ตอนที่ 40 อินกับบทแล้ว ออกมาไม่ได้

คืนนั้น จางต้าหูจื่อกับไล่ชิงสุ่ยดื่มสุรากันทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็เปิดกล้องถ่ายทำต่อทันที

การตามกองนั้นเหนื่อยมาก

ในเมื่ออุปกรณ์ค่าเช่า คนก็คิดค่าใช้จ่ายเป็นรายวัน

เพิ่มวันหนึ่ง ก็คือเพิ่มงบอีกหนึ่งวัน

เวลานี้ เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป

หลี่หยุนก็ยิ่งรู้สึกดีมาก

ความรู้สึก “อินจนเข้าถึงจิตใจซ่งชิงซู” ก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ซ่งชิงซูนั้นอิจฉา

เดิมทีเขาคือบุตรแห่งสวรรค์

ศิษย์รุ่นที่สามของบู๊ตึ๊ง

เติบโตมาพร้อมกับความรักความเอ็นดูจากผู้คน ฝึกฝนวิชาลับของหกจอมยุทธ์บู๊ตึ๊งมาตั้งแต่เล็ก

เขาควรจะเป็นที่ความหวังของรุ่นต่อไป

คือยอดเยี่ยมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

จนกระทั่งจางอู๋จี้ปรากฏตัวขึ้น

บรรดาศิษย์อาของบู๊ตึ๊งกลับรักจางอู๋จี้มากกว่า เพราะเขาเก่งกว่า เพราะเขาเป็นทายาทของห้าจอมยุทธ์

ซ่งชิงซูจึงสูญเสียความรักใคร่พิเศษจากสำนัก

เขารู้สึกผิดหวัง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังยิ่งกว่านั้นคือ

โจวจื่อรั่วมองแต่เพียงจางอู๋จี้ ต่อให้ซ่งชิงซูยอมทุ่มเทให้โจวจื่อรั่ว ทำตัวเป็นสุนัขเฝ้าประตูให้เธอ แต่ในสายตาโจวจื่อรั่วก็เห็นแต่จางอู๋จี้

สิ่งที่จางอู๋จี้ทำ ล้วนถูกต้องไปหมด

สิ่งที่ซ่งชิงซูทำ ล้วนผิดไปเสียทุกอย่าง

จนกระทั่ง

จางอู๋จี้ทิ้งโจวจื่อรั่วไว้กลางงานแต่งงาน ทำให้เจ้าสาวในชุดแดงต้องยืนอยู่เพียงลำพัง

“เพราะข้าไม่อาจปฏิเสธได้ เนื่องจากจ้าวหมิ่นถือของสำคัญของเซี่ยซิ่นอยู่ จึงจำใจต้องไปกับนาง”

นี่คือข้ออ้างที่จางอู๋จี้ให้กับตัวเอง

แต่เหตุผลที่แท้จริง

ก็เพราะใจของจางอู๋จี้อยู่กับจ้าวหมิ่น

สำหรับโจวจื่อรั่ว

ก็เป็นเหมือนแค่น้องสาวเท่านั้น

ดังนั้น

โจวจื่อรั่วจึงดำดิ่งสู่ด้านมืด

เธอฝึกฝนกรงเล็บกระดูกขาว

กรงเล็บปีศาจที่เย็นเยียบ

พลังชั่วร้ายกัดกินจิตใจ

เมื่อได้ขึ้นเป็นเจ้าสำนักง้อไบ๊

ก็ก้าวทีละก้าวไปสู่เส้นทางล้างแค้นต่อจางอู๋จี้

ส่วนซ่งชิงซูกลับยิ่งตกต่ำ

ถูกใส่ร้ายว่าไปรังแกศิษย์หญิงง้อไบ๊

ต่อมา ถูกเฉินโยวเหลียงวางแผน ใช้ข้ออ้างว่าเขาสังหารอาม่อเซิงกู่ หวังจะใช้ซ่งชิงซูเป็นเบี้ย ทำลายบู๊ตึ๊งทั้งสำนัก

ต่อมา

ซ่งชิงซูก็สมหวัง ได้กลายเป็นสามีของโจวจื่อรั่ว

แม้ว่า

โจวจื่อรั่วจะไม่มีความรักให้สามีเลย ใช้เขาเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น

ในงานประชุมสิงโต

ซ่งชิงซูไม่เพียงฝึกฝนกรงเล็บกระดูกขาว แต่ยังฝึกฝนวิชาฝ่ามือปราบมังกรอีกด้วย

สองสุดยอดวิชา ซ่งชิงซูครอบครองทั้งคู่

อาศัยฝ่ามือพิชิตมังกรกับกรงเล็บกระดูกขาว เขาเอาชนะสองสองผู้อาวุโสแห่งพรรคขอทานได้ในทันที

ช่วงเวลานั้น เขาโด่งดังไม่มีใครเทียบ

แม้สุดท้ายแล้ว

ซ่งชิงซูก็ยังคงเป็นเพียงเครื่องมือของโจวจื่อรั่ว

เครื่องมือในการแก้แค้น

และในงานประชุมสิงโตนั้น ซ่งชิงซูก็ถึงจุดจบของตนเอง

จนถึงที่สุดแล้ว โจวจื่อรั่วก็ไม่เคยรักซ่งชิงซูเลยแม้สักเสี้ยววินาที

ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ลงมือใช้กรงเล็บกระดูกขาวกับซ่งหยวนเฉียว

ต่อให้เป็นบิดาของซ่งชิงซู เธอก็ยังสังหารได้โดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นว่าโจวจื่อรั่วลงมือกับซ่งหยวนเฉียว

ซ่งชิงซู ผู้ที่ยอมทุ่มเททุกสิ่งให้โจวจื่อรั่วตลอดมา ก็พลันเข้าใจขึ้นมา

ถ้ามีสิ่งใดที่ซ่งชิงซูจะไม่ยอมสละเพื่อโจวจื่อรั่ว

สิ่งนั้นก็คือบิดาของเขาเอง

เกียรติยศ ชื่อเสียง แม้แต่ชีวิต ร่างกาย เขาล้วนยอมสละได้

เขาสามารถต่ำต้อยได้ดุจฝุ่นธุลี ดุจมดปลวก

แต่มีเพียงบิดาเท่านั้นที่ไม่อาจสละได้

“ชิงซู!”

เสียงร้องขาดใจของซ่งหยวนเฉียวดังขึ้น

จนถึงตอนนี้ ซ่งชิงซูนอนอยู่กลางสนาม ก็มิได้สำคัญอะไรแล้ว

ชายหนุ่มที่ทั้งวิชาและจิตใจล้วนไม่เท่าจางอู๋จี้ ผู้นี้ ในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต

เขาตายลงเพราะปกป้องบิดา รับกรงเล็บของโจวจื่อรั่วแทน

“กล้อง หันไปที่หลี่หยุน” เวลานี้ ไล่ชิงสุ่ยสั่งให้กล้องจับไปที่หลี่หยุน จ้องมองเขาอย่างไม่กะพริบ

“นี่...”

เย่ชิงก็เห็นการเปลี่ยนแปลงของ “ซ่งชิงซู” คนนี้เช่นกัน

ในบรรดาตัวตลกที่คนไม่สนใจ

แต่สายตาสุดท้ายของเขา

กลับเป็นการมองโจวจื่อรั่วด้วยความรักลึกซึ้ง

สุดท้าย โจวจื่อรั่วไปอยู่กับแสงเทียนและพระพุทธรูป ปล่อยวางความความหลงใหลที่มีต่อจางอู๋จี้ ส่วนจ้าวหมิ่นกับจางอู๋จี้ก็ถอยห่างจากยุทธภพไป

ทุกคนล้วนมีบทสรุปของตนเอง

ดาบมังกรหยก ถึงตรงนี้ก็ถ่ายทำเสร็จสิ้นแล้ว

ทุกตัวละครต่างก็มีโชคชะตาและทางเดินของตนเอง

การถ่ายทำเสร็จสมบูรณ์

ราบรื่นอย่างน่าประหลาดใจมาก

เรื่องเล็กๆที่เกิดขึ้นระหว่างนั้น ก็มิได้สำคัญอันใด

ถ่ายเสร็จสิ้นแล้ว

เวลานี้

เมื่อผู้กำกับไล่ชิงสุ่ยประกาศปิดกล้อง

สายตาของหลี่หยุนก็พลันกลับมาแจ่มชัด

ทำให้ไล่ชิงสุ่ยรู้สึกมึนงงในชั่วขณะ

จากซ่งชิงซู

กลับมาเป็นหลี่หยุนอีกครั้ง

ความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้นในพริบตาเดียว

“นักแสดงประหลาดแบบไหนกันนี่”

ไล่ชิงสุ่ยเองยังไม่ทันหลุดออกจากตัวละคร

ยังไม่ทันก้าวออกจากยุทธภพที่เต็มไปด้วยคมดาบนี้เลย

แต่หลี่หยุนกลับสามารถก้าวออกมาได้แล้ว

“เป็นอะไรหรือผู้กำกับ?”

“ซ่ง...เอ่อ หลี่หยุนใช่ไหม” ไล่ชิงสุ่ยยังรู้สึกเรียกชื่อจริงไม่ถนัดนัก

ตั้งแต่เข้ากองถ่ายมา

ไล่ชิงสุ่ยก็เรียกชายตรงหน้าว่า “ซ่งชิงซู” มาตลอด

ไม่เคยเรียกว่าหลี่หยุนเลย

จนในเวลานี้

ไล่ชิงสุ่ยแทบลืมไปแล้วว่า

คนตรงหน้า

ซ่งชิงซูคนนี้

แท้จริงแล้วคือนักแสดงที่ชื่อว่าหลี่หยุนแสดงอยู่

เขาคือหลี่หยุน

ไม่ใช่ซ่งชิงซู!

เวลานี้ ไล่ชิงสุ่ยสูบยาไปหนึ่งมวนกดความรู้สึก แล้วค่อยๆเอ่ยขึ้น

“ไม่มีอะไร อีกสองวันอย่าลืมมางานเลี้ยงปิดกล้องล่ะ ห้ามสายเชียว”

“ครับ!”

หลี่หยุนไม่เคยได้กินเลี้ยงปิดกล้องของกองถ่ายทั้งเรื่องมาก่อนเลย

รู้สึกตื้นตันอยู่ไม่น้อย

ซ่งชิงซูคนนี้

คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่กับกองถ่ายตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ก็แค่รับเชิญ มีบทไม่มาก และงานเลี้ยงปิดกล้องของนักแสดงนำก็ไม่มีสิทธิ์ไปนั่งร่วม

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมงาน

และก็เป็นครั้งแรกที่ได้เล่นบทที่มีเนื้อหามากขนาดนี้

แถมยังได้ขึ้นโต๊ะหลักในงานเลี้ยงปิดกล้องกับกองถ่าย

ถือเป็นการก้าวครั้งใหญ่ในวงการแสดงของเขาเลยทีเดียว!

เวลานี้เอง

หลี่หยุนพึมพำเบาๆ

“ช่วงเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณที่ชี้แนะนะ”

“ซ่งชิงซู”

นักแสดงส่วนใหญ่ต่างก็กลับไปพักผ่อนกันแล้ว

การถ่ายทำที่หนักหน่วงตลอดช่วงที่ผ่านมา ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

บางคนไปแช่เท้า บางคนไปกินข้าวดึก บางคนก็ไปนอนพักผ่อน

ต่างคนต่างไปตามทาง รอคอยอีกสองวันเพื่อร่วมงานเลี้ยงปิดกล้อง

“การร่วมงานครั้งนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดี หวังว่าครั้งหน้าจะได้พบกันอีก” ซูโหย่วเผิงยิ้มกล่าว

หลังจากซูโหย่วเผิงกล่าวลาทีมงานแล้ว

ในที่นี่ก็เหลือเพียงทีมงานฝ่ายกองถ่ายที่กำลังเก็บงาน

“คราวนี้พวกเราถ่ายทำจบลงอย่างสมบูรณ์แล้วนะ” เย่ชิงเอ่ยด้วยความรู้สึก

การถ่ายทำครั้งนี้ราบรื่นมาก

ทั้งนักแสดงหลักและตัวประกอบต่างก็ทำได้ดีเป็นพิเศษ ทุกอย่างราบรื่นอย่างยิ่ง

และก็ไม่มีนักแสดงที่ทำตัวเรื่องมากเลย

ด้านนักแสดงเอง

หลังถ่ายทำเสร็จ

สภาพจิตใจก็ยังดีอยู่มาก

เวลานี้

ยังมีบางคนที่ยังไม่ออกจากกองถ่าย

เป็นทีมงานที่เก็บกวาดงาน

และก็ยังมี...

มีอีกคนหนึ่ง

เวลานี้

เกาหยวนหยวนยังคงยืนอยู่ข้างเวที

ยืนอยู่ตรงที่ “ซ่งชิงซู” ตาย

เวลานี้

เธอจ้องมองอยู่อย่างเหม่อลอย

“จะไป...” เย่ชิงกำลังจะถามว่าจะไปเรียกเกาหยวนหยวนดีหรือไม่

เวลานี้

ไล่ชิงสุ่ยมองไปที่เย่ชิง แล้วหันไปมองเกาหยวนหยวน ก่อนถอนหายใจ

“อย่าเลย ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวก่อนเถอะ”

“เธอเป็นอะไรน่ะ”

ไล่ชิงสุ่ยกล่าว

“บางคน อินกับบทแล้ว ออกมาได้”

“บางคน อินกับบทแล้ว แต่ออกมาไม่ได้”