาเจอกันหน่อยนะ”

ปวดใจสามวินาที

“ได้เลย!”

เอาเถอะ

เมื่อไหร่ QQ จะมีเวอร์ชันมือถือกันนะ เมื่อไหร่ SMS จะถูกกว่านี้

อืม

เอาเถอะ

ยังไงก็ตัวเองไม่มีเงินนั่นเอง

ถ่ายหนัง

เป็นนักแสดงเจ้าบทบาท

หาเงิน

ส่งต่อบุคลิกในหัวพวกนี้ไป

อืม

เก็บมือถือใส่กระเป๋า

นี่ก็คือข้อดีอีกอย่างของการมาอยู่ปักกิ่ง

บรรดาดาราดังในอนาคต ส่วนใหญ่ก็อยู่ประจำที่เซี่ยงไฮ้หรือปักกิ่ง หรือมีบ้านทั้งสองที่

ใกล้ศูนย์กลางของวงการ ย่อมมีโอกาสมากกว่า

มีเส้นสายมากกว่า

ถือเป็นข้อดีที่ค่อยๆสั่งสมมา

การทดสอบหน้ากล้องของ [แปดเทพอสูรมังกรฟ้า] จัดขึ้นที่โรงแรมหรูในปักกิ่ง จางต้าหูจื่อเหมาไปทั้งชั้นเพื่อใช้ในการทดสอบ ยิ่งใหญ่อลังการมาก

ไม่เพียงแค่บทมู่หยงฟู่ ยังมีอีกหลายบทที่จะทดสอบที่นี่ด้วย

[แปดเทพอสูรมังกรฟ้า] เป็นที่ยอมรับว่าถ่ายทำยาก

เพราะมีสามตัวเอก สามเส้นเรื่อง

ทั้งสามเส้นเดินไปพร้อมกัน

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะถ่ายทำให้สำเร็จ

บรรดาตัวละครมากมาย ตั้งแต่ตัวเอกจนถึงตัวประกอบ การจัดสมดุลของบทบาททั้งหมด ล้วนเป็นการทดสอบฝีมือผู้กำกับอย่างแท้จริง

หลี่หยุนคิดว่า ฉบับหูจวินของ [แปดเทพอสูรมังกรฟ้า] ก็ทั้งถูกชมและถูกด่า

หรือจะพูดว่า

เวอร์ชันของจางต้าหูจื่อก็ล้วนทั้งถูกชมและถูกด่า โดยเฉพาะแฟนนิยายต้นฉบับ

แต่เวอร์ชันของจางต้าหูจื่อก็เป็นเวอร์ชันที่เข้าถึงผู้ชมทั่วไปได้ดีที่สุด ยอดผู้ชมสูงลิบ

จะเรียกว่า “คลาสสิก” คงไม่ถึงขนาดนั้น

แต่จะเรียกว่าเป็นเวอร์ชันที่เรตติ้งสูงก็ไม่ผิดแน่นอน

“อีกครึ่งเดือนจะต้องทดสอบบทมู่หยงฟู่”

หลี่หยุนพึมพำ

ครึ่งเดือนนี้ตัวเองก็สามารถพักผ่อนได้บ้าง

ไปดู [ฟงอวิ๋น]

ไปดูละครที่ตัวเองแสดง ว่ามันเป็นรสชาติแบบไหน

เวลานี้ สวี่เจิ้งเหลียงจากกองถ่าย [ฟงอวิ๋น] ก็โทรมาหาหลี่หยุน

ถามว่าหลี่หยุนอยู่ที่ไหน

หลี่หยุนก็ตอบตามตรง

อยู่ที่ปักกิ่ง

“ปักกิ่งเหรอ โอ้ บังเอิญจริง”

“ใช่ ผมย้ายมาแล้ว”

“ที่นี่ดีนะ เมืองหลวง” สวี่เจิ้งเหลียงพูดคุยสักพักแล้วกล่าว “ฟงอวิ๋นของเรากำลังจะออกอากาศแล้ว ถ้านายสะดวก มาร่วมงานก่อนออกอากาศหลังวันพรุ่งนี้ดีไหม”

เดิมทีสวี่เจิ้งเหลียงก็แค่แจ้งให้หลี่หยุนทราบว่า [ฟงอวิ๋น] กำลังจะออกอากาศ ไม่ได้เลือกปฏิบัติอะไร ตัวประกอบทุกคนก็ได้รับแจ้งหมด

ก็แค่เชิญให้ทุกคนมาดูละครเท่านั้น

มีงานกิจกรรม ถ้าสะดวกก็มาเข้าร่วมงานออกอากาศ

“ได้ครับ”

หลี่หยุนย่อมตอบตกลงจะร่วมงานออกอากาศ

เรื่องที่จะได้ออกหน้าสาธารณะ เขาย่อมไม่พลาดอยู่แล้ว

…

เมื่อไปถึงสถานที่จัดงาน ที่นั่นก็มีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว

รวมทั้งผู้แต่งการ์ตูนต้นฉบับอย่างหม่าหลงเฉิง และแฟนการ์ตูนทั้งหลาย

จริงๆแล้ว [ฟงอวิ๋น] ในแผ่นดินใหญ่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อย

นอกจากการ์ตูนเองจะโด่งดังแล้ว

ก่อนหน้านี้ยังเคยถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์โดยกัวฟู่เฉิง เจิ้งอีเจี้ยน และเชียนเย่เจินแสดงนำ

ภาพยนตร์อาจจะไม่เปรี้ยงมาก แต่ความจริงใจที่ใส่ลงไปก็ปฏิเสธไม่ได้ และยังวางรากฐานให้กับเวอร์ชันละครโทรทัศน์ [ฟงอวิ๋น]

ไม่เห็นหรือว่าตัวละครสงป้า ไม่ว่าจะในเวอร์ชันภาพยนตร์หรือเวอร์ชันละครโทรทัศน์ ต่างก็แสดงโดยเชียนเย่เจินทั้งนั้น

ผู้ลงทุนให้การสนับสนุนผลงานนี้อย่างเต็มที่

“โอ้ พระเอกเนี่ยเหรินหวังของพวกเรามาแล้ว” เวลานี้ หม่าหลงเฉิงเห็นหลี่หยุนก็โบกมือทักทาย ท่าทียังถือว่าอบอุ่น

“สวัสดีครับคุณหม่า” เวลานี้หลี่หยุนก็ตอบอย่างสุภาพ

เมื่อมองดูชายหนุ่มตรงหน้า หม่าหลงเฉิงก็อดรู้สึกประทับใจไม่ได้ “ฝีมือการแสดงดีจริงๆ”

สำหรับหม่าหลงเฉิงแล้ว

การแสดงของหลี่หยุนถือว่าทรงพลังมาก

ทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้ง ไม่แพ้ตัวเอกเลย การเข้ากับบทบาทนั้นแนบแน่นอย่างยิ่ง

เวลานี้สวี่เจิ้งเหลียงก็มาทักทายหลี่หยุน ให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา

ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าให้วุ่นวาย

“ถ้าไม่แต่งหน้า ก็ให้แฟนๆได้เห็นเนี่ยเหรินหวังที่ยังหนุ่มแน่นคนนี้” สวี่เจิ้งเหลียงตบไหล่หลี่หยุนแล้วยิ้ม ก่อนจะไปดูแลความคืบหน้าการแต่งหน้าของนักแสดงคนอื่นต่อ

ก่อนงานเปิดตัวออกอากาศ หลี่หยุนก็ได้เจอคนที่คุ้นเคยอีกคน

คนที่ได้ร่วมเข้าฉากด้วยมากที่สุดเป็นอันดับสองอย่างเถียนเสี่ยวลี่

เวลานี้เธอสวมชุดกระโปรงยาว ดูงดงามสะดุดตาเป็นที่สุด

“หลี่หยุน ทางนี้ ทางนี้”

เมื่อเห็นเรือนร่างอันงดงามและทรงเสน่ห์ของเถียนเสี่ยวลี่ตรงหน้า

หลี่หยุนก็อุทานในใจ

สุกงอมเต็มที่แล้ว